ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นในการพัฒนา การดำเนินงานประกันคุณภาพตามเกณฑ์ AUN-QA เพื่อพัฒนาคุณภาพหลักสูตร วิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย
คำสำคัญ:
AUN-QA, ประกันคุณภาพการศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการดำเนินงานประกันคุณภาพตามเกณฑ์ AUN-QA เพื่อพัฒนาคุณภาพหลักสูตรวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหาร อาจารย์ผู้รับผิดชอบหลักสูตร บุคลากรสายสนับสนุน สังกัดวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย และผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสีย จำนวน 170 คน จำแนกกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหาร (คณบดี รองคณบดี ประธานหลักสูตร) จำนวน 12 คน อาจารย์ (อาจารย์ผู้รับผิดชอบหลักสูตร หัวหน้าสาขาวิชา อาจารย์ผู้สอน) จำนวน 75 คน บุคลากรสายสนับสนุน จำนวน 19 คน นักศึกษา จำนวน 64 คน เครื่องมือที่ใช้แบบสอบถามสภาพปัจจุบัน และสภาพที่พึงประสงค์ การดำเนินงานประกันคุณภาพตามเกณฑ์AUN-QA เพื่อพัฒนาคุณภาพหลักสูตร วิทยาลัยบัณฑิตเอเซียผลการวิจัย พบว่า 1. สภาพปัจจุบันโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยค่าเฉลี่ยรวมเท่ากับ (x̄ =3.01, S.D. = 0.69) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ทุกด้านอยู่ในระดับปานกลาง ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ด้านการจัดการเรียนการสอน (x̄ = 3.48, S.D.= 0.73) และด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด คือ ด้านสิ่งอำนวยความสะดวกและโครงสร้างพื้นฐาน (x̄ =3.19, S.D.=0.74) 2. สภาพที่พึงประสงค์โดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยค่าเฉลี่ยรวมเท่ากับ (x̄ =4.11, S.D. = 0.71) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่าทุกด้านอยู่ในระดับมาก ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ด้านการจัดการเรียนการสอน (x̄ =4.15, S.D.= 0.69) ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด คือ ด้านสิ่งอำนวยความสะดวกและโครงสร้างพื้นฐาน (x̄ =4.04, S.D.=0.76) 3. การประเมินความต้องการจำเป็น โดยภาพรวมมีค่าดัชนีความต้องการจำเป็น PNIModified =0.365 เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน เรียงลำดับจากมากไปหาน้อย 3 อันดับแรก พบว่า ด้านสิ่งอำนวยความสะดวกและโครงสร้างพื้นฐาน (PNIModified =0.266) รองลงมา ด้านผลการเรียนรู้ที่คาดหวัง (PNIModified =0.209) และ ด้านผลผลิตและผลลัพธ์ (PNIModified =0.195) ตามลำดับ ส่วนด้านมีค่าดัชนีความต้องการจำเป็นต่ำที่สุด คือ ด้านสิ่งสนับสนุนการเรียนรู้ (PNIModified =0.182) ตามลำดับ
เอกสารอ้างอิง
กัญญดา อนุวงศ์, & อาจรี ศุภสุธีกุล. (2561). แนวคิดและเกณฑ์ประกันคุณภาพการศึกษาเครือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียนในระดับหลักสูตร. วารสารวิชาการอุตสาหกรรมศึกษา, 12(1), 9–18.
จารุวรรณ สนองญาติ, กัญญดา อนุวงศ์, สุทัศน์ เหมทานนท์, & พรฤดี นิธิรัตน์. (2562). การใช้ระบบประกันคุณภาพการศึกษาเครือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียน (AUN-QA) ระดับหลักสูตรในวิทยาลัยพยาบาล. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นครราชสีมา, (กรกฎาคม–ธันวาคม), 247–260.
บรรณกร แซ่ลิ่ม. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยการรับรู้ ความรู้ความเข้าใจ ทัศนคติ การมีส่วนร่วม และการบริหารกับการดำเนินงานประกันคุณภาพการศึกษาของคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. วารสารปาริชาติ มหาวิทยาลัยทักษิณ, (มกราคม–เมษายน), 48–61.
สมภพ มูฮัมหมัด. (2561). ปัจจัยส่วนบุคคลกับระดับการรับรู้และการมีส่วนร่วมของบุคลากรสายสนับสนุนต่อการประกันคุณภาพการศึกษาของสำนักงานอธิการบดี สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565). ประกาศคณะกรรมการมาตรฐานการอุดมศึกษา เรื่อง หลักเกณฑ์การประกันคุณภาพของสถาบันอุดมศึกษาในส่วนที่เกี่ยวกับการประเมินคุณภาพภายใน การติดตามตรวจสอบคุณภาพการศึกษา และการพัฒนาคุณภาพการศึกษา. https://www.ops.go.th/th/e-book/edu-quality-assure/item/4093-2021-10-14-07-44-11
ASEAN University Network. (2020). The guide to AUN-QA assessment at programme level version 4.0. Bangkok: ASEAN University Network.
ASEAN University Network. (2020). The guide to AUN-QA assessment at programme level version 4.0 (Thai ed.). Bangkok: Chulalongkorn University.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Journal of Buddhist Education and Research (JBER)

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

