การพัฒนารูปแบบจัดการเรียนรู้ลูกเสือและยุวกาชาดตามหลักศาสตร์พระราชาเพื่อพัฒนาทักษะชีวิตสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ

ธนิต  ลีเลิศ; สุรวุฒิ  เพ็งแก่นท้าว

ผู้แต่ง

ธนิต ลีเลิศ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตอุดรธานี, อุดรธานี, ประเทศไทย
สุรวุฒิ เพ็งแก่นท้าว มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตอุดรธานี, อุดรธานี, ประเทศไทย

คำสำคัญ:

การจัดการเรียนรู้, ลูกเสือและยุวกาชาด, ศาสตร์พระราชา, ทักษะชีวิต, นักศึกษามหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ลูกเสือและยุวกาชาดตามหลักศาสตร์พระราชา และประเมินผลของรูปแบบที่พัฒนาต่อทักษะชีวิตของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา (R&D) ประกอบด้วย 3 ขั้นตอน ได้แก่ ศึกษาทบทวนแนวคิดและงานวิจัย พัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ และนำรูปแบบไปใช้และประเมินผล กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาปริญญาตรี 60 คน ที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชาลูกเสือและยุวกาชาด โดยสุ่มแบบง่าย เครื่องมือวิจัยได้แก่ แบบสอบถาม แบบสังเกตพฤติกรรม และแบบทดสอบทักษะชีวิต วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา (ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน) และสถิติเชิงอนุมานโดยใช้ Dependent t-test รูปแบบที่พัฒนาขึ้นบูรณาการหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงกับการเรียนรู้จากประสบการณ์ เน้นการพึ่งพาตนเอง การทำงานเป็นทีม ภาวะผู้นำ และกิจกรรมเพื่อสังคม เช่น โครงงาน จิตอาสา และสถานการณ์จำลอง ผลการวิจัยพบว่า หลังการใช้รูปแบบ กลุ่มตัวอย่างมีคะแนนทักษะชีวิตสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในทุกด้าน จากระดับต้องพัฒนาเป็นระดับดีถึงดีเยี่ยม แสดงให้เห็นว่ารูปแบบนี้สามารถพัฒนาทักษะชีวิตได้อย่างมีประสิทธิภาพ งานวิจัยเสนอแนะให้ขยายผลไปยังสถาบันอื่น และพัฒนาครูผู้สอน รวมถึงศึกษาผลในระยะยาวและบริบทที่หลากหลายต่อไป

เอกสารอ้างอิง

กรมการลูกเสือ. (2561). คู่มือการจัดกิจกรรมลูกเสือและยุวกาชาด. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์การลูกเสือ.

กองกิจการลูกเสือและยุวกาชาด สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2561). แนวทางการจัดกิจกรรมลูกเสือและยุวกาชาดในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

ทองดี พรมสุวรรณ. (2565). การพัฒนาทักษะชีวิตของนักเรียนผ่านกิจกรรมลูกเสือในศตวรรษที่ 21. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, 19(3), 45–58.

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช. (2552). หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มูลนิธิชัยพัฒนา.

ศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน). (2561). คู่มือการส่งเสริมคุณธรรมในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: พริ้นท์เทค เทคโนโลยี.

เฉลิมชัย ยอดแก้ว. (2563ก). การบูรณาการหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะชีวิต. วารสารการศึกษาเพื่อการพัฒนา, 12(1), 55–70.

เฉลิมชัย ยอดแก้ว. (2563ข). การประยุกต์หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในการจัดการเรียนรู้. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 15(1), 89–100.

Aeon, B., & Aguinis, H. (2017). It’s about time: New perspectives and insights on time management. Academy of Management Perspectives, 31(4), 309–330.

Baker, M., & Fraser, C. (2005). Facilitating learning in problem-based settings. Educational Psychology Review, 17(1), 47–63.

Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York: W.H. Freeman.

Barrows, H. S. (1986). A taxonomy of problem-based learning methods. Medical Education, 20(6), 481–486.

Barker, R. G., & Gump, P. V. (1964). Big school, small school: High school size and student behavior. New York: Stanford University Press.

Belbin, R. M. (1981). Management teams: Why they succeed or fail. New York: Butterworth-Heinemann.

Britton, B. K., & Tesser, A. (1991). Effects of time-management practices on college grades. Journal of Educational Psychology, 83(3), 405–410.

Brookfield, S. D. (2012). Teaching for critical thinking: Tools and techniques to help students question their assumptions. New York: Jossey-Bass.

Claessens, B. J., van Eerde, W., Rutte, C. G., & Roe, R. A. (2007). A review of the time management literature. Personnel Review, 36(2), 255–276.

Covey, S. R. (1989). The 7 habits of highly effective people: Powerful lessons in personal change. Free Press.

Dewey, J. (1938). Experience and education. New York: Macmillan.

Durlak, J. A., Weissberg, R. P., Dymnicki, A. B., Taylor, R. D., & Schellinger, K. B. (2011). The impact of enhancing students’ social and emotional learning: A meta-analysis of school-based universal interventions. Child Development, 82(1), 405–432.

Durlak, J. A., Weissberg, R. P., & Pachan, M. (2010). A meta-analysis of after-school programs that seek to promote personal and social skills in children and adolescents. American Journal of Community Psychology, 45(3–4), 294–309.

Ennis, R. H. (2018). Critical thinking across the curriculum: A vision. Topoi, 37(1), 165–184.

Ericsson, K. A., Krampe, R. T., & Tesch-Römer, C. (1993). The role of deliberate practice in the acquisition of expert performance. Psychological Review, 100(3), 363–406.

Facione, P. A. (2011). Think critically. New York: Pearson.

Gigerenzer, G., & Todd, P. M. (1999). Simple heuristics that make us smart. New York: Oxford University Press.

Goleman, D. (1995). Emotional intelligence: Why it can matter more than IQ. New York: Bantam Books.

Halpern, D. F. (1998). Teaching critical thinking for transfer across domains. American Psychologist, 53(4), 449–455.

Huffman, D., & Skoglund, T. (2018). Problem-solving skills and experiential learning. Journal of Applied Psychology, 105(2), 289–301.

Johnson, D. W., & Johnson, R. T. (2009). Joining together: Group theory and group skills. New York: Pearson.

Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.

Macan, T. H., Shahani, C., Dipboye, R. L., & Phillips, A. P. (1990). College students’ time management: Correlations with academic performance and stress. Journal of Educational Psychology, 82(4), 760–768.

McGrath, R. G., & MacMillan, I. C. (2000). The entrepreneurial mindset: Strategies for continuously creating opportunity in an age of uncertainty. New York: Harvard Business Press.

OECD. (2018). The future of education and skills: Education 2030. Paris: OECD Publishing.

Paul, R., & Elder, L. (2006). Critical thinking: Learn the tools the best thinkers use. New York: Pearson.

Rogers, C. R. (1951). Client-centered therapy: Its current practice, implications, and theory. Boston: Houghton Mifflin.

Scouting and Leadership Development Institute. (2020). The effects of scouting activities on leadership and communication skills. Journal of Youth Development, 35(2), 15–29.

Smith, T., & Fey, R. (2000). Teamwork training and social skills development. Journal of Social Psychology, 140(2), 273–285.

Tuckman, B. W. (1965). Developmental sequence in small groups. Psychological Bulletin, 63(6), 384–399.

Tversky, A., & Kahneman, D. (1974). Judgment under uncertainty: Heuristics and biases. Science, 185(4157), 1124–1131.

United Nations. (2024, December 12). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. https://sdgs.un.org/2030agenda

Wilson, J. R., & Randall, L. R. (2012). The impact of team-based learning on students’ collaborative skills. Journal of Educational Psychology, 104(3), 577–590.

World Economic Forum. (2020). The future of jobs report 2020. Geneva: World Economic Forum.

WHO (World Health Organization). (1997). Life skills education for children and adolescents in schools. Geneva: WHO.

Zimmerman, B. J., & Schunk, D. H. (2011). Self-regulated learning and academic achievement: Theoretical perspectives. New York: Routledge.