Upgrading the Wisdom of Praewa Silk Weaving Using the Temple as a Learning Base in Kalasin Province
Keywords:
Indigenous weaving wisdom, Phrae Wa silk, temples, cultural preservationAbstract
This research project had three objectives: (1) to study the indigenous wisdom of Phrae Wa silk weaving in Kalasin Province; (2) to analyze the transmission of Phrae Wa silk weaving wisdom by employing temples as community-based learning centers; and (3) to examine approaches for upgrading and sustaining Phrae Wa silk weaving through temple-based learning in Kalasin Province. The research employed a mixed-methods approach, integrating quantitative and qualitative methods, including survey research and in-depth interviews with key informants. The findings revealed that Phrae Wa silk weaving is currently facing major challenges, particularly the decline in successors and the lack of appropriate marketing channels. However, most participants agreed that temples possess strong potential to function as learning hubs and centers for knowledge transmission, as they are public spaces that are easily accessible and widely trusted by the community. The study proposes several practical strategies, such as developing hands-on training curricula, utilizing temple spaces for exhibitions and sales, establishing collaborative networks, and applying storytelling techniques to enhance product value. These strategies are grounded in Buddhist principles—Saṅgahavatthu 4 (Four Bases of Social Harmony), Gharavāsadhamma 4 (Four Virtues for Household Life), and Sappurisa-dhamma 7 (Seven Qualities of a Virtuous Person)—which help foster unity and strengthen ethical foundations within the community. The results of this research carry significant practical implications for relevant organizations and policymakers in promoting, preserving, and ensuring the long-term sustainability of Phrae Wa silk weaving wisdom.
References
กานดา หอมวิเชียร. (2561). การจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในแหล่งผ้าทออีสาน. วารสารศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 20(1), 125–140.
กฤตธี แก้ววิชิต. (2564). บทบาทของวัดในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. วารสารการจัดการการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, 5(2), 55–68.
จารุวรรณ ชัยรอด. (2560). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ผ้าไหมเพื่อเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจ. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการเกษตร, 15(2), 99–112.
ดรุณี พลมาตย์. (2563). กลยุทธ์การตลาดสำหรับผลิตภัณฑ์หัตถกรรมชุมชน. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์, 18(3), 45–58.
ทิพย์วัลย์ ภูสี. (2560). การอนุรักษ์และสืบทอดภูมิปัญญาผ้าทอในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารศิลปศาสตร์และวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 12(1), 1–15.
นพรัตน์ แสงเจริญ. (2564). ผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจต่อภูมิปัญญาการทอผ้าพื้นเมือง. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาสังคมและชุมชน, 19(2), 22–35.
บุษบา วงษ์วรรณ. (2559). ปัญหาและอุปสรรคในการตลาดผ้าไหมไทยในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการการตลาดและการจัดการสมัยใหม่, 14(4), 78–90.
ปัญญา พรมวัน. (2560). วัดเป็นแหล่งเรียนรู้ของชุมชน: กรณีศึกษาภาคอีสาน. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา, 17(3), 33–47.
พรปวีณ์ นามวัน. (2565). การประเมินคุณค่าทางศิลปะของผ้าไหมแพรวา. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 24(1), 1–10.
ไพรัช ศรีชัย. (2565). วัดและบทบาททางสังคมในการส่งเสริมอาชีพชุมชน. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 21(4), 112–125.
รุ่งนภา พัฒนสิงห์. (2564). การสร้างอัตลักษณ์ผลิตภัณฑ์ผ้าไหมเพื่อการแข่งขัน. วารสารการพัฒนาชุมชน มหาวิทยาลัยนเรศวร, 18(1), 89–102.
ฤทธิ์ชัย จันทร์สุข. (2560). การบูรณาการภูมิปัญญาดั้งเดิมกับการพัฒนาผลิตภัณฑ์. วารสารนวัตกรรมเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน, 15(4), 65–78.
วิจิตรา สมเพาะ. (2563). ช่องทางการตลาดออนไลน์สำหรับสินค้าหัตถกรรม. วารสารบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ, 18(1), 20–33.
วิชชุดา สารรัตน์. (2562). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการศูนย์การเรียนรู้ท้องถิ่น. วารสารการศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 16(2), 40–52.
ศักดิ์ชาย ชัยวิชิต. (2561). วัดเป็นแหล่งเรียนรู้ตลอดชีวิตของชุมชน. วารสารธรรมศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 15(3), 10–25.
สมบูรณ์ กุลสมบัติ. (2563). วัดในฐานะศูนย์รวมจิตใจและศูนย์กลางกิจกรรมชุมชน. วารสารปรัชญาและศาสนา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 18(1), 15–28.
สุมาลี ปานสุข. (2560). ประวัติและวิวัฒนาการของผ้าไหมแพรวาในประเทศไทย. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 22(3), 45–58.
สุภาพร โชติพันธ์. (2563). การถ่ายทอดภูมิปัญญาการทอผ้าสู่คนรุ่นใหม่ผ่านชุมชน. วารสารวิจัยสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 30(2), 70–85.
สุรศักดิ์ สีตะวัน. (2562). บทบาทของพระสงฆ์ในการส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่น. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 10(4), 5–18.
สุวิทย์ พรหมคำ. (2562). การสร้างความยั่งยืนทางเศรษฐกิจจากผลิตภัณฑ์ผ้าทอมือ. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 17(3), 11–24.
อนงค์ ไตรมาตร. (2562). ความโดดเด่นของลวดลายผ้าไหมแพรวาและความหมายเชิงสัญลักษณ์. วารสารศิลปะและการออกแบบ มหาวิทยาลัยรังสิต, 14(2), 30–45.
อมรา มณีรัตน์. (2561). ผ้าไหมแพรวา: จากภูมิปัญญาท้องถิ่นสู่ผลิตภัณฑ์ระดับโลก. วารสารธุรกิจการท่องเที่ยวและการโรงแรม, 16(1), 5–18.
อารยา สุทธิพันธ์. (2561). การเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันของธุรกิจผ้าไหม. วารสารบริหารธุรกิจและเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 15(3), 100–115.
Creswell, J. W., & Creswell, J. D. (2018). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (5th ed.). SAGE Publications.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Authors

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.


