แนวทางการเสริมสร้างการเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 24
คำสำคัญ:
ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ; สภาพปัจจุบัน; สภาพที่พึงประสงค์; ความต้องการจำเป็น; แนวทางการเสริมสร้างบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็น และ 2) เพื่อศึกษาแนวทางการส่งเสริมความเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 24 ระเบียบวิธีวิจัยการวิจัยเชิงการวิจัยแบบผสมผสาน Mixed Methods Research กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ผู้บริหารและครู จำนวน 334 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างจากตาราง Taro Yamane ที่ระดับความคลาดเคลื่อนในการสุ่ม .05 ด้วยวิธีการสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ (Stratified Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย แบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่า IOC 0.80-1.00 ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.96 และแบบสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้าง สถิติที่ใช้ในข้อมูล ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
- ความต้องการจำเป็นของการส่งเสริมชุมชนแห่งการเรียนรู้วิชาชีพครูของสถานศึกษา เรียงตามลำดับความสำคัญได้ดังนี้ 1) ด้านชุมชนกัลยาณมิตร 2) ด้านภาวะผู้นำร่วม 3) วิสัยทัศน์ร่วม 4) ด้านทีมร่วมแรงร่วมใจ 5) ด้านโครงสร้างสนับสนุนชุมชน และ 6) ด้านการเรียนรู้และการพัฒนาวิชาชีพความต้องการจำเป็นของการส่งเสริมชุมชนแห่งการเรียนรู้วิชาชีพครูของสถานศึกษา เรียงตามลำดับความสำคัญได้ดังนี้ 1) ด้านชุมชนกัลยาณมิตร 2) ด้านภาวะผู้นำร่วม 3) วิสัยทัศน์ร่วม 4) ด้านทีมร่วมแรงร่วมใจ 5) ด้านโครงสร้างสนับสนุนชุมชน และ 6) ด้านการเรียนรู้และการพัฒนาวิชาชีพ
- แนวทางการเสริมสร้างการเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 24 ประกอบด้วย 6 แนวทาง ดังนี้ 1) แนวทางการเสริมสร้างชุมชนกัลยาณมิตร 2) แนวทางการเสริมสร้างภาวะผู้นำร่วม 3) แนวทางการเสริมสร้าง วิสัยทัศน์ร่วม 4) แนวทางการเสริมสร้างทีมร่วมแรงร่วมใจ 5) แนวทางการเสริมสร้างโครงสร้างสนับสนุนชุมชน และ 6) แนวทางการเสริมสร้างการเรียนรู้และการพัฒนาวิชาชีพ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน. พุทธศักราช 2551. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุม สหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
_______. (2560). ตัวชี้วัดและหลักสูตรแกนกลาง (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. สืบค้นเมื่อ 14 กันยายน 2563, จาก https://www.rbss.ac.th/site/?page_id=4052.
จินต์จุฑา จันทร์ประสิทธิ์. (2559). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของบุคลากรทางการศึกษา สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์. การค้นคว้าอิสระหลักสูตรปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต วิทยาลัยนวัตกรรมการจัดการ. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.
นพพงษ์ บุญจิตราดุลย์. (2534). หลักการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.
ปราณี ไชยภักดี และรุ่งชัชดาพร เวหะชาติ. (2561). การเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของสถานศึกษาตามความคิดเห็นของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสงขลา เขต 1. การประชุมวิชาการระดับชาติ “วลัยลักษณ์วิจัย”. ครั้งที่ 10. วันที่ 27-28 มีนาคม 2561.
พิชิต ขำดี. (2561). แนวทางการส่งเสริมการเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพสำหรับโรงเรียนขนาดเล็ก จังหวัดพระนครศรียุธยา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
พิเชฐ เกษวงษ์. (2556). การนำเสนอแนวทางการสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 24. (2563). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา (SAR) ประจำปี 2563. (เอกสารอัดสำเนา).
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ : มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
วิจารณ์ พานิช. (2559). การสร้างการเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ : มูลนิธิสยามกัมมาจล.
สำนักโฆษก สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี. (2560). Thailand 4.0 ขับเคลื่อนอนาคตสู่ความมั่นคง มั่งคั่ง ยั่งยืน. วารสารไทยคู่ฟ้า, (33), 3-17.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). ตัวชี้วัด และสาระการเรียนรูแกนกลาง (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2560). กรุงเทพฯ : โรงพิมพชุมนุมสหกรณการเกษตรแห่งประเทศไทย จํากัด.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 พ.ศ.2560-2564. ค้นเมื่อ วันที่ 14 กันยายน 2563, จากแหล่งข้อมูล http://www.nesdb.go.th
สิริรักษ์ นักดนตรี. (2560). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในการบริหารโรงเรียนสู่การเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้อย่างมืออาชีพ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 5. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิธิดา จรุงเกียรติกุล. (2557). แนวโน้มการเสริมสร้างทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 สำหรับนักศึกษาผู้ใหญ่. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Hairon and Dimmock (2012). Singapore schools and professional learning communities: Teacher professional development and school leadership in an Asian hierarchical system. Educational Review, 64(4), 405-424.
Hairon, S.,& Tan, C. (2016). Professional learning communities in Singapore and Shanghai: implications for teacher collaboration.Journal of Comparative and International Education, 47(1), 1-14.
Hord s. (1997). Professional learning communities: Communities of continuous inquiry and improvement. Southwest Educatioanal Development Lab, Austin: TX.
Senge, P. (1990). The Fifth Discipline: The art & practice of the learning organization. London: Century Business.
Sergiovanni, T. J. (1994). Building community in schools. San Francisco: Jossey-Bass.
Taro Yamane. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. 3rdEd. New York: Harper and Row. Publications.
