แนวทางการพัฒนาศักยภาพมัคคุเทศก์ในจังหวัดสงขลากับพื้นที่เชื่อมโยง(พัทลุง นครศรีธรรมราช ปัตตานี ยะลา นราธิวาส และ สตูล)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินศักยภาพ และกำหนดแนวทางการพัฒนาศักยภาพมัคคุเทศก์ในจังหวัดสงขลากับพื้นที่เชื่อมโยง ขนาดกลุ่มตัวอย่างของมัคคุเทศก์ คือ 400 ตัวอย่าง โดยใช้การเลือกตัวอย่างแบบชั้นภูมิ สำหรับกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาเพื่อกำหนดแนวทางการพัฒนาศักยภาพมัคคุเทศก์ในจังหวัดสงขลากับพื้นที่เชื่อมโยง คือ ผู้บริหาร บุคลากรหน่วยงานภาครัฐและเอกชนด้านการท่องเที่ยว นักท่องเที่ยว ชุมชน ผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยว (เจ้าของ/ผู้จัดการ และบุคลากร) และมัคคุเทศก์ในจังหวัดสงขลากับพื้นที่เชื่อมโยง (พัทลุง นครศรีธรรมราช ปัตตานี ยะลา นราธิวาส และสตูล) จำนวน 50 คน ผลการวิจัยพบว่า มัคคุเทศก์มีศักยภาพโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านเรียงตามลำดับค่าเฉลี่ย พบว่า มัคคุเทศก์มีศักยภาพอยู่ในระดับมาก 2 ด้าน คือ ด้านจริยธรรมในวิชาชีพ รองลงมา คือ ด้านทักษะ ในขณะที่ด้านความรู้ มีศักยภาพอยู่ในระดับปานกลาง ในส่วนแนวทางการพัฒนาศักยภาพมัคคุเทศก์ในจังหวัดสงขลากับพื้นที่เชื่อมโยงมี 3 ประการ คือ 1) กลยุทธ์การพัฒนาตนเอง 2) กลยุทธ์การทำงานร่วมกัน และ 3) กลยุทธ์การสร้างความแตกต่าง
Article Details
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2559). มาตรฐานธุรกิจนำเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 10 มิถุนายน 2559, จาก https://tourism.go.th/home/ listcontent/5/6401/172
กรมการท่องเที่ยว. (2562). ประเภทมัคคุเทศก์. สืบค้นเมื่อ 20 ธันวาคม 2562, จาก https://tbl.dot.go.th/DOT-Guide/page/signin.aspx
กรมการท่องเที่ยว, สำนักงานทะเบียนธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์. (2560). รายชื่อธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
กุลวรา สุวรรณพิมล. (2556). หลักการมัคคุเทศก์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: แสงดาว.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พลอยระดา ภูมี, วรวัฒน์ ทิพจ้อย, และณัฏฐนันธ์ สุวรรณวงก์. (2559). การเสริมสร้างศักยภาพมัคคุเทศก์ท้องถิ่นในพื้นที่ชุมน้ำหนองหานกุมภวาปี. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 4(2), 249-260.
พิมพ์พรรณ สุจารินพงค์. (2559). มัคคุเทศก์ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วิวัฒน์ จันทร์กิ่งทอง. (2562). กลยุทธ์การตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์อาหารทะเลทอดกรอบ. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, 37(3), 45-57.
ศันสนีย์ วงศ์สวัสดิ์. (2557). แนวทางในการพัฒนาศักยภาพมัคคุเทศก์ไทยตามมาตรฐานมัคคุเทศก์ไทยและมาตรฐานสมรรถะขั้นพื้นฐานวิชาชีพมัคคุเทศก์อาเซียน: กรณีศึกษา อ.เกาะสมุย จ.สุราษฎร์ธานี. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, สงขลา.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาภาคใต้ 2560-2565. สืบค้นจาก https://www.nesdb.go.th/ewt_dl_link.php?nid=8537
สุวภัทร ศรีจองแสง, ปริวรรต สมนึก, และอารีรัตน์ เรืองกำเนิด. (2558). การพัฒนาศักยภาพของมัคคุเทศก์ท้องถิ่นในพื้นที่อีสานใต้ของประเทศไทยเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (AEC). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
Krejcie, R. V., & Morgan. D. V. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610.
