รูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อสืบสานอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของ กลุ่มชาติพันธุ์ไทโส้จังหวัดสกลนคร สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษาปีที่ 6
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อสืบสานอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ไทโส้ จังหวัดสกลนคร สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษาปีที่ 6 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านกุดสะกอย จำนวน 30 คน คัดเลือกแบบเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตแบบมีส่วนร่วม และการบันทึกภาคสนาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและการวิเคราะห์เชิงธีม ผลการวิจัยนำไปสู่การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน ภายใต้กระบวนการ SO-LEARN Model ซึ่งประกอบด้วย 7 ขั้นตอน ได้แก่ S – Study Context, O – Observe and Collect Data, L – Learning Design, E – Engagement, A – Active Learning, R – Reflection และ N – Nurture Local Identity โดยเน้นการเรียนรู้จาก “เจ้าของวัฒนธรรม” ผ่านกิจกรรม เช่น การฟังเรื่องเล่าจากชุมชน การจัดทำไทม์ไลน์ประวัติชุมชน และการจัดทำพจนานุกรมน้อยภาษาไทโส้ ผลการใช้รูปแบบพบว่าสามารถส่งเสริมการเรียนรู้ของนักเรียนใน 4 ด้าน ได้แก่ พฤติกรรมการเรียนรู้ ความรู้และความเข้าใจ ภาษาและวัฒนธรรม และทัศนคติและสำนึกรักษ์ท้องถิ่น ส่งผลให้นักเรียนเกิดความภาคภูมิใจในอัตลักษณ์ของตนและมีความตั้งใจสืบสานวัฒนธรรมของชุมชนอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2561). มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. กรมศิลปากร.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. (2553). นโยบายและแผนวัฒนธรรมแห่งชาติ. กระทรวงวัฒนธรรม.
ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2556). การออกแบบการเรียนการสอน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นวลน้อย ทีฆะสิทธิ์. (2561). การเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมในสังคมไทย. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัตติยา บุญมี. (2561). อัตลักษณ์และวิถีชีวิตของกลุ่มชาติพันธุ์ไทโส้ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สุปราณี กิ่งแก้ว. (2556). การจัดการเรียนรู้จากแหล่งเรียนรู้จริง. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุวิทย์ มูลคำ. (2558). กลยุทธ์การจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะการคิด. ห้างหุ้นส่วนจำกัด ภาพพิมพ์.
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดสกลนคร. (2563). ข้อมูลวัฒนธรรมจังหวัดสกลนคร. กระทรวงวัฒนธรรม.
ธวัชชัย ไพใหล. (2562). กลุ่มชาติพันธุ์ไทโส้ในแอ่งสกลนคร. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 16(74), 225–234.
Dewey, J. (1938). Experience and education. Macmillan.
Eriksen, T. H. (2002). Ethnicity and nationalism: Anthropological perspectives (2nd ed.). Pluto Press.
Geertz, C. (1973). The interpretation of cultures. Basic Books.
Hall, S. (1990). Cultural identity and diaspora. In J. Rutherford (Ed.), Identity: Community, culture, difference (pp. 222–237). Lawrence & Wishart.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice Hall.
Smith, M. K. (2002). Community-based learning. The Encyclopedia of Informal Education. https://infed.org/mobi/community-based-learning/
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Journal of Buddhist Education and Research (JBER)

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

