ปัจจัยที่มีผลต่อความสุขของประชาชนในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อความสุขของประชาชนในประเทศไทย เลือกพื้นที่ศึกษาอย่างเป็นขั้นตอนได้พื้นที่ภาคเหนือและภาคกลาง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อหาปัจจัยที่มีผลต่อความสุขของประชาชนซึ่งมีปัจจัยด้านการสื่อสารเป็นองค์ประกอบหนึ่ง รวมกับองค์ประกอบด้านร่างกายและจิตใจและจิตใจ ด้านความมั่นคงในการทำงาน ด้านความมั่นคงทางเศรษฐกิจ ด้านความสัมพันธ์ในครอบครัวและชุมชน ด้านสภาพแวดล้อมและปัญหาสังคมในชุมชน และด้านการบริหารจัดการภาครัฐในชุมชน อาศัยระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์เชิงลึกในการสร้างแบบสอบถามที่เหมาะสมกับบริบทของชุมชน และวิธีการวิจัยเชิงปริมาณ ผลวิจัยเชิงปริมาณพบว่าระดับความสุขของคนในชุมชนอยู่ในระดับปานกลาง ( = 6.3) จากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 387 คน (α=0.05) ผลการทดสอบสมมติฐาน เมื่อทำการสกัดปัจจัยปัจจัยความสุขและความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการสื่อสารมีอิทธิพลต่อกัน โดยเฉพาะการสื่อสารแบบเผชิญหน้าและการสื่อสารอย่างมีส่วนร่วมระหว่างรัฐบาลท้องถิ่นในการทำงานส่งเสริมสุขภาพของประชาชน กำหนดนโยบายและจัดสรรงบประมาณที่จะทำให้เกิดความยั่งยืนในการดำเนินชีวิตและทำให้เกิดความโปร่งใสในการบริหารจัดการท้องถิ่นจนได้รับรางวัลมากมาย
Article Details
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
นวลฉวี ประเสริฐกุล. (2558). สื่อสารอย่างสร้างสรรค์เพื่อสร้างสุขในครอบครัว. Veridian E-Journal. ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8(2), 737-747. สืบค้นจาก
https://www.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/download/38603/31946
พนิดา จงสุขสมสกุล. (2559). ความสุขของคนดอนแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 14(2), 87-104.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). ร่างยุทธศาสตร์การพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ 20 ปี พ.ศ. 2560-2579. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2559, จาก https://www.nesdb.go.th/download/ document/SAC/NS_Draftplan-Aug2017.pdf
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2558). สรุปผลที่สำคัญ การสำรวจสุขภาพจิต (ความสุข) คนไทย สิงหาคม พ.ศ. 2558. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2559, จาก https://service.nso.go.th/nso/nsopublish/themes/files/mental-healthm_aug_58.pdf
โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์. (2545). วิทยาศาสตร์ในสังคมและวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
วิทมา ธรรมเจริญ, นิทัศนีย์ เจริญงาม, และนิตยา ชนะสิทธิ์. (2561). ความอยู่ดีมีสุขของผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาตำบลสองพี่น้อง อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัย
หอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 38(1), 36-53.
สำนักงานคณะกรรมการการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. (ม.ป.ป.). องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีการบริหารจัดการที่ดี ปี พ.ศ. 2558. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2559, จาก https://www.odloc.go.th/web/?page_id=3315
อภิสิทธิ์ ธำรงวรางกูล. (2543). โครงการวิจัยกระบวนการพัฒนาตัวชี้วัดความสุขของประชาชนชาวไทย: รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
Bradburn, N. M., & Caplovitz, D. (1965). Report on happiness. Chicago, IL: Aldine.
Carey, J. W. (2009). Communication as culture: Essays on media and society (Rev. ed.). Oxfordshire, England: Taylor & Francis.
Jongsuksomsakul, P. (2016). Media and happiness of NongKwaw Indigenous People, Thamuang District Kanchanaburi Province. Media Asia, 42(3), 166-179.
Layard, R. (2005). Happiness: Lessons from a new science. New York: Penguin Press.
O'Keeffe, G. S., Clarke-Pearson, K., & Council on Communications and Media. (2011). The impact of social media on children, adolescents, and families. American Academy of Pediatrics, 127(4), 800-804. Retrieved from https://pediatrics.aappublications.org/content/pediatrics/early/ 2011/03/28/peds.2011-0054.full.pdf
Sen, A. K. (1999). Development as freedom. Oxford, England: Oxford University Press.
Watzlawick, P., Bavekas, J. B., & Jackson D. D. (2011). Pragmatics of human communication: A study of interactional patterns, pathologies and paradoxes. New York: Norton.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). New York: Harper and Row.
