การพัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนสาธิตในมหาวิทยาลัยของรัฐเพื่อเป็นโรงเรียนในฐานะชุมชนแห่งการเรียนรู้ (SLC): การประยุกต์ใช้การวิจัยประสบการณ์ ผู้ใช้และการวิจัยอิงการออกแบบ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์สภาพการดำเนินงานของผู้บริหารโรงเรียนตามแนวคิด SLC โดยใช้การวิจัยประสบการณ์ผู้ใช้ 2) พัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนสาธิตในมหาวิทยาลัยของรัฐเพื่อเป็นโรงเรียนในฐานะชุมชนแห่งการเรียนรู้ โดยใช้การวิจัยอิงการออกแบบ และ 3) ศึกษาความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของรูปแบบการบริหารโรงเรียนสาธิตในมหาวิทยาลัยของรัฐเพื่อเป็นโรงเรียนในฐานะชุมชนแห่งการเรียนรู้ การวิจัยครั้งนี้ประกอบด้วย ระยะที่ 1 กลุ่มเป้าหมาย คือ ผู้บริหาร จำนวน 5 คน ระยะที่ 2 กลุ่มเป้าหมาย คือ ผู้บริหาร และครู จำนวน 70 คน ระยะที่ 3 กลุ่มเป้าหมาย จำนวน 657 คน เครื่องมือวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์ และแบบสอบถาม ทำการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์คอนท์จอย ผลการวิจัย พบว่า ผลการศึกษาประสบการณ์การบริหารโรงเรียนโดยใช้แนวคิด SLC ได้แก่ การบริหารตามนโยบายของต้นสังกัด การมีส่วนร่วมในการกำหนดแนวทางการบริหารจัดการ การเปิดโอกาสให้ทุกคนมีส่วนร่วม ห้องเรียนเป็นพื้นที่เรียนรู้ร่วมกัน ฯลฯ ส่วนผลการไขว้คุณลักษณะย่อยของแนวทางการบริหารโรงเรียนทำให้ได้ทั้งหมด 18 รูปแบบ และความเหมาะสมของรูปแบบการบริหารโรงเรียนสาธิตในมหาวิทยาลัยของรัฐ มีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 74 คะแนน (96.10 %) แสดงว่า คู่มือมีความเหมาะสมอยู่ในเกณฑ์ดี ส่วนความเป็นไปได้ มีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 75 คะแนน (97.40 %) แสดงว่าคู่มือมีความเป็นไปได้อยู่ในเกณฑ์ดี
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ ทิพยเนตร และนันทวรรณ ทิพยเนตร. (2560). การพัฒนานวัตกรรมการเรียนการสอนของครูโดยการใช้กระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาขอนแก่น เขต 1. (รายงานการวิจัย). กระทรวงศึกษาธิการ.
จิณณภัทร พิบูลวิทิตธำรง. (2564). กลยุทธ์การบริหารความเป็นเลิศของโรงเรียนมัธยมศึกษาสู่โรงเรียนเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ [วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสยาม]. มหาวิทยาลัยสยาม. https://e-research.siam.edu/wp-content/uploads/2022/01/Ph.DP_.Ed-2021-thesis-Excellence-Management-Strategies-for-Secondary-Schools.pdf
จิตรจรูญ ทรงวิทยา. (2561). ทักษะการบริหารของผู้บริหารสถานศึกษา. Journal of Roi Kaensarn Academi, 3(1), 41–57. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JRKSA/article/view/246212
ธนาภา งิ้วทอง. (2560). การประยุกต์ใช้การวิจัยประสบการณ์ผู้ใช้และการวิจัยอิงการออกแบบเพื่อพัฒนาต้นแบบการส่งเสริมการเรียนรู้ด้านการวิจัยแบบร่วมมือของครู [วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations. https://doi.org/10.58837/CHULA.THE.2017.1287
ธีรวัฒน์ เลื่อนฤทธิ์. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนเพื่อยกระดับคุณภาพของนักเรียนด้วยการเสริมสร้างโรงเรียนเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้. วารสารการวัดผลการศึกษา, 39(105), 284–297. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JEMEPTB/article/view/257572
ปิยวรรณ หงษ์สุวรรณ. (2568). การพัฒนาการบริหารโรงเรียนชุมชนแห่งการเรียนรู้ (SLC) ตามแนวทางการประเมินเชิงพัฒนา (DE) ของเครือข่ายโรงเรียนพัฒนาตนเอง (TSQM-N) ระดับมัธยมศึกษา จังหวัดพิจิตร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร]. คลังปัญญามหาวิทยาลัยนเรศวร. https://nuir.lib.nu.ac.th/dspace/handle/123456789/7247
พิมพกานต์ เบ้าคำ. (2567). การพัฒนาคุณภาพเครือข่ายการจัดการเรียนรู้แบบ SLC (School as Learning Community). วารสารวิจัยนวัตกรรมการศึกษาและเทคโนโลยี, 2(2), 86–96. https://so13.tci-thaijo.org/index.php/jiret_2023/article/view/1050
Flores, O. J., & Ahn, J. (2024). “Kids have taught me. I listen to them”: Principals legitimizing student voice in their leadership. AERA Open, 10. https://doi.org/10.1177/23328584241232596
Gunst, R. F., & Mason, R. L. (2009). Fractional factorial design. Wiley Interdisciplinary Reviews: Computational Statistics, 1(2), 234–244. https://doi.org/10.1002/wics.27
Hoadley, C., & Campos, F. C. (2022). Design-based research: What it is and why it matters to studying online learning. Educational Psychologist, 57(3), 207–220. https://doi.org/10.1080/00461520.2022.2079128
Lehrmann, A. L., Skovbjerg, H. M., & Arnfred, S. J. (2022). Design-based research as a research methodology in teacher and social education: A scoping review. EDeR. Educational Design Research, 6(3). https://doi.org/10.15460/eder.6.3.1850
Saito, E., สิริพันธุ์ สุวรรณมรรคา, อรรถพล อนันตวรสกุล และวรเชษฐ แซ่เจีย. (2567). โรงเรียนในฐานะชุมชนแห่งการเรียนรู้คืออะไร: ความหมาย ตัวบ่งชี้ และแนวปฏิบัติ. วารสารการทดสอบและการประเมินทางการศึกษาระดับชาติ, 5(2), 50–71. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JOURNALNIETS/article/view/272151
Santana Martel, J. S., & Pérez Garcias, A. (2024). A model of assessment co-creation in technology-enhanced learning environments in higher education. Digital Education Review, 45, 204–213. https://doi.org/10.1344/DER.2024.45.204-213
Sato, M. (2016). Enhancing collaborative learning: Challenges of school as learning community [Keynote presentation]. EDUCA 2016, Bangkok, Thailand.
Stosich, E. L. (2023). “Are we an advisory board or a decision making entity?”: Teachers’ involvement in decision making in instructional leadership teams. Leadership and Policy in Schools, 22(3), 638–656. https://doi.org/10.1080/15700763.2021.1995879
Van den Akker, J. (1999). Principles and methods of development research. In J. van den Akker, R. M. Branch, K. Gustafson, N. Nieveen, & T. Plomp (Eds.), Design approaches and tools in education and training (pp. 1–14). Kluwer Academic. https://doi.org/10.1007/978-94-011-4255-7_1