The การเสริมสร้างสมรรถนะบุคลากรฝ่ายพัฒนานิสิตนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา

ประสาท  จูมพล; โกศล  มีคุณ; วิภาภรณ์ ภู่วัฒนกุล; ธารินทร์ รสานนท์

ผู้แต่ง

ประสาท จูมพล มหาวิทยาลัยพะเยา
โกศล มีคุณ มหาวิทยาลัยพะเยา
วิภาภรณ์ ภู่วัฒนกุล มหาวิทยาลัยพะเยา
ธารินทร์ รสานนท์ มหาวิทยาลัยพะเยา

คำสำคัญ:

การพัฒนาสมรรถนะของบุคลากร, ฝ่ายพัฒนานิสิตนักศึกษา, พัฒนานิสิตนักศึกษาในศตวรรษที่ 21, สถาบันอุดมศึกษา

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์นำเสนอแนวทางการศึกษาเพื่อพัฒนาบุคลากรฝ่ายพัฒนานิสิตนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาการพัฒนาบุคลากรฝ่ายพัฒนานิสิตนักศึกษาควรเน้นการพัฒนาสมรรถนะที่สำคัญ เพราะสมรรถนะเป็นคุณลักษณะของบุคคลที่ส่งผลต่อการปฏิบัติงานพัฒนาบุคลากรให้มีสมรรถนะในงานพัฒนานิสิตนักศึกษา (ด้านความรู้ ด้านทักษะและด้านทัศนคติ) ที่พร้อมจะนำไปพัฒนานิสิตนักศึกษาให้เกิดคุณลักษณะบัณฑิตที่พึงประสงค์ให้เข้ากับยุคปัจจุบัน (ศตวรรษที่ 21) การพัฒนาสมรรถนะบุคลากรของฝ่ายพัฒนานิสิตนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาต้องใช้องค์ความรู้และวิธีการที่เหมาะสม โดยเป็นความรู้เกี่ยวกับปัจจัยเชิงสาเหตุ และรูปแบบการพัฒนา ความรู้ที่น่าเชื่อถือดังกล่าวควรได้จากการศึกษาอย่างมีเหตุมีผลเป็นระบบ ก่อให้เกิดพฤติกรรมการทำงานให้สำเร็จตามเป้าหมายอย่างมีประสิทธิภาพ และมีการปรับปรุง พัฒนาผลงานอย่างต่อเนื่อง จึงมีความจำเป็นที่ต้องศึกษาปัจจัยเชิงสาเหตุสำคัญ และ รูปแบบการพัฒนา เพื่อเป็นแนวทางการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรฝ่ายพัฒนานิสิตนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา ให้ไปพัฒนานิสิตนักศึกษาในศตวรรษที่ 21 อย่างมีประสิทธิภาพต่อไป

เอกสารอ้างอิง

Bhanthumnavin, D. (2000). Importance of supervisory social support and its implications for HRD in Thailand. Journal of Psychology and Developing Societies, 12(2), 155-156.

Good, C. V. E. (1973). Dictionary of education; prepared under the auspices of Phi Delta Kappa. New York: McGraw-Hill.

Hoyer, W. D. & MacInnis, D. J. (2010). Consumer behavior. Ohio: South-Western cengage learning.

McClelland, D. C. (1985). Human motivation. Chicago: Scott, Foresman.

McClelland, D. C., Atkinson, J. W., Clark, R. A. และLowell, E. L. (1953). The achievement motive. New York: Appleton-Century-Crofts.

Spencer, L. M. & Spencer, S. M. (1993).Competency at work : Model for superior performance.New York : Wiley.

กานต์ อัมพานนท์. (2558). การสร้างเสริมศักยภาพและสมรรถนะของครูในการสอนคิดวิเคราะห์. เพชรบูรณ์: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์.

จันทร์ทา มั่งคำมี. (2562). การพัฒนาสมรรถนะบุคลากรสำนักยุทธศาสตร์ สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ภายใต้แนวทางการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่. หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

จิราพร เซ็นหอม. (2562). รูปแบบการพัฒนาเพื่อเสริมสร้างการพึ่งพาตนเองของนักศึกษาการศึกษานอกระบบในกรุงเทพมหานคร. ดุษฎีบัณฑิต ปร.ด., มหาวิทยาลัยพะเยา.

ดวงเดือน พันธุมนาวิน และคณะ. (2543). ทฤษฎีต้นไม้จริยธรรม: การวิจัยและการพัฒนาบุคคล. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ตวงพร รุ่งเรืองศรี. (2563). ความพึงพอใจและความผูกพันต่อสถาบันของนิสิตวิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, ปีที่9 ฉบับที่2. (พฤษภาคม-สิงหาคม 2563),

ปรัชญา เวสารัชช์. (2542). การนำเสนองานที่มีประสิทธิผล. กรุงเทพฯ : โครงการส่งเสริมการบริหารจัดการที่ดีโดยกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น สำนักงาน ก.พ.

พิพัฒน์ ศรไพบูลย์. (2563). รูปแบบการพัฒนาการทำงานอย่างอุทิศตนของข้าราชการครู สังกัดกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ กศ.ด., มหาวิทยาลัยพะเยา, พะเยา.

พูลพงศ์ สุขสว่าง. 2558. ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้บริบทขององค์กรความผูกพันต่อองค์กรและความพึงพอใจในการปฏิบัติงานของครูในจังหวัดชายแดนไทยกัมพูชา.วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ 6(2), 136–145 .

ยงยุทธ เกษสาคร. (2546). ภาวะผู้นําและการจูงใจ. กรุงเทพมหานคร: เอสเคบุ๊คเน็ต.

วราภรณ์ ตระกูลสฤษดิ. (2550). การทํางานเป็นทีม. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ส่งเสริมวิชาการ.

วัลลภา เทพหัสดิน ณ อยุธยา. (2544). การพัฒนานิสิตนักศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาอุดมศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหามหาวิทยาลัย.

ศักดิ์ไทย สุรกิจบวร. (2557). สมรรถนะสาคัญของผู้บริหารมืออาชีพ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏ สกลนคร, 6(12), 165-183.

ศุภริณี อําภรณ์. (2555 หน้า 3 ). ปัจจัยเชิงสาเหตุด้านการบริหารที่ส่งผลต่อการลาออกจากงานของครูโรงเรียนเอกชน. ดุษฎีบัณฑิต ศ.ด., มหาวิทยาลัยเกษรศาสตร์.

สรายุทธ วรเวก. (2563). รูปแบบบริหารการพัฒนาครูเพื่อสร้างนักเรียนให้เป็นคนดี. ดุษฎีบัณฑิต ปร. ด. มหาวิทยาลัยพะเยา.

สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). คู่มือประเมินสมรรถนะครู. กรุงเทพมหานคร: สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

สํานักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2548). คู่มือสมรรถนะข้าราชการพลเรือนไทย.สํานักงาน ก.พ. กรุงเทพมหานคร: บริษัท พี. เอ. ลีฟวิ่ง จํากัด.

สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและ สังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2565-2569. กรุงเทพมหานคร: พริกหวาน.

สายธาร ทองอร่าม. 2550. ความผูกพันต่อองค์กร : กรณีศึกษา บริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด สาขารามคำแหง. ภาคนิพนธ์คณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

สำเนาว์ ขจรศิลป์. (2539). มิติใหม่ของกิจการนักศึกษา 1 : พื้นฐานและบริการนักศึกษา. กรุงเทพฯ:มหามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). เข้าใจสมรรถนะอย่างง่าย ๆ ฉบับประชาชน และเข้าใจหลักสูตรฐานสมรรถนะอย่างง่าย ๆ ฉบับครู ผู้บริหาร และบุคลากรทางการศึกษา. กรุงเทพฯ : 21 เซ็นจูรี่ จำกัด.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบสาม พ.ศ. ๒๕๖๖ – ๒๕๗๐. กรุงเทพมหานคร: พริกหวาน.

สำนักส่งเสริมและพัฒนาศักยภาพนักศึกษา สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (2562), ยุทธศาสตร์การพัฒนานิสิตนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา (พ.ศ. 2560 - 2564).

สิริพร บุญพา. (2562). รูปแบบการบริหารการพัฒนาเพื่อเสริมสร้างความพอเพียงของนักเรียน มัธยมศึกษาตอนต้นในโรงเรียน สังกัดกรุงเทพมหานคร. ดุษฎีบัณฑิต ปร. ด., มหาวิทยาลัย พะเยา.