ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะด้านความรอบรู้นวัตกรรมและเทคโนโลยีของครู สังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุง เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา 2) ศึกษาระดับสมรรถนะด้านความรอบรู้นวัตกรรมและเทคโนโลยีของครู 3) ศึกษาภาวะผู้นำยุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อสมรรถนะดังกล่าว 4) ศึกษาแนวทางการยกระดับภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุง เขต 1 การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสานระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง คือ ครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุง เขต 1 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 277 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างจากตารางของเครซี่และมอร์แกน และสุ่มตัวอย่างแบบง่าย โดยใช้คอมพิวเตอร์ เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามที่มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 1.00 ทุกข้อ ค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ .990 ตอนที่ 2 เท่ากับ .988 และตอนที่ 3 เท่ากับ .984 สำหรับการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ ผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 5 คน โดยใช้แบบสัมภาษณ์มีโครงสร้าง สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบวิธีนำตัวแปรเข้าทั้งหมด และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) สมรรถนะด้านความรอบรู้นวัตกรรมและเทคโนโลยีของครูโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 3) ภาวะผู้นำของผู้บริหารในยุคดิจิทัลที่มีผลต่อความรู้ความสามารถด้านนวัตกรรมและเทคโนโลยีของครู มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ได้แก่ ด้านการส่งเสริมการมีส่วนร่วมและการพัฒนาศักยภาพบุคลากร และด้านการพัฒนาสู่ความเป็นเลิศอย่างมืออาชีพ โดยร่วมกันพยากรณ์ความแปรปรวนได้ร้อยละ 67.70 4) แนวทางการยกระดับภาวะผู้นำยุคดิจิทัล คือ ผู้บริหารต้องกำหนดวิสัยทัศน์เชิงนโยบายที่ชัดเจน สนับสนุนทรัพยากร และสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้ดิจิทัล เพื่อพัฒนาสมรรถนะอย่างยั่งยืน ส่งผลให้เกิดผลลัพธ์ทางการศึกษาที่เป็นรูปธรรมทั้งในระดับสถานศึกษาและระดับชาติ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
เอกสารอ้างอิง
กษมา อุดทาเรือน. (2566). การศึกษาภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาแม่ฮ่องสอน. วิทยานิพนธ์หลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
กิ่งกาญจน์ เทพกิฬา และคณะ. (2566). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะทางเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 1 กลุ่ม 6 ในยุค VUCA World. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 13(4): 1–12.
เขมิสรา กุลมาตย์. (2566). แพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อสร้างระบบนิเวศการเรียนรู้สู่ทักษะโลกดิจิทัลและโลกในอนาคตสำหรับกลุ่มวิชาชีพครูคณิตศาสตร์. รายงานการวิจัย. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหงทุนอุดหนุนจากกองทุนพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ 2566.
จิรานุช อุบัวบล. (2567). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 1. วารสารรัชต์ภาคย์, 18(57): 237–252.
ธเนศ ฉัตรานุฉัตร และเอกราช โฆษิตพิมานเวช. (2567). การบริหารและการเรียนรู้นวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศ : กรอบแนวคิดและการพัฒนา. วารสารมณีเชษฐาราม, 7(2): 393–408.
นวชล สมบูรณ์สิน. (2564). รูปแบบการจัดการนวัตกรรมทางการบริหารการศึกษาในโรงเรียน สังกัดคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์บัณฑิตวิทยาลัย หลักสูตรครุศาสตร์ มหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ประยูร อาษานาม และคณะ. (2566). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาลำปาง ลำพูน. วารสารส่งเสริมการเรียนรู้, 3(2): 27–40.
ฤทธิกร โยธสิงห์. (2563). ภาวะผู้นําดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการบริหารงานวิชาการในสถานการณ์ชีวิตวิถีใหม่ของโรงเรียน สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบุรีรัมย์. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำมหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร, 10(18): 145–154.
ศตพล กัลยา และจันทร์จิรา นันตา. (2566). ความต้องการพัฒนาสมรรถนะด้านนวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศทางการศึกษาสำหรับอาจารย์มหาวิทยาลัย. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 12(1): 193–208.
สมชนก ลดาดก และวรรณี แกมเกตุ. (2564). การวิเคราะห์องค์ประกอบและตัวบ่งชี้บทบาทครูเพื่อการเรียนรู้ของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา (OJED), 16(2): 1-12.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2568). พัฒนาศักยภาพผู้เรียนด้วยหลักสูตรฐานสมรรถนะ. กรุงเทพฯ: กลุ่มพัฒนานโยบายด้านการเรียนรู้ สำนักมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้ สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Bertalanffy, L. (1969). General System Theory: Foundations, Development, Applications. New York: George Braziller.
Hamzah, N. H., et al. (2021). The effects of principals' digital leadership on teachers' digital teaching during the COVID-19 pandemic in Malaysia. Journal of Education and E-Learning Research, 8(2): 216-221.
Kozloski, C. K. (2006). Principal Leadership for Technology Integration: A Study of Principal Technology Leadership. PhD Thesis. Drexel University.
Krejcie, R. B, & Mogan, D. W. (1970). Determining sample size for research activity. Journal of Education and Psychological Measurement, 30(3): 607 - 610.
Sheninger, E. (2014). Digital Leadership: Changing Paradigms for Changing Times. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
