The Relationship Between Digital Leadership of Institution Administrators with Educational Effectiveness Under Songkhla Primary Educational Service Area Office 2
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to: 1) examine the level of digital leadership under the Songkhla Primary Educational Service Area Office 2, 2) investigate the level of school effectiveness under the same office 2, and 3) explore the relationship between the digital leadership of school administrators and school effectiveness. This study employed a quantitative research design. The sample group consisted of 296 teachers in schools under the Songkhla Primary Educational Service Area Office 2 during the 2025 academic year. The data collection yielded an overall reliability coefficient of 0.982. Statistical methods used for data analysis included mean, standard deviation, and Pearson correlation coefficient. The results revealed that 1) the overall level of digital leadership among school administrators was at a high level. 2) The overall level of school effectiveness was found to be at the highest level, with the highest mean score in developing students’ positive attitudes, 3) The relationship between digital leadership of school administrators and school effectiveness was found to be positively correlated at a high level, with statistical significance at the .01 level (r = .633**).
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
References
กันตชาติ กุดนอก. (2564). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
จิณณวัตร ปะโคทัง. (2561). ภาวะผู้นำทางการศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปุญญฤทธิ์ วิทยอุดม. (2563). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 2. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
รุ่งรัตน์ พลชัย. (2563). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารการบริหารการศึกษา, 16(2): 45–56.
โรจนศักดิ์ อินทนน. (2566). การพัฒนาคุณภาพการศึกษากับการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21. วารสารการศึกษาไทย, 19(1): 1–12.
ลัทธวรรณ วงษ์โพย. (2566). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการใช้เทคโนโลยีเพื่อการจัดการเรียนรู้ของครู. วารสารศึกษาศาสตร์, 33(2): 45–56.
สาวิตรี บุญนุกูล. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 14(1): 5–16.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสงขลา เขต 2. (2567). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2567–2570. สงขลา: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสงขลา เขต 2.
Berkovich, I., & Hassan, T. (2023). Digital leadership in education: A conceptual framework. Educational Management Administration & Leadership, 51(2): 210–230.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3): 607–610.
Mishra, P., & Koehler, M. J. (2006). Technological pedagogical content knowledge: A framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6): 1017–1054.
Mott, P. E. (1972). The characteristics of effective organizations. Harper & Row.
