รูปแบบการพัฒนาการรู้ดิจิทัลเพื่อการจัดการเรียนรู้ของนิสิตครูภาษาไทย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

Ruschanee  Thongarsa; Phacharakrit  Sribunruang; Phrakrukhamphithammanuwat

Authors

Ruschanee Thongarsa Mahachulalongkornrajavidyalaya University Khon Kaen Campus, Thailand
Phacharakrit Sribunruang Mahachulalongkornrajavidyalaya University Khon Kaen Campus, Thailand
Phrakrukhamphithammanuwat Mahachulalongkornrajavidyalaya University Khon Kaen Campus, Thailand

Keywords:

Digital Literacy Development Model, Digital Literacy, Learning Management

Abstract

This research and development study aimed to 1) investigate components and indicators, 2) examine the current states, desirable states, and priority needs, 3) develop a model, and 4) implement a digital literacy development model for learning management among Thai language student teachers at Mahachulalongkornrajavidyalaya University. The research was conducted in four phases: Phase 1 identified components through interviews with 9 experts; Phase 2 surveyed current and desirable states from 135 participants, including administrators, instructors, supervisors, and seniors, using a questionnaire with a reliability of 1.00; Phase 3 developed and evaluated the model with 9 experts; and Phase 4 implemented the model with 30 purposively selected fourth-year Thai language student teachers. Data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, and the Modified Priority Needs Index (PNI_modified). The results indicated that: 1) Digital literacy framework consists of 5 components and 38 indicators, encompassing creativity skills, digital access defining, information analysis and evaluation, socio-cultural understanding and digital citizenship, and digital communication and sharing. 2) The overall current state of practice was at a high level (M=3.55), while the desirable state was at the highest level (M=4.76). The overall priority need index was 0.32, with the highest need found in socio-cultural understanding and digital citizenship (0.42). 3) The developed model comprises 5 elements: principles, objectives, content, processes, and measurement and evaluation, structured into 5 learning modules. 4) The overall evaluation of the developed model was at the highest level (M=4.73,SD=0.39), and the target student teachers' satisfaction toward the implemented model was also at the highest level (M=4.78,SD=0.36).

References

กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2559). รายงานประจำปี 2559 กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.

ชมภูนุช พุฒิเนตร. (2563). รูปแบบการพัฒนาทักษะดิจิทัลแบบออนไลน์ด้วยการเรียนรู้แบบเชิงรุกสำหรับนิสิตวิชาชีพครูเพื่อเตรียมความพร้อมสู่ยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 17(1), 71–80.

ทัศนีย์ รอดมั่นคง. (2566). การศึกษาการใช้ชุดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการรู้ดิจิทัลในศตวรรษที่ 21 สำหรับนิสิตระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์. วารสารราชนครินทร์, 20(2), 91–104.

ทิศนา แขมมณี. (2550). ศาสตร์การสอน (พิมพ์ครั้งที่ 5). ด่านสุทธาการพิมพ์.

ธนวัฒน์ เจริญษา, & สุภาณี เส็งศรี. (2563). ความฉลาดทางดิจิทัลกับทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมในศตวรรษที่ 21. วารสารวิจัยและนวัตกรรม, 3(2), 21–29.

ธิดา แซ่ชั้น, & ทัศนีย์ หมอสอน. (2559). การรู้ดิจิทัล: นิยาม องค์ประกอบ และสถานการณ์ในปัจจุบัน. วารสารสารสนเทศศาสตร์, 34(4), 116–145.

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (ฉบับปรับปรุงใหม่, พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.

บงกช ทองเอี่ยม. (2561). การพัฒนาตัวชี้วัดทักษะการรู้ดิจิทัลของนิสิตวิชาชีพครูในมหาวิทยาลัยแบบไม่จำกัดรับ. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 4(1), 291–302.

บุหลัน กุลวิจิตร. (2565). การรู้ดิจิทัลของนิสิตระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์. วารสารห้องสมุด สมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทยฯ, 66(2), 115–130.

ประสาท จูมพล. (2567). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของนิสิตหลักสูตรการสอนสังคมศึกษาในกระบวนการจัดการเรียนรู้วิชาสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม. Journal of Buddhist Education and Research, 10(4), 599–610.

ปัณณธรณัฐ อาปะโม, และคณะ. (2567). รูปแบบการพัฒนาทักษะการรู้ดิจิทัลของนิสิตปริญญาตรีมหาวิทยาลัยราชภัฏภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 11(3), 143–159.

พิชิต สนั่นเอื้อ. (2563). รูปแบบการพัฒนาครูผู้สอนในการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการจัดการเรียนรู้สำหรับผู้เรียนที่มีความต้องการจำเป็นพิเศษของศูนย์การศึกษาพิเศษประจำจังหวัดอุดรธานี [รายงานการวิจัย]. ศูนย์การศึกษาพิเศษประจำจังหวัดอุดรธานี.

พิสุทธิ์ ศรีจันทร์. (2563). การพัฒนารูปแบบสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ของห้องสมุดมหาวิทยาลัยราชภัฏเพื่อพัฒนาทักษะการรู้ดิจิทัลของนิสิตระดับปริญญาตรี [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช].

ภาณุวัฒน์ ฐานไชยยิ่ง. (2564). แนวทางการพัฒนาการรู้ดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1 [การค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช].

พงษ์สยาม มาสุข. (2566). รูปแบบการพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 2 ผ่านระบบออนไลน์. Journal of Professional Routine to Research, 11(1), 68–75.

วิทยากร เชียงกูล. (2559). รายงานสภาวะการศึกษาไทย ปี 2557/2558: จะปฏิรูปการศึกษาไทยให้ทันโลกในศตวรรษที่ 21 ได้อย่างไร. พิมพ์ดีการพิมพ์.

สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์, และคณะ. (2556). การจัดทำยุทธศาสตร์การปฏิรูปการศึกษาขั้นพื้นฐานให้เกิดความรับผิดชอบ. มูลนิธิสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2557). รายงานการวิจัยแนวทางการพัฒนาการศึกษาไทยกับการเตรียมความพร้อมสู่ศตวรรษที่ 21. พริกหวานกราฟฟิค.

สิริวัจนา แก้วผนึก. (2560). รูปแบบการพัฒนามรดกดิจิทัลด้วยกระบวนการเล่าเรื่องดิจิทัลแบบสืบสอบอย่างมีวิจารณญาณบนเว็บ 3.0 เพื่อส่งเสริมการรู้ดิจิทัลของนิสิตนักศึกษา [วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].

สุกัญญา แช่มช้อย. (2562). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุกานดา จงเสริมตระกูล. (2556). ระบบการเรียนแบบกลุ่มสืบสอบบนแหล่งทรัพยากรด้านการศึกษาแบบเปิดเพื่อส่งเสริมการรู้สารสนเทศดิจิทัลและการรับรู้ทางจริยธรรมทางสารสนเทศของนิสิตครุศาสตร์ศึกษาศาสตร์ [วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].

Luthfia, A., Wibowo, D., Widyakusumastuti, M. A., & Angeline, M. (2021). The role of digital literacy on online opportunity and online risk in Indonesian youth. Asian Journal for Public Opinion Research, 9(2), 142–160.

Igun, S. E., & Odafe, J. P. (2014). Information literacy among undergraduate students in Nigeria. International Journal of Digital Literacy and Digital Competence, 5(3), 1–14.

Zhao, Y. (2022). Composing web services using a multi-agent framework. IEEE Transactions on Services Computing, 15(4), 2100–2113.