Thai Dialect Change and Globalization: Phu Thai Dialect Context

Bovornphubes  Phupadna; Sakchai  Posai

Authors

Bovornphubes Phupadna คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ประเทศไทย
Sakchai Posai Faculty of Humanities, Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Thailand

Abstract

This article examines the transformation of Thai dialects in the era of globalization, focusing on the Phu Thai dialect in Northeastern Thailand. The Phu Thai language, a vital repository of cultural identity and indigenous knowledge, has undergone significant changes under the influence of Standard Thai and global languages, particularly through education systems and mass media. The study reveals that Phu Thai has experienced phonological, lexical, and syntactic shifts, with younger generations abandoning traditional forms in favor of socially dominant languages. These changes highlight processes of language shift and endangerment, which reduce the dialect’s role as a medium for cultural transmission. The article also explores revitalization strategies, including integrating Phu Thai into local curricula, promoting creative use in online media, and organizing community-based activities. Such measures are essential for preserving linguistic diversity and strengthening ethnic identity in contemporary Thai society.

References

บุญมี แก้วมณี. (2558). การเปลี่ยนแปลงทางไวยากรณ์ของภาษาภูไทในจังหวัดนครพนม. วารสารภาษาและวัฒนธรรม, 12(1), 45–62.

ปราโมทย์ เมืองนิล. (2559). ภาษาถิ่นกับการเปลี่ยนแปลงในสังคมไทยยุคใหม่. วารสารสังคมศาสตร์, 14(1), 89–104.

ธำรงค์ ทัศนาญชลี. (2546). ภาษาถิ่นอีสาน: การเปรียบเทียบกับภาษาไทยกลาง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธนพร เนาว์สุวรรณ. (2556). การวิเคราะห์ภาษาถิ่นล้านนาในมิติทางสังคมวัฒนธรรม. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ภัทราวดี มีสุวรรณ. (2559). คำถามและโครงสร้างประโยคคำถามในภาษาเหนือ. วารสารภาษาศาสตร์ไทย, 13(2), 80–90.

เรืองเดช ปันเขื่อนขัติย์. (2525). ภาษาถิ่นตระกูลไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล.

วิโรจน์ อรุณมานะกุล. (2555). ไวยากรณ์ภาษาใต้: การศึกษาทางภาษาศาสตร์เชิงพรรณนา. สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.

วิเชียร ดวงแก้ว. (2561). การศึกษาการแปรและการเปลี่ยนแปลงทางภาษาของภาษาภูไทในชุมชนผู้สูงอายุ. วารสารภาษาศาสตร์ไทย, 17(2), 101–119.

สมเจตน์ วงศ์ปิยะ. (2547). ลักษณะไวยากรณ์ของภาษาอีสาน. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

สุกัญญา สุจฉายา. (2561). ภาษาวัยรุ่นกับอัตลักษณ์การสื่อสาร. วารสารภาษาและวัฒนธรรม, 20(3), 140–150.

สุรางค์ ภาคเครือ. (2560). ภาษาพูดในภาคกลาง: โครงสร้างและหน้าที่ทางวัจนปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อารีย์ สวัสดี. (2552). ลักษณะทางสังคมภาษาของคำในภาษาถิ่นใต้. สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.

Bourdieu, P. (1991). Language and symbolic power. Harvard University Press.

Crystal, D. (2000). Language death. Cambridge University Press.

Fishman, J. A. (1991). Reversing language shift: Theoretical and empirical foundations of assistance to threatened languages. Clevedon, UK: Multilingual Matters.

Grenoble, L. A., & Whaley, L. J. (2006). Saving languages: An introduction to language revitalization. Cambridge University Press.

Hopper, P. J., & Traugott, E. C. (2003). Grammaticalization (2nd ed.). Cambridge University Press.

Holmes, J. (2013). An introduction to sociolinguistics (4th ed.). Routledge.

Hall, S. (1996). Cultural identity and diaspora. In P. Mongia (Ed.), Contemporary postcolonial theory (pp. xx–xx). Arnold.

Pennycook, A. (2010). Language as a local practice. Routledge.

Thompson, R. (2013). Language and identity in multilingual Thailand: The fading voices of the Tai Phuan. Journal of Southeast Asian Linguistics, 8(2), 112–130.

UNESCO. (2003). Language vitality and endangerment. UNESCO Ad Hoc Expert Group on Endangered Languages.