ตัวแบบสมรรถนะวิชาชีพค้าปลีกสำหรับผู้บริหาร และการสร้างประสิทธิภาพองค์กร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงปริมาณมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยสมรรถนะวิชาชีพค้าปลีกความพร้อมองค์กร และประสิทธิภาพองค์กรของธุรกิจร้านค้าปลีกสมัยใหม่ และเพื่อศึกษาการส่งผลระหว่างสมรรถนะวิชาชีพค้าปลีก ความพร้อมองค์กร และประสิทธิภาพองค์กรของธุรกิจร้านค้าปลีกสมัยใหม่ โดยเก็บรวบรวมข้อมูล
จากกลุ่มผู้จัดการร้านค้าปลีกสมัยใหม่ ได้แก่ร้านสะดวกซื้อและห้างร้านค้าขนาดเล็กโดยใช้สถิติวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง (SEM—Structural Equation Modeling) จากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 308 คน ผลการศึกษา พบว่า สมรรถนะวิชาชีพค้าปลีก ประกอบด้วย การจัดการทีม (b = 0.252*, R2 = 0.158) การบริหารงาน(b = 0.296*, R2
=0.166) และการพัฒนาทีมขายมีผลต่อความพร้อมองค์กร (b=0.200*, R2=0.115) ตามลำดับ และสมรรถนะวิชาชีพค้าปลีกการจัดการทีม (b=0.274*, R2=0.290),การบริหารงาน (b=0.185*, R2 = 0.218),
และการพัฒนาทีมขาย (b = 0.347*, R2 = 0.398) มีผลต่อประสิทธิภาพของร้านค้าปลีกสมัยใหม่ ตามลำดับ และความพร้อมองค์กรไม่มีผลเชิงสาเหตุกับประสิทธิภาพองค์กรของธุรกิจร้านค้าปลีกสมัยใหม่ (b = 0.035,R2 = 0.023) จากผลจากการศึกษาดังกล่าวสามารถนำผลการศึกษามาวางแผนการพัฒนาสมรรถนะวิชาชีพ
ค้าปลีกให้กับผู้จัดการร้านค้าปลีกสมัยใหม ่ โดยสร้างโปรแกรมอบรมเชิงปฏิบัติการให้สอดคล้องกับ ผลการวิจัยครั้งนี้ เพื่อเพิ่มศักยภาพพนักงานและยังสามารถทำให้เกิดความพร้อมและประสิทธิภาพองค์กร
เพิ่มมากขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
กันยาพร กาเซ็ง, นงนุช บุญยัง, และอังศุมา อภิชาโต. (2551). การพัฒนาสมรรถนะหลักของพยาบาลวิชาชีพโดยหัวหน้าหอผู้ป่วยโรงพยาบาลทั่วไปภาคใต้. สงขลานครินทร์เวชสาร, 26(3), 253-259.
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2556). การวิเคราะห์สมการโครงสร้าง (SEM) ด้วย AMOS. กรุงเทพฯ: สามลดา.
กีรติ ยศยิ่งยง. (2549). การจัดการความรู้ในองค์กร และกรณีศึกษา. กรุงเทพฯ: มิสเตอร์ ก๊อปปี้.
ขนิษฐา จันทร์แต่งผล. (2559). การศึกษาความพร้อมในการปฏิบัติงานของบุคลากรศูนย์เศรษฐกิจการลงทุนภาคที่ 4 สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน เพื่อก้าวเข้าสู่การเปิดประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยบูรพา, ชลบุรี.
คอร์นเฟอร์รี่ เฮย์กรุ๊ป เผยรายงานอัตราเงินเดือนทั่วโลกปี 2018 ชี้อัตราค่าจ้างในเอเชียเติบโตสูงสุดแต่ไม่แรงเท่าปีก่อน. (ม.ป.ป.). สืบค้นเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ 2563, จาก https://www.thaipr.net/general/826569
เทื้อน ทองแก้ว. (2550). สมรรถนะ( Competency): หลักการและแนวปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
ณรงค์วิทย์ แสนทอง. (2547). มารู้จัก COMPETENCY กันเถอะ. กรุงเทพฯ: เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
ณัฐวรรณ เลาะสันเทียะ. (2552). ทัศนคติและพฤติกรรมการขายของพนักงานขายอสังหาริมทรัพย์ที่มีอิทธิพลต่อผลการทำงาน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, ปทุมธานี.
ธงชัย สันติวงษ์. (2554). พฤติกรรมบุคคลในองค์กร. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เจริญพัฒน์.
นิสดารก์ เวชยานนท์. (2556). Competency - based approach. กรุงเทพฯ: กราฟิโก ซิสเต็มส์.
บุญฑวรรณ วิงวอน. (2556). การเป็นผู้ประกอบการยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประสพชัย พสุนนท์. (2555). คณิตศาสตร์ และสถิติธุรกิจ. กรุงเทพฯ: ท้อป.
ปราณี ตันประยูร. (2555). คุณลักษณะของผู้ประกอบการและความสำเร็จของผู้ประกอบการวิสาหกิจที่จะเกิดขึ้นใหม่ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
พจน์ พจนพาณิชย์กุล. (2556). การพัฒนาประสิทธิภาพในการทํางานของบุคคล. สืบค้นเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ 2563, จาก https://sites.google.com/site /potarticle/02
พรพรรณ อิศรางกูร ณ อยุธยา. (2553) ปัจจัยที่มีผลต่อสมรรถนะหลักของพนักงานขายในประเทศ กรณีศึกษา บริษัท ตรีอรรถบูรณ์ อุตสาหกรรม จำกัด. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พูลพงศ์ สุขสว่าง. (2556). โมเดลสมการโครงสร้าง. กรุงเทพฯ: วัฒนาพานิช.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2539). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง
วิลาวรรณ รพีพิศาล. (2554). ความรู้พื้นฐานในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ใน การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์วิจิตรหัตถกร.
วุฒิชัย จงคำนึงศีล. (2547). การศึกษาและพัฒนาคุณลักษณะการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจอุตสาหกรรมขนาดย่อม (วิทยานิพนธ์ปริญญา มหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพฯ.
สถาบันคุณวุฒิวิชาชีพ. (2559ก). คู่มือการประเมินสมรรถนะของบุคคลตามมาตรฐานอาชีพ [เอกสารอัดสำเนา]. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, คณะเศรษฐศาสตร์.
สถาบันคุณวุฒิวิชาชีพ. (2559ข). มาตรฐานอาชีพและคุณวุฒิวิชาชีพ [เอกสารอัดสำเนา]. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, คณะเศรษฐศาสตร์.
สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2554). ทฤษฎีและกลยุทธ์การพัฒนาสังคม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักนายกรัฐมนตรี. (2563). ธุรกิจบริการเปี่ยมศักยภาพในยุคเปลี่ยนผัน: สรุปสาระสำคัญครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: OKMD Fast Forward Talk.
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2554). การจัดทำแผนพัฒนาคลากรรายบุคคล: Individual development plan. กรุงเทพฯ: พิมพ์ดี การพิมพ์.
Hair, J., Anderson, R., Tatham, R. L., & Black, W. C. (2011). Multivariate data analysis (3rd ed.). Upper Saddle River, NJ: Prentice-Hall.
Harrington, H. (1996). High performance benchmarking-20 steps to success. New York: McGraw-Hill.
Jarque, C. M., & Bera, A. K. (1987). A test for normality of observations and regression residuals. International Statistical Review, 55(2), 163-172.
Kongsuk, S., & Tamwong, T. (2551). IOC evaluation of experts by experts. Bangkok: Chulalongkorn University.
McShane, S. L., & Von Gilnow, M. A. (2005). Organizational behavior emerging realities for the workplace. Boston, MA: McGraw-Hill Irwin.
Rylatt, A., & Lohan, K. (1995). Creating training miracles Sydney. Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall.
SCB, Economic Intelligence Center. (2018). Insight capturing Thai Gen Y consumers. Retrieved
From https://www.scbeic.com/en/detail/file/product/276/e1y9el9c4h/Insight_Eng_GenY_2014.pdf
