การบูรณาการหลักสัปปายะธรรมสำหรับการบริหารแหล่งการเรียนรู้

บทคัดย่อ

บทความนี้เป็นการนำเสนอการบูรณาการหลักสัปปายะธรรมสำหรับการบริหารแหล่งการเรียนรู้ อันเป็นการบริหารแหล่งการเรียนรู้ โดยกระตุ้นให้ผู้เรียนรู้จักวิธีการแสวงหาความรู้ ส่งเสริมให้การเรียนรู้เป็นไปอย่างมีคุณค่าและเกิดผลโดยตรงต่อตัวผู้เรียน การพัฒนาและส่งเสริมให้มีแหล่งการเรียนรู้เป็นส่วนหนึ่งของการจัดกระบวนการเรียนรู้และสาระที่กำหนดไว้ในหลักสูตรสถานศึกษา โดยมุ่งเน้นไปที่การจัดให้ผู้เรียนได้มีโอกาสเรียนรู้ จากแหล่งการเรียนรู้ที่หลากหลายในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งในและนอกโรงเรียน เพื่อเน้นส่งเสริมให้เด็กและเยาวชนมีนิสัยรักการอ่าน และแสวงหาความรู้และการเรียนรู้อย่างสร้างสรรค์อันที่ประกอบไปด้วย ๑) แหล่งการเรียนรู้ที่เป็นสถานที่จริง ๒) แหล่งการเรียนรู้ที่เป็นแหล่งศึกษาอ้างอิง ๓) แหล่งการเรียนรู้ที่เป็นบุคคล และ ๔) แหล่งการเรียนรู้ที่เป็นสถานการณ์จริง สามารถนำมาบูรณาการกับหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาคือ หลักสัปปายะธรรม ๗ ประการ ได้แก่ ๑) อาวาสสัปปายะ ที่อยู่อาศัย ๒) โคจรสัปปายะ สถานที่แห่งนั้นมีทางโคจร ๓) ภัสสสัปปายะ การสนทนา พูดคุยการฟัง ๔) ปุคคลสัปปายะ บุคคลที่อยู่ร่วมกัน ๕) โภชนสัปปายะ อาหารที่บริโภค ๖) อุตุสัปปายะ ฤดูอันเป็นที่สบาย และ ๗) อิริยาปถสัปปายะ อริยาบทอันเป็นที่สบาย เพื่อให้สถานศึกษาบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ในการเรียนการสอนให้มีประสิทธิภาพและเกิดประสิทธิผล ให้ก่อเกิดความเจริญรุ่งเรืองอย่างมั่งคงและยั่งยืนสืบไป