การพัฒนารูปแบบการเรียนภาษาไทยบนแพลตฟอร์ม “MOOC” สำหรับชาวต่างชาติ
คำสำคัญ:
การพัฒนารูปแบบ, การเรียนภาษาไทยบนแพลตฟอร์ม, ชาวต่างชาติกับภาษาไทยบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) การศึกษาสภาพการเรียนภาษาไทยบนแพลตฟอร์ม “MOOC” สำหรับชาวต่างชาติ 2) การสร้างรูปแบบการเรียนภาษาไทยบนแพลตฟอร์ม “MOOC” สำหรับชาวต่างชาติ 3) การศึกษาผลการพัฒนารูปแบบการเรียนภาษาไทยบนแพลตฟอร์ม “MOOC” สำหรับชาวต่างชาติ และ 4) การนำเสนอรูปแบบการเรียนภาษาไทยบนแพลตฟอร์ม “MOOC” สำหรับชาวต่างชาติ เป็นรูปแบบการวิจัยและพัฒนา ใช้กระบวนการวิจัยเชิงปริมาณโดยเก็บรวบรวมข้อมูลกับกลุ่มตัวอย่าง 217 คน/รูป การวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 15 คน และการประชุมกลุ่มเฉพาะ จำนวน 10 คน และการวิจัยเชิงปฏิบัติการ กับผู้ร่วมกิจกรรม 30 คน สำหรับอธิบายกิจกรรมก่อนและหลัง ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับการใช้ภาษาไทยของผู้ตอบแบบสอบถาม โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยมีค่าเฉลี่ย 3.90 และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.618 2) การสร้างรูปแบบการเรียนภาษาไทยมีการเตรียมการ 3 อย่าง คือ 1) เน้นการมุ่งพัฒนาความสามารถในการสื่อสารภาษาไทย 2) การสร้างรูปแบบที่ยืดหยุ่น 3) เน้นส่งเสริมการเรียนรู้เชิงรุก 3) ผู้เข้าร่วมกิจกรรม 30 คน โดยภาพรวมจากการทดสอบผู้เข้าร่วมกิจกรรมการพัฒนารูปแบบการเรียนภาษาไทยบนแพลตฟอร์ม “MOOC” สำหรับชาวต่างชาติ ทั้งก่อนและหลังวัดผลมีความแตกต่างกัน และ 4) การเรียนรู้มีลักษณะเป็นระบบเปิด ผู้เรียนมีความหลากหลายด้านสัญชาติ พื้นฐานภาษา และเป้าหมายการเรียน
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. (2545). หลักภาษาไทย. โรงพิมพ์คุรุสภา.
กรุงเทพธุรกิจ. (2568, 22 มีนาคม). จุฬาฯ เสริม Soft Power ด้วยภาษาไทยสำหรับชาวต่างชาติ. https://www.bangkokbiznews.com/health/education/1121117
กัญญ์วราพัชญ์ หอมชื่น, วีระกาญจน์ กนกกมเลศ, และเมธาพันธ์ โพธิธีรโรจน์. (2565). ศึกษากลยุทธ์การเรียนรู้ภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศของนิสิตชาวต่างชาติที่ศึกษาในมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ส่วนกลาง. วารสารพุทธมัคค์ ศูนย์วิจัยธรรมศึกษา สํานักเรียนวัดอาวุธวิกสิตาราม, 7(1), 233-234.
คณาพร คมสัน. (2540). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองในการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จุลณีย์ บุญมี และ วาสินี มีเครือเอี่ยม. (2566). การสํารวจความต้องการด้านเนื้อหาการสนทนาภาษาไทยของนักเรียนที่เรียนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ. วารสารอักษราพิบูล, 4(2), 71.
ทิศนา แขมมณี. (2553). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 13. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นฤมล วงศ์สุวรรณ. (2561). การสอนภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง: ทฤษฎีและแนวปฏิบัติ. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภคมน รัตนากรานต์ และเกษทิพย์ ศิริชัยศิลป์. (2564). การพัฒนาหลักสูตรการพูดสื่อสารภาษาไทยโดยใช้กิจกรรมเป็นฐานสำหรับนักเรียนชาวต่างชาติระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. สิกขา วารสารศึกษาศาสตร์, 8(1), 132.
รุ่งฤดี แผลงศร. (2561). ศาสตร์การสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัชรภัทร เตชะวัฒนศิริดำรง. (2562). การพัฒนาแบบเรียนสนทนาภาษาไทยเพื่อการสื่อสารในสถานการณ์จริงสำหรับชาวต่างชาติ. วารสารมังรายสาร, 7(1), 43.
สมพงศ์ วิทยศักดิ์พันธุ์. (2548). เอกสารประกอบการอบรมการสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ. สาขาวิชาภาษาไทย ภาควิชาภาษาไทย คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สิระ สมนาม และคณะ. (2551). ลักษณะการเรียนรู้และกลวิธีการเรียนรู้ของนักศึกษาชาวจีนที่เรียนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ ณ สถาบันอุดมศึกษา เขตภาคเหนือตอนบน. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น.
โสภิตา สว่างเลิศกุล. (2568). ดิจิทัล สกิล เตรียมพร้อมสู่ไทยแลนด์โฉมใหม่. https://www.posttoday.com
อภิรดี ไชยกาล, วรวรรณ เหมชะญาติ, และสร้อยสน สกลรักษ์. (2561). การสอนภาษาไทยเป็นภาษาที่สองสำหรับเด็กชาติพันธุ์เขมรถิ่นไทย. Journal of Mekong Societies, 14(1), 110.
อันธิกา ปริญญานิลกุล และคณะ. (2563). ทักษะดิจิทัลที่จำเป็นต่อการปฏิบัติงานของผู้ประกอบวิชาชีพในธุรกิจโรงแรมไทย: กรณีศึกษาโรงแรมในเครือดุสิตอินเตอร์เนชั่นแนลในเขตกรุงเทพมหานคร. รายงานการวิจัย. คณะอุตสาหกรรมบริการ วิทยาลัยดุสิตธานี.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2546). หลักการสอน. พิมพ์ครั้งที่ 3. โอเดียนสโตร์.
อาภาพร กลิ่นเทศ. (2565). มู้กส์บทเรียนออนไลน์: การให้ที่ไม่มีสิ้นสุด. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(1), 438-452
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Authors

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

