การสร้างการมีส่วนร่วมของภาคสังคมเพื่อสร้างเสริมสังคมคุณธรรมของผู้เรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างกระบวนการมีส่วนร่วมของภาคสังคมในการสร้างเสริมสังคมคุณธรรมของผู้เรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 2) ศึกษาระดับความรู้ความเข้าใจและทัศนคติจากการมีส่วนร่วมของภาคสังคมในการสร้างเสริมสังคมคุณธรรมของผู้เรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง ไดแก่ โรงเรียนในจังหวัดเพชรบุรี ทั้ง 8 อำเภอๆ ละ 1 โรงเรียน รวมจำนวนโรงเรียน 8 แห่ง เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ 1) แบบวัดสถานการณ์ด้านคุณธรรม 2) แบบวัดเจตคติที่ดีต่อพฤติกรรมคุณธรรม 3) แบบสังเกตพฤติกรรมคุณธรรมระหว่างทำแต่ละกิจกรรม 4) แบบวัดเจตคติที่มีต่อในแต่ละกิจกรรม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การวิเคราะห์หาค่าเฉลี่ย, ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และจัดอันดับ ผลการวิจัยพบว่า 1) การสร้างกระบวนการมีส่วนร่วมของภาคสังคมเพื่อสร้างเสริมสังคมคุณธรรม ใช้กระบวนการมีส่วนร่วม 4 ขั้นตอน ดังนี้ 1. เข้าร่วมในการตัดสินใจตกลงใจ 2. เข้าร่วมในการดำเนินการของแผนและโครงการพัฒนา 3. เข้าร่วมในการติดตามประเมินผลโครงการและแผนงานของการพัฒนาและ 4. เข้าร่วมในการรับผลประโยชน์จากการพัฒนาและการสะท้อนผลวิเคราะห์ข้อมูลหลังทำกิจกรรม ทำให้นักเรียนต้นแบบคุณธรรมมีเจตคติที่ดีต่อพฤติกรรมคุณธรรม และมีความรู้ ความเข้าใจเรื่องคุณธรรม สามารถสร้างชิ้นงานสื่อสร้างสรรค์คุณธรรมที่นำไปเผยแพร่ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ ส่งผลให้เกิดผลลัพธ์ส่วนหนึ่งในสังคม สร้างระบบนิเวศสังคมคุณธรรมและ 2) การศึกษาระดับความรู้ความเข้าใจและทัศนคติจากการมีส่วนร่วมของภาคสังคม จากการศึกษาในเรื่องคุณธรรมของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นในโรงเรียนเป้าหมายทั้ง 8 แห่ง ภายหลังการเข้าร่วมกิจกรรมการมีส่วนร่วมทั้ง 5 กิจกรรม พบว่า นักเรียนมีระดับค่าเฉลี่ยรวมของคุณธรรมทั้ง 6 ด้าน อยู่ในระดับมาก ถึงมากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ยรวมอยู่ในช่วง 4.47 และมีส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานอยู่ในช่วง 0.65
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
เอกสารอ้างอิง
กฤตยา ภวัครานนท์. (2568). การศึกษาพฤติกรรมการสอนที่เน้นการปลูกฝังคุณธรรม จริยธรรม ให้นักเรียน ของครูในโรงเรียนเขตมีนบุรี จังหวัดกรุงเทพมหานคร. วารสาร Wisdom Journal of Humanities and Social Sciences, 2(3): 15-26.
ณัฐริกานต์ อ่ำเจ๊ก และคณะ. (2568). การปลูกฝังคุณธรรมในวัยเด็กผ่านการปฏิบัติ.วารสารวิจยวิชาการ, 8(3): 377-394.
ตรีทิพย์นภา ทองดี. (2568). แนวทางการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมสำหรับเยาวชนไทยในศตวรรษที่ 21. วารสารสื่อวิชาการและวิจัย, 1(2): 33-42.
นริศรา ใจคง และสิริกานต์ แก้วคงทอง. (2564). นิเวศการเรียนรู้: เรื่องเก่าบนวิถีใหม่. วารสารการศึกษาไทย, 18(3): 64–69.
พรพิทักษ์ เห็มบาสัตย์ และวรรณพล พิมพะสาลี. (2563). แนวทางการปลูกฝังคุณธรรมจริยธรรมในสังคมไทย.วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 9(2): 63-80.
พรรณี ช. เจนจิต. (2538). จิตวทยาการเรียนการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรงเทพฯ: ต้นอ้อแกรมมี่.
พระปลัดเขตขันท์ คนงานดี และศักดิ์ดา งานหมั่น. (2567). การสร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่สนับสนุนการพัฒนาผู้เรียน. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย. 6(2): 471-482.
พิมพ์ลภัส จิตต์ธรรม. (2568). อิทธิบาท 4 ในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์สู่ความสำเร็จขององค์การ. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, ปีที่ 3(2): 49-58.
มานพ นักการเรียน และคณะ. (2567). การปลูกฝังคุณธรรมแก่คนในครอบครัวเชิงพุทธ. วารสารบัณฑิตศึกษาชัยภูมิปริทรรศน์, 2(1): 13-26.
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน). (2565). รายงานประจำปี 2565. https://www.onesqa.or.th/upload/download
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2551). การพัฒนาคุณธรรม: แนวคิด ทฤษฎี และการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Berkowitz, M. W., & Bier, M. C. (2005). What works in character education: A research-driven guide for educators. University of Missouri–St. Louis.
Kondratova, I., et al. (2017). “Design considerations for competency functionality within a learning ecosystem”. Learning and collaboration technologies: Novel learning ecosystems. Cham: Springer International Publishing.
Lickona, T. (1996). Eleven principles of effective character education. Journal of Moral Education, 25(1): 93–100.
