การศึกษาทัศนะว่าด้วยพระพุทธศาสนากับหลักประโยชน์สาธารณะ ในกฎหมายมหาชนไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวคิดความสัมพันธ์ระหว่างพระพุทธศาสนากับหลักการพื้นฐานของกฎหมายมหาชน 2) ศึกษาแนวคิดเกี่ยวกับหลักประโยชน์สาธารณะในกฎหมายมหาชนของไทย และ 3) ศึกษาแนวคิดทางพระพุทธศาสนาที่เกี่ยวข้องกับหลักประโยชน์สาธารณะในกฎหมายมหาชนของไทย การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Quality Research) โดยดำเนินการศึกษาข้อมูลจากเอกสาร (Documentary Research) และนำข้อมูลที่ได้มารวบรวม เรียบเรียง และวิเคราะห์ตามประเด็นการศึกษา ผลการวิจัย พบว่า 1) พระพุทธศาสนามีความสัมพันธ์และมีความสอดคล้องกับกฎหมายมหาชน โดยมีความสัมพันธ์ในแง่ของอุดมคติ ซึ่งแนวคิดของการใช้กฎหมายต้องตั้งอยู่บนความชอบธรรมและศีลธรรมเป็นสำคัญและมุ่งสู่วัตถุประสงค์ของประโยชน์สาธารณะ และมีความสัมพันธ์ในแง่ของบทบัญญัติที่มีการตราเป็นกฎหมายดังเช่นที่ปรากฏในเรื่องการอุปถัมภ์และคุ้มครองพระพุทธศาสนาในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยและกฎหมายอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง 2) การเผยแผ่หลักธรรมคำสอนทางพระพุทธศาสนาหรือกิจกรรมทางพระพุทธศาสนาถือเป็นการดำเนินการเพื่อประโยชน์สาธารณะและถือเป็นการบริการสาธารณะของรัฐประการหนึ่ง 3) แนวคิดทางพระพุทธศาสนาที่เกี่ยวข้องกับหลักประโยชน์สาธารณะในกฎหมายมหาชนของไทยอันเป็นหลักธรรมที่แสดงถึงบทบาทของผู้ปกครองรัฐที่ดี คือ หลักอธิปไตย หลักราชสังคหวัตถุ 4 หรือสังคหวัตถุของผู้ครองแผ่นดิน และหลักทศพิธราชธรรม (ราชธรรม 10)
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
เอกสารอ้างอิง
เกรียงไกร เจริญธนาวัฒน์. (2565). หลักพื้นฐานกฎหมายมหาชน. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
เอกบุญ วงศ์สวัสดิ์สกุล. (2553). “ข้อความคิดว่าด้วยประโยชน์มหาชน ในระบบกฎหมายปกครอง” ใน ทุกก้าวย่างอย่างครูกฎหมาย: รวบบทความที่ระลึกในโอกาสอายุครบ 60 ปี รองศาสตราจารย์สมยศ เชื้อไทย. คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
คณาจารย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2559). พระพุทธศาสนากับการเมืองการปกครอง. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
บรรเจิด สิงคะเนติ. (2564). หลักพื้นฐานสิทธิเสรีภาพและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 6).กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2538). คำอธิบายกฎหมายมหาชน เล่ม 3. กรุงเทพมหานคร: นิติธรรม.
บุญชณัฎฐา กรัชกายพันธ์. (2559). การใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาสนับสนุนหลักการประโยชน์สาธารณะในกฎหมายมหาชนของไทย. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ประยงค์ แสนบุราณ. (2557). หลักธรรมในการปกครองของพระพุทธศาสนา. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์, 31(3): 139-158.
พระครูอุดมจารุวรรณ จารุวํโส (คําไล). (2558). การบริการสาธารณะตามแนวทางพระพุทธศาสนา. วารสารวารสารบัณฑิตศาสน มมร, 13(1): 56-64.
พระพรหมคุณาภรณ์. (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 34). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ พระธรรมปฎก (ป.อ.ปยุตโต).
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2564). คำสอนว่าด้วยรัฐและหลักกฎหมายมหาชน. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: อ่านกฎหมาย.
วรพจน์ วิศรุตพิชญ์. (2562). ข้อความคิดและหลักการพื้นฐานบางประการของกฎหมายปกครอง. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
สมยศ เชื้อไทย. (2557). หลักกฎหมายมหาชนเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.