ศาสตร์พระราชา : การจัดการเรียนรู้เพื่อยกระดับคุณภาพนักศึกษา

Jesadakorn  Ransri; Somkhuau  Namseethan; Nutcha  Uoongoen; Phrakruwuddhammasara

Authors

Jesadakorn Ransri Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Khon Kaen Campus
Somkhuau Namseethan Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Khon Kaen Campus
Nutcha Uoongoen Rajabhat Maha Sarakham University
Phrakruwuddhammasara Mahamakut Buddhist University, Isan Campus

Keywords:

The King’s Philosophy, Learning Management, Enhance Student Quality

Abstract

Learning management is a process in which instructors create situations, conditions, or learning activities through interactions between teachers and learners. This helps learners achieve the set objectives and apply their learning experiences, leading to their holistic growth and development—physically, mentally, emotionally, and socially. The learning management of the King’s Philosophy is regarded as the knowledge and wisdom of His Majesty King Bhumibol Adulyadej the Great. It was developed through study, research, and experimentation by integrating "local wisdom" with "universal knowledge" or modern science, resulting in the best practices. His Majesty graciously bestowed these principles through various methods with the aim of development, prevention, or problem-solving for the well-being of the people and all humanity, enabling them to live with stability, peace, and sustainability. This article discusses learning management, the importance of learning management, fundamental principles of learning management, characteristics of effective learning management, components of learning management, learning management planning, models of learning management, the key principles of the King’s Philosophy, and learning management following the King’s Philosophy.

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง 2560). โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าพัสดุภัณฑ์.

กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. คุรุสภา.

กมลฉัตร กล่อมอิ่ม. (2562). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะประยุกต์ใช้ศาสตร์พระราชาบนพื้นฐานอัตลักษณ์พื้นถิ่นเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะวิทยาการจัดการเรียนรู้สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(6), 54–69.

กุลิสรา จิตรชญาวณิช. (2562). การจัดการเรียนรู้. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ฉัตรทราวดี บุญถนอม. (2566). คิดอย่างสร้างสรรค์: ตามรอยศาสตร์พระราชาด้วยกระบวนการเรียนรู้ 5 STEPs. สืบค้นจาก https://nakhonnayok.dusit.ac.th/wp-content/uploads/2021/05B2.pdf

เบญจวรรณ ถนอมชยธวัช, & รัถยานภิศ รัชตะวรรณ. (2561). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของนักศึกษาหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 5(2), 159–172.

ประสิทธิ์ คำพล. (2567). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาตามแนวทางศาสตร์พระราชาเพื่อวิถีชีวิตเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์, 16(2), 205–216.

วารีรัตน์ แก้วอุไร, และคณะ. (2554). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในรายวิชาชีพครู. Social Sciences Research and Academic Journal, 6(17), 13–30.

สุมน อมรวิวัฒน์. (2542). การพัฒนาการเรียนรู้ตามแนวพุทธศาสตร์. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

สุมน อมรวิวัฒน์. (2533). สมบัติทิพย์ของการศึกษาไทย. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทองคูณ หงส์พันธุ์. (2542). สอนดีต้องมีหลัก: บัญญัติ 20 ประการของการสอน. แสงสว่างการพิมพ์.

บุษกร วัฒนบุตร, พระครูโอภาสนนทกิตติ์, & พระอุดมสิทธินายก. (2561). ศาสตร์พระราชากับการพัฒนาคนไทย. แดเน็กซ์ อินเตอร์ คอร์ปอเรชั่น.

ไพศาล หวังพานิช. (2567). องค์ประกอบการจัดการเรียนรู้. สืบค้นจาก http://www.ipecp.ac.th

สมบัติ นพรัก. (2561). ศาสตร์พระราชาสู่การพัฒนาศาสตร์การบริหาร. อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

สุพิมล ศรศักดา. (2562). ศาสตร์แห่งพระราชากับการพัฒนาภูมิปัญญาท้องถิ่น. สืบค้นจาก http://pbs.mcu.ac.th

มาเรียม นิลพันธุ์, และคณะ. (2554). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 3(1–2), 14–23.

สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2562). 23 หลักการทรงงานพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9. สืบค้นจาก http://www.ops.moe.go.th

อานนท์ ศักดิ์วรวิชญ์. (2560). เข้าใจ เข้าถึง พัฒนา: วิธีการแห่งศาสตร์พระราชาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. สืบค้นจาก https://mgronline.com

อัญญรัตน์ นาเมือง, และคณะ. (2553). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงสำหรับนักเรียนประถมศึกษา. Princess of Naradhiwas University Journal, 5(3).

Barrows, H. S. (1985). How to design a problem-based curriculum for the preclinical years. Springer Publishing.

Cronbach, L. J. (1977). Educational psychology. Harcourt Brace Jovanovich.

Hills, P. J. (1982). Dictionary of education. Routledge & Kegan Paul.

Hough, J. B., & Duncan, J. K. (1970). Teaching: Description and analysis. Addison-Wesley.

Smith, P. L., & Ragan, T. J. (2005). Instructional design (3rd ed.). John Wiley & Sons.