ความเป็นนวัตกรการศึกษาของครูโรงเรียนมัธยมศึกษาในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา

อรรถพล วงศ์บุปผา; ธารินทร์  รสานนท์; โกศล  มีคุณ; อัจฉรา  วัฒนาณรงค์

ผู้แต่ง

อรรถพล วงศ์บุปผา มหาวิทยาลัยพะเยา, ประเทศไทย
ธารินทร์ รสานนท์ มหาวิทยาลัยพะเยา, ประเทศไทย
โกศล มีคุณ มหาวิทยาลัยพะเยา, ประเทศไทย
อัจฉรา วัฒนาณรงค์ มหาวิทยาลัยพะเยา, ประเทศไทย

คำสำคัญ:

พื้นที่นวัตกรรมการศึกษา, นวัตกรการศึกษาของครู

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการจัดการศึกษาในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา ความเป็นนวัตกรรมการศึกษาของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา มีองค์ประกอบ 2 ด้าน คือ ด้านจิตลักษณะเชิงนวัตกรการศึกษา และด้านพฤติกรรมเชิงนวัตกรการศึกษาปัจจัยที่คาดว่าเป็นสาเหตุของความเป็นนวัตกรการศึกษาของครูโดยใช้ทฤษฎีปฏิสัมพันธ์นิยม (Interactionism model) ได้แก่ กลุ่มปัจจัยด้านสถานการณ์ทางสังคม กลุ่มปัจจัยด้านจิตลักษณะเดิมของบุคคล และกลุ่มปัจจัยด้านจิตลักษณะตามสถานการณ์ เพื่อช่วยให้สามารถวางแผนการพัฒนาความเป็นนวัตกรการศึกษาของครูให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น หากครูเมื่อมีความเป็นนวัตกรการศึกษาที่ดีแล้ว ไม่เพียงแต่จะส่งผลโดยรวมให้คุณภาพการศึกษาของครูในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษาดีขึ้นเท่านั้น แต่ยังช่วยสร้างความมั่นใจให้กับครูในการผลิตนวัตกรรมการศึกษาใหม่ ๆ เพื่อใช้ในการเรียนรู้ของผู้เรียนมากขึ้นอีกด้วย ซึ่งกลุ่มปัจจัยที่คาดว่าเป็นปัจจัยเชิงสาเหตุเหล่านี้อาจทำนายความเป็นนวัตกรการศึกษาของครูได้ อันจะนำไปสู่การพัฒนาความเป็นนวัตกรการศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษาในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษาได้

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการอุดมศึกษาวิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม. (2562). พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม พ.ศ. 2562. กระทรวง.

โกศล ภูศรี. (2564). กลยุทธ์การพัฒนาความเป็นนวัตกรของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิตที่ไม่ได้ตีพิมพ์, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].

ชนินทร เพ็ญสูตร. (2560). ประเทศไทย 4.0 บริบททางเศรษฐกิจ และการเมือง. วารสารรัฐศาสตร์ และรัฐประศาสนศาสตร์, 8(1), 67–99.

ดวงเดือน พันธุมนาวิน. (2550). รูปแบบทฤษฎีปฏิสัมพันธ์นิยม (Interactionism model) และแนวทางการตั้งสมมติฐานในการวิจัยสาขาจิตพฤติกรรมศาสตร์ในประเทศไทย. วารสารพัฒนาสังคม, 9(1), 85–117.

ปรีดา ยังสุขสถาพร. (2561). นวัตกร 4 แบบ. สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2561). การศึกษา 4.0 เป็นยิ่งกว่าการศึกษา. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

มารุต พัฒผล. (2560). กระบวนทัศน์การโค้ชเพื่อเสริมสร้างทักษะการสร้างสรรค์และนวัตกรรม. จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.

วาทินี พูลทรัพย์. (2563). องค์ประกอบการบริหารโรงเรียนในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิตที่ไม่ได้ตีพิมพ์, มหาวิทยาลัยศิลปากร].

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). การพัฒนาผู้เรียนให้เป็นนักประดิษฐ์จากบทเรียนการจัดการเรียนรู้ของครูผู้สร้างนักประดิษฐ์. บริษัท เอ็น 60 รัตนเทรดดิง.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561–2580). สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ.

สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. (2563). นวัตกรรมเพื่ออนาคต. กระทรวงอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.

สำนักงานบริหารพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา. (2566). รายงานประจำปีเกี่ยวกับการจัดการศึกษาในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา ปีการศึกษา 2565. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักพัฒนานวัตกรรมการจัดการศึกษา. (2562). โครงการพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา: สนามปฏิบัติการเพื่อสร้างนวัตกรรมการศึกษาของประเทศ. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

สุกัญญา แช่มช้อย. (2563). นวัตกรรมบริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาเพื่อสร้างนวัตกร. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 22(2), 193–213.

ศักดิ์สิทธิ์ จำปาทอง. (2567). การพัฒนาเครื่องมือการวัดคุณลักษณะความเป็นนวัตกรของนักเรียนในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตาก เขต 1. วารสารวิจัยวิชาการ, 7(2), 181–194.

Boyd, D. (2011). Innovation competency model. http://www.innovationexcellence.com/blog/2011/04/12/innovationcompetency-model

Cambridge University Press. (2021). Cambridge Dictionary. https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/innovator

Dyer, J., & other. (2011). The innovator’s DNA. Harvard Business Press.

Oxford University Press. (2021). Oxford learners dictionaries. https://www.oxfordlearnersdictionaries.com/definition/english/innovator