การสวดมนต์ที่มีผลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิต ของพุทธศาสนิกชนในจังหวัดสมุทรสาคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อศึกษาความหมาย ความสำคัญ คุณค่าของบทสวดมนต์ในพระพุทธศาสนา 2) เพื่อศึกษาอานิสงส์ของการสวดมนต์ที่มีผลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิต 3) เพื่อนำเสนอการสวดมนต์ที่มีผลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตของพุทธศาสนิกชนในจังหวัดสมุทรสาคร ผู้วิจัยได้ดำเนินการตามระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี ประกอบด้วยการวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงสำรวจ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ ประชากรที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ “ชมรมสวดมนต์เย็นวัดป้อมวิเชียรโชติการาม” และบุคคลจังหวัดสมุทรสาคร จำนวน 121 คน โดยการเปิดตารางขนาดกลุ่มตัวอย่างของทาโร่ยามาเน ข้อมูลที่เก็บรวบรวมได้จากกลุ่มตัวอย่าง ผู้วิจัยได้นำแบบสอบถามทั้งหมดมาวิเคราะห์ และประมวลผล โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติเพื่อการวิจัยทางสังคมศาสตร์ โดยใช้สถิติ ดังนี้ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าเอฟ (F - test) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว การวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก กับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ และใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาประกอบบริบท
- การสวดมนต์ที่มีผลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตของพุทธศาสนิกชนในจังหวัดสมุทรสาคร จากผลการวิเคราะห์ พบว่า โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก
- ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการสวดมนต์ที่มีผลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตของพุทธศาสนิกชนในจังหวัดสมุทรสาคร โดยจำแนกตามเพศ อายุ ระดับการศึกษา ประสบการณ์ในการทำงาน สถานภาพ (โสด หรือสมรส) ไม่แตกต่างกัน
- ข้อเสนอแนะจากการวิเคราะห์ผลการสวดมนต์ ได้แก่ 1) ความหมาย ความสำคัญ คุณค่าของการสวดมนต์ และเชื่อศรัทธาว่าการสวดมนต์เป็นสิริมงคลแก่ตนเอง และ 2) เชื่อว่าการสวดมนต์คือการได้ปฏิบัติบูชาองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า 3) การสวดมนต์ ก่อให้เกิด ศีล (กายและวาจา สำรวม) สมาธิ (ใจตั้งมั่น) ปัญญา และเชื่อว่าการสวดมนต์ เป็นการสวดเพื่ออบรมจิตใจ ทำให้สุขภาพใจดี คุณภาพชีวิตดีไปด้วย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
เอกสารอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมสิงหบุราจารย์ (จรัญ ฐิตธมฺโม). 2550. สวดมนต์เป็นยาทาวิปัสสนาเป็นยากิน. กรุงเทพมหานคร: ธรรมทานบุ๊ค.
พระครูศิริโสธรคณารักษ์. (2543). “แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตตามโครงการสวดมนต์ข้ามปีของประชาชนในจังหวัดยโสธร”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหามงกุฏราชวิทยาลัย วิทยาลัยศาสนศาสตร์ยโสธร.
เยาวรัตน์ มัชฌิม และคณะ. (2559). “ประสบการณ์การสวดมนต์ของผู้ป่วยมะเร็ง: การศึกษาเชิงปรากฏการณ์วิทยา”. วารสารพยาบาลสงขลานครินทร์, 36(6): 23-35.
ทัตพล พูลสุวรรณ. (2562). มหาทิพมนต์ความสืบเนื่องของบทพระพุทธมนต์ในสังคมไทย.กรุงเทพมหานคร: พิมพ์ที่บริษัทอมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิซซิ่ง จำกัด (มหาชน).
พระวงศ์สรสิทธิ์ รติกโร และคณะ. (2561). คุณค่าของการสวดมนต์ที่มีต่อพุทธศาสนิกชนไทย: กรณีศึกษาสำนักปู่สวรรค์. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 3(2): 79-94.
