ผลของการจัดการเรียนรู้พลศึกษาด้วยเทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อนที่มีต่อทักษะบาสเกตบอลของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 4
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ของการวิจัยคือ 1) เพื่อศึกษาผลของการจัดการเรียนรู้พลศึกษาด้วยเทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อนที่มีต่อทักษะบาสเกตบอลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 2) เพื่อเปรียบเทียบผลของการจัดการเรียนรู้พลศึกษาด้วยเทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อนกับการจัดการเรียนรู้พลศึกษาแบบปกติที่มีต่อทักษะบาสเกตบอลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 60 คน ได้จากการสุ่มแบบกลุ่ม แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 30 คน และกลุ่มควบคุม 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้พลศึกษาด้วยเทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อน และแผนการจัดการเรียนรู้พลศึกษาแบบปกติ กลุ่มทดลองได้รับการจัดการเรียนการสอนโดยใช้เทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อน ในขณะที่กลุ่มควบคุมได้รับการจัดการเรียนการสอนแบบปกติ ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนกลุ่มทดลองมีพัฒนาการด้านทักษะบาสเกตบอลดีขึ้นหลังเรียนในสัปดาห์ที่ 8 2) ผลการเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมพบว่า หลังเรียนในสัปดาห์ที่ 8 ทักษะบาสเกตบอลของกลุ่มทดลองแตกต่างจากก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุปได้ว่า การจัดการเรียนรู้พลศึกษาด้วยเทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อนสามารถส่งเสริมทักษะบาสเกตบอลของนักเรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จุฬาลักษณ์ สงฆ์สระน้อย. (2563). ผลของการสอนแบบเพื่อนช่วยเพื่อนที่มีต่อความแม่นยำในการเล่นลูกสองมือล่างในกีฬาวอลเลย์บอล. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณทิต วิทยาศาสตร์การออกกำลังกายและการกีฬา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2552). นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพฯ: บริษัทแดเน็กซ์อินเตอร์คอร์ปเปอเรชั่น.
ทิศนา แขมมณี. (2556). ศาสตร์การสอนองค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บัญญัติ ชำนาญกิจ. (2558). การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือ. ศูนย์การจัดการความรู้้ (KM) & งานบริการวิชาการแก่สังคม. https://k2mse.eng.rmutp.ac.th
ผ่องฉวี มณีรัตนพันธุ์. (2555). การเรียนรู้แบบร่วมมือ (cooperative learning). GotoKnow. https://www.gotoknow.org/posts/201289&usg=AFQjCNGbv_7NqBOTV2G-
วาสนา คุณาอภิสิทธิ์. (2539). การสอนพลศึกษา. กรุงเทพฯ: บริษัทพิมพ์ดี.
วรศักดิ์ เพียรชอบ. (2561). หลักและวิธีการสอนวิชาพลศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ศิวนันท์ อธิจันทรรัตน์. (2564). ผลของการจัดการเรียนรู้พลศึกษาแบบร่วมมือด้วยเทคนิคแบบเพื่อนช่วยเพื่อน และแบบ เอส.ที.เอ.ดี.ที่มีต่อทักษะเทควันโดของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณทิต สาขาสุขศึกษาและพลศึกษา. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2564). จิตวิทยาการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุทัย สงวนพงศ์. (2544). บาสเกตบอล. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3): 297–334.
