การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามหลักอริยสัจ ๔ เพื่อส่งเสริมทักษะการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน

ผู้แต่ง

  • สุรศักดิ์ อุดเมืองเพีย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • นิรัช เรืองแสน มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • ประยูร แสงใส มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพและแนวทางการพัฒนาและทดลองใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามหลักอริยสัจ ๔ เพื่อส่งเสริมทักษะการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน กลุ่มเป้าหมายของการวิจัยคือ นักศึกษาปริญญาตรีสาขาวิชาการสอนสังคมศึกษา จำนวน 50 คน ซึ่งได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย รูปแบบการจัดการเรียนรู้ คู่มือการใช้รูปแบบ แผนบริหารการสอน แบบทดสอบความรู้ และแบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า สภาพการจัดการเรียนรู้ตามหลักอริยสัจ ๔ เพื่อส่งเสริมทักษะการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง (X̅ = 3.25, S.D. = 0.80) ตามความคิดเห็นของนักศึกษาชั้นปีที่ 2 นอกจากนี้ การประเมินความเหมาะสมของรูปแบบการจัดการเรียนรู้พบว่าภาพรวมอยู่ในระดับมาก (X̅ = 4.35, S.D. = 0.63) ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเหมาะสมของรูปแบบนี้ในการนำไปใช้ในกระบวนการเรียนการสอน ผลการเปรียบเทียบคะแนนก่อนและหลังการเรียนโดยใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามหลักอริยสัจ ๔ พบว่าค่าเฉลี่ยคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยค่าเฉลี่ยคะแนนก่อนเรียนอยู่ที่ 32.00 (S.D. = 4.44) และค่าเฉลี่ยคะแนนหลังเรียนอยู่ที่ 49.68 (S.D. = 3.86) ผลลัพธ์นี้แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพของรูปแบบในการส่งเสริมทักษะการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักศึกษาได้อย่างชัดเจน สรุปได้ว่า การใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามหลักอริยสัจ ๔ เป็นแนวทางที่มีประสิทธิผลในการพัฒนาทักษะการแก้ปัญหาของนักศึกษา นอกจากจะช่วยเสริมสร้างความคิดสร้างสรรค์และความมั่นใจในการเผชิญกับปัญหาแล้ว ยังช่วยให้นักศึกษาสามารถนำหลักอริยสัจ ๔ ไปประยุกต์ใช้ในการแก้ปัญหาในชีวิตประจำวันได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกด้วย

เอกสารอ้างอิง

Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom. School of Education and Human Development, George Washington University.

Creswell, J. W., & Clark, V. L. P. (2011). Designing and conducting mixed methods research (2nd ed.). SAGE Publications.

Joyce, B., & Weil, M. (2009). Models of teaching (9th ed.). Pearson Education.

Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice-Hall.

Schweisfurth, M. (2013). Learner-centered education in international perspective: Whose pedagogy for whose development? Routledge.

จิตติ สุขุมศักดิ์. (2558). ทักษะการคิดเชิงสร้างสรรค์. นครราชสีมา: สำนักพิมพ์ศรีนคร.

ชลิตา สร้อยสังวาลย์. (2560). การคิดเชิงวิจารณญาณสำหรับครู. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ศูนย์วิจัย.

ธนพล ชัยเจริญ. (2560). ความสามารถในการแก้ปัญหาของคนรุ่นใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.

นพดล กาญจนประดิษฐ์. (2561). การพัฒนาทักษะการแก้ปัญหา. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์การศึกษา.

ประสิทธิ์ สืบสำเนียง. (2561). การพัฒนานวัตกรรมการเรียนรู้. นครราชสีมา: สำนักพิมพ์สันติสุข.

ประสิทธิ์ สืบสำเนียง. (2561). การวิเคราะห์ปัญหา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สยามการศึกษา.

พรรณี เจริญชัย. (2561). การพัฒนาทักษะการคิด. นครปฐม: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.

ภูมิ สินทรัพย์. (2560). การแก้ปัญหาที่มีประสิทธิภาพ. ขอนแก่น: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.

มนัส ทิพย์สุวรรณ. (2561). การคิดเชิงบูรณาการในยุคใหม่. อุบลราชธานี: สำนักพิมพ์อุบลการพิมพ์.

มนูญ ศรีวิชัย. (2560). ทักษะชีวิตสำหรับคนรุ่นใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.

มาลี สุวรรณภูมิ. (2562). มาตรฐานการศึกษาสำหรับครู. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.

วิสุทธิ์ แสงสว่าง. (2561). การวิเคราะห์ปัญหาทางสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิทยาการ.

วีระพงษ์ สงวนศักดิ์. (2559). การคิดวิเคราะห์เชิงสร้างสรรค์. พิษณุโลก: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ศิริพร ทิพย์หิรัญ. (2563). การแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ในห้องเรียน. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สมชาย ภูมิชาติ. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.

สมศักดิ์ สร้อยสุวรรณ. (2562). การศึกษาในศตวรรษที่ 21. ขอนแก่น: สำนักพิมพ์การศึกษา.

สิทธิชัย ชมพูพาทย์. (2562). ทักษะการคิดในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สยาม.

สุนทรี ภัทรกุล. (2563). การเรียนรู้และการแก้ปัญหาในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.

ออสบอร์น, อ. เอฟ. (2555). การคิดแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์บัณฑิต.

อัมพร ศรีพุทธา. (2562). การคิดสร้างสรรค์ในยุคดิจิทัล. ขอนแก่น: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-09-30

รูปแบบการอ้างอิง

อุดเมืองเพีย ส. ., เรืองแสน น., & แสงใส ป. . (2024). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามหลักอริยสัจ ๔ เพื่อส่งเสริมทักษะการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน . Journal of Buddhist Education and Research (JBER), 10(3), 41–52. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jber/article/view/276695

ฉบับ

ประเภทบทความ

สารบัญ