The Leadership in the Digital Era of Administrators Affecting the Knowledge Competencies of Innovation and Technology for Teachers in Phatthalung Primary Educational Service Area Office 1
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aims to 1) Studied the level of digital era leadership of administrators. 2) Studied the level of knowledge competencies of innovation and technology for teachers 3) study the impact of digital leadership on these competencies,4) study guidelines for enhancing digital leadership among school administrators under the Phatthalung Primary Educational Service Area Office 1. This research employed a mixed - methods approach. The sample consisted of 277 teachers under the Phatthalung Primary Educational Service Area Office 1 during the academic year 2025. The sample size was determined using Krejcie and Morgan’s table, and participants were selected through simple random sampling using a computerized randomization procedure. The research instrument was a questionnaire with a content validity index of 1.00 for all items and an overall reliability coefficient of .990, part 2 yielding a reliability coefficient of .988 and part 3 yielding .984. In addition, qualitative data were obtained through semi - structured interviews with five school administrators who served as key informants. Quantitative data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, and enter multiple regression analysis, while qualitative data were analyzed using content analysis. The results of this study were as follows: 1) The digital era leadership of administrators was overall at a high level. 2) The knowledge competencies of innovation and technology for teachers was overall at a high level. 3) The digital era leadership of administrators affecting the knowledge competencies of innovation and technology for teachers at the .001 level of statistical significance were the dimension of promoting participation and personnel potential development, and the dimension of professional excellence development. These dimensions could be predicted up to 67.70 percent. 4) The approach to enhancing digital leadership involves administrators establishing a clear policy vision, providing resources, and fostering a digital learning culture to develop sustainable competencies, resulting in tangible educational outcomes at both the school and national levels.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
References
กษมา อุดทาเรือน. (2566). การศึกษาภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาแม่ฮ่องสอน. วิทยานิพนธ์หลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
กิ่งกาญจน์ เทพกิฬา และคณะ. (2566). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะทางเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 1 กลุ่ม 6 ในยุค VUCA World. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 13(4): 1–12.
เขมิสรา กุลมาตย์. (2566). แพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อสร้างระบบนิเวศการเรียนรู้สู่ทักษะโลกดิจิทัลและโลกในอนาคตสำหรับกลุ่มวิชาชีพครูคณิตศาสตร์. รายงานการวิจัย. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหงทุนอุดหนุนจากกองทุนพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ 2566.
จิรานุช อุบัวบล. (2567). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 1. วารสารรัชต์ภาคย์, 18(57): 237–252.
ธเนศ ฉัตรานุฉัตร และเอกราช โฆษิตพิมานเวช. (2567). การบริหารและการเรียนรู้นวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศ : กรอบแนวคิดและการพัฒนา. วารสารมณีเชษฐาราม, 7(2): 393–408.
นวชล สมบูรณ์สิน. (2564). รูปแบบการจัดการนวัตกรรมทางการบริหารการศึกษาในโรงเรียน สังกัดคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์บัณฑิตวิทยาลัย หลักสูตรครุศาสตร์ มหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ประยูร อาษานาม และคณะ. (2566). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาลำปาง ลำพูน. วารสารส่งเสริมการเรียนรู้, 3(2): 27–40.
ฤทธิกร โยธสิงห์. (2563). ภาวะผู้นําดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการบริหารงานวิชาการในสถานการณ์ชีวิตวิถีใหม่ของโรงเรียน สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบุรีรัมย์. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำมหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร, 10(18): 145–154.
ศตพล กัลยา และจันทร์จิรา นันตา. (2566). ความต้องการพัฒนาสมรรถนะด้านนวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศทางการศึกษาสำหรับอาจารย์มหาวิทยาลัย. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 12(1): 193–208.
สมชนก ลดาดก และวรรณี แกมเกตุ. (2564). การวิเคราะห์องค์ประกอบและตัวบ่งชี้บทบาทครูเพื่อการเรียนรู้ของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา (OJED), 16(2): 1-12.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2568). พัฒนาศักยภาพผู้เรียนด้วยหลักสูตรฐานสมรรถนะ. กรุงเทพฯ: กลุ่มพัฒนานโยบายด้านการเรียนรู้ สำนักมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้ สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Bertalanffy, L. (1969). General System Theory: Foundations, Development, Applications. New York: George Braziller.
Hamzah, N. H., et al. (2021). The effects of principals' digital leadership on teachers' digital teaching during the COVID-19 pandemic in Malaysia. Journal of Education and E-Learning Research, 8(2): 216-221.
Kozloski, C. K. (2006). Principal Leadership for Technology Integration: A Study of Principal Technology Leadership. PhD Thesis. Drexel University.
Krejcie, R. B, & Mogan, D. W. (1970). Determining sample size for research activity. Journal of Education and Psychological Measurement, 30(3): 607 - 610.
Sheninger, E. (2014). Digital Leadership: Changing Paradigms for Changing Times. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
