อิทธิพลความเชื่อเรื่องพญานาคที่เกี่ยวกับพระพุทธศาสนาในประเทศกัมพูชา
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพเกี่ยวกับแนวคิดและความเชื่อเรื่องพญานาคในชุมชนสองฝั่งแม่น้ำโขงในประเทศกัมพูชา โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทของพญานาคในฐานะสิ่งศักดิ์สิทธิ์และเทพเจ้าแห่งน้ำ รวมทั้งวิเคราะห์อิทธิพลของความเชื่อนี้ต่อวิถีชีวิตและวัฒนธรรมของชุมชน ผลการศึกษาพบว่า ชุมชนสองฝั่งโขง ประเทศกัมพูชาให้ความสำคัญกับพญานาคในฐานะ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ผู้มีฤทธิ์อำนาจ โดยเชื่อว่าสามารถดลบันดาลความอุดมสมบูรณ์และสายฝนได้ ความเชื่อนี้สะท้อนผ่านพิธีกรรมต่างๆ รวมถึงงานสถาปัตยกรรมในวัดวาอารามที่มักปรากฏรูปปั้นพญานาค แสดงถึงความเชื่อมโยงกับพระพุทธศาสนา ความเชื่อเรื่องพญานาคในกัมพูชามาจาก 3 กระแสหลัก ได้แก่ ความเชื่อพื้นถิ่นที่เชื่อว่าตนสืบเชื้อสายมาจากพญานาคตามตำนานพระทองนางนาค ความเชื่อจากศาสนาพราหมณ์ที่มองพญานาคเป็นเทพเจ้า และความเชื่อทางพระพุทธศาสนาที่มองพญานาคเป็นผู้ปกป้องศาสนา สัญลักษณ์พญานาคจึงปรากฏในงานศิลปะและโบราณสถานต่างๆ เป็นเครื่องหมายแทนบรรพบุรุษ ความมงคล และความอุดมสมบูรณ์ ความเชื่อเรื่องพญานาคได้ผสมผสานเข้ากับวิถีชีวิตและศาสนาอย่างลึกซึ้ง ส่งผลต่อการปฏิบัติในพิธีกรรมต่างๆ ทั้งยังเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมที่สืบทอดมาอย่างยาวนาน ได้แก่ การเรียกผู้ที่จะบวชว่า "นาค" สะท้อนให้เห็นถึงการผนวกความเชื่อดั้งเดิมเข้ากับหลักพระพุทธศาสนาได้อย่างแนบเนียนและเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตชุมชนสองฝั่งโขงตราบจนทุกวันนี้
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
เอกสารอ้างอิง
กิตติ วัฒนะมาตม์. (2547). สัตว์มงคลและเครื่องรางของขลัง. กรุงเทพฯ: สร้างสรรค์.
พิเชฐ สายพันธ์. (2535). การศึกษานาคาคติอีสานลุ่มแม่น้ำโขงชีวิตทางวัฒนธรรมจากพิธีกรรมร่วมสมัย. วิทยานิพนธ์สังคมวิทยาและมานุษยวิทยามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระโสภณวิหารการ (พิศิษฐ์ สุวีโร). (2554). ศึกษาวิเคราะห์แนวคิดเรื่องพญานาคในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2503). พญานาคที่ปรากฏในงานศิลปกรรม. ม.ป.ท.
พระมหาสมพร อนาลโย (จิตรกล้ำ). (2550). การศึกษาพญานาคในชุมชนคำชะโนด. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ยมโดย เพ็งพงศา. (2521). ครุฑและนาคในวรรณคดีสันสกฤตและบาลี. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตร มหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาตะวันออก. บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รักชนก ชำนาญมาก. (2561). การศึกษาวิเคราะห์ความเชื่อพญานาคในบริบทสังคมอีสาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสังคมศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วิเชียร นามการ. (2555). ศึกษาอิทธิพลความเชื่อนาคที่มีผลต่อสังคมไทยปัจจุบัน. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ศรีศักร วัลลิโภดม. (2533). แอ่งอารยธรรมอีสาน. กรุงเทพฯ: มติชน.
สมบัติ พลายน้อย. (2535). สัตว์ป่าหิมพานต์. กรุงเทพฯ: ต้นอ้อแกรมมี่.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2553). นาคในประวัติศาสตร์อุษาคเนย์. กรุงเทพมหานคร: มติชน.
อรพิมพ์ บุญอาภา. (2524). นาคในวรรณคดีสันสกฤตและบาลี. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาตะวันออก. บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.