บทบาทของชาวพุทธเวียดนามในการอุปถัมภ์พระพุทธศาสนาในจังหวัดหนองคาย
Main Article Content
บทคัดย่อ
ชาวเวียดนามเดิมทีมีพ้นที่และอาณาเขตปกครองตนเองเมื่อหลายพันปีก่อน ต่อมาเมื่อพัฒนามาเป็นชุมชนเมืองและมีความเป็นปึกแผ่นเรื่อยมาต่อมาได้ถูกรวบเป็นส่วนหนึ่งของจีนและถูกฝรั่งเศสและอเมริกาเข้ามาแทรกแซงจนทำให้เกิดสงครามทางการเมืองเป็นเหตุให้ประชาชนในชาติได้ทำการอพยพออกนอกดินแดนตัวเองเพื่อไปหาดินแดนที่มีความปลอดภัย และเมืองไทยหรือราชอาณาจักรไทยเป็นพื้นที่หนึ่งที่มีความปลอดภัยสำหรับประชาชนชาวเวียดนาม จนที่สุดเมื่อสงครามสงบก็ได้ปักหลักฐานอยู่ที่เมืองไทยโดยเฉพาะภาคอีสาน และจังหวัดหนองคายก็เป็นอีกจังหวัดหนึ่งที่มีชาวเวียดนามอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก การอพยพมาอยู่ที่เมืองหนองคายของชาวเวียดนามนั้นมีถิ่นพำนักอยู่ที่อำเภอท่าบ่อและตัวเมืองหนองคายเป็นส่วนใหญ่ เมื่อชาวเวียดนามอพยพมาอยู่ที่หนองคายแล้วก็ได้มรการผสมผสานทางวัฒนธรรมที่เป็นอัตลักษณ์ของตนเอง คือความเป็นคนอดทน และความเป็นที่ที่มีความจริงใจทำอะไรก็ทำอย่างจริงๆจัง โดยเฉพาะในเรื่องของการนับถือพระพุทธศาสนา คนเวียดนามโดยมากหันมานับถือพระพุทธศาสนาและได้ให้การอุปถัมภ์พระพุทธศาสนาในจังหวัดหนองคายหลายๆด้าน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
เอกสารอ้างอิง
คูณ โทขันธ์. (2545). พุทธศาสนากับสังคมและวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: โอ.เอส. พริ้นติ้งเฮ้าส์.
ธัญญาทิพย์ ศรีพนา. (2548). เหวียต เกี่ยว ในประเทศไทยกับความสัมพันธ์ไทย-เวียดนาม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพรัตน์ สูงกิจบูรณ์. (2546). ซินจ่าว เวียดนาม. กรุงเทพมหานคร: สานักพิมพ์อทิตตา.
ไวภพ กฤษณสุวรรณ และคณะ. (2564). ศึกษาเปรียบเทียบความเชื่อเรื่องการเกิดในศาสนาพราหมณ์-ฮินดูกับพุทธศาสนาเถรวาท. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 4(1): 20-34.
สมบูรณ์ สุขสาราญ. (2534). พุทธศาสนากับความชอบธรรมทางการเมืองกรณีเปรียบเทียบประเทศ ไทย ลาว และกัมพูชา. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรชัย ศิริไกร. (2539). “โครงการความร่วมมือระหว่างไทย-เวียดนามในปัจจุบัน”. ความสัมพันธ์ ระหว่างประเทศไทยกับเวียดนามในทศวรรษปัจจุบันและลู่ทางความร่วมมือในอนาคต. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศุศราภรณ์ แต่งตั้งลา. (2549). “ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศหมู่บ้านมิตรภาพไทย-เวียดนามที่มีผลต่อการเสริมสร้างมิตรภาพและการส่งเสริมการท่องเที่ยวไทย-เวียดนาม”. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยว. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
อุดม ธีรพัฒนานนทกุล. (2545). “บทบาทพระสงฆ์ในฐานะผู้เชื่อมความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมบริเวณ ภาคเหนือตอนบนของไทยกับรัฐฉานพม่า (พ.ศ. 2525-2544)”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภูมิภาคศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
หว่าง คัก นาม. (2550). ความเป็นมาแห่งการพัฒนาความสัมพันธ์ไทย-เวียดนาม (1976-2000). กรุงเทพมหานคร: ห้างหุ้นส่วนจากัดสามสลา.