Main Article Content

Phramaha Kittithat Siripunyo


          Buddhism has established for 2,500 years. With the teachings of Buddhism, Buddhists have been missionaries to the extended widely by using dhamma as a way to communicate. Dhamma is the language of nature-based on reality and can utilize as well as prove it. Dhamma is the principle of peacefulness and support to people. As the Buddha gave his teachings to the Buddhists when he sent his disciples for a missionary for the first time, "You may give for the people benefits and happiness along with support the world to the basic beauty. You may show them the beauty in the middle of the most beautiful. You may proclaim celibacy and the consonants, complete and pure" The language which uses to communicate is dhamma language that can understand by practice and learn.


Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Siripunyo พ. . (2019). DHAMMA lANGUAGE IN BUDDHA TEACHING. Journal of Buddhist Education and Research, 5(2), 52–64. Retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jber/article/view/241888
Academic Article


ธนัชกร กีรติเสถียร. (2550). ศึกษาการใช้วาจาสร้างสรรค์ในพระพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมธีรราชมหามุนี (โชดก ป.ธ.9). (2546). หลักปฏิบัติสมถะและวิปัสสนากรรมฐาน. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: บริษัท สหธรรมิก จำกัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2549). พุทธวิธีในการสอน. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพฯ:สหธรรมิกจำกัด.
______. (2555). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. พิมพ์ครั้งที่ 32. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ผลิธัมม์.
______. (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
______. (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเทพดิลก (ระแบบ ฐิตญาโณ). (2551). เพื่อความมั่นคงของพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: บริษัทแปดสิบเจ็ด (2545) จำกัด.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
______. (2532). อรรถกถาภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาอฏฺฐกถา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วีรยุทธ วิเชียร โชติ และนวลเพ็ญ วิเชียรโชติ. (2526). จิตวิทยาการเรียนรู้ตามแนวพุทธศาสตร์ เล่ม 2. กรุงเทพฯ: สมาคมการศึกษาแหงประเทศไทย.
สุวัฒน์ จันทรจํานง. (2540). ความเชื่อของมนุษย์เกี่ยวกับปรัชญาและศาสนา. กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์สุขภาพใจ.