Personnel Administration According to the Seven Sappurisa-Dhamma Principles of Educational Institution Administrators under the Mukdahan Primary Educational Service Area Office

รัฐพงษ์  บุญเลี้ยง; พระครูปลัดบุญช่วย  โชติวํโส (อุ้ยวงศ์); สุนทร  สายคำ

ผู้แต่ง

รัฐพงษ์ บุญเลี้ยง มหาวิทยาลัยมหาจุุฬาลังกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น, ขอนแก่น, ประเทศไทย
พระครูปลัดบุญช่วย โชติวํโส (อุ้ยวงศ์) มหาวิทยาลัยมหาจุุฬาลังกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น, ขอนแก่น, ประเทศไทย
สุนทร สายคำ มหาวิิทยาลััยมหาจุุฬาลังกรณราชวิิทยาลััย วิิทยาเขตขอนแก่น, ขอนแก่น, ประเทศไทย

คำสำคัญ:

การบริหารงานบุคคล, หลักสัปปุริสธรรม 4, ผู้บริหารสถานศึกษา

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารสถานศึกษา ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามุกดาหาร และเสนอแนวทางการพัฒนาการบริหารสถานศึกษาตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ในการบริหารงานบุคคลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามุกดาหารเป็นงานวิจัยในรูปแบบระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี ได้แก่วิจัยเชิงปริมาณในการตอบแบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่าง 322 คน และการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 9 คน การวิเคราะห์ข้อมูลผู้วิจัยเชิงปริมาณด้วยค่าสถิติพื้นฐานและวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1. การบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามุกดาหาร โดยภาพรวมรายด้านอยู่ในระดับมากที่สุดเรียงตามลำดับจากมากไปน้อยได้แก่ ด้านการธำรงรักษาบุคลากรตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ด้านการสรรหาบุคลากรตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ด้านการพัฒนาบุคลากรตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ด้านการให้พ้นจากงานตามหลักสัปปุริสธรรม 7 และการวางแผนอัตรากำลังตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ตามลำดับ 2. แนวทางการบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามุกดาหาร ผู้บริหารมีกระบวนการคัดเลือกทุกขั้นตอนจึงต้องโปร่งใสและตรวจสอบได้ โดยพิจารณาจากคุณสมบัติของผู้สมัครอย่างเป็นธรรม การวางแผนที่ดีไม่เพียงแต่ต้องพิจารณาจำนวนบุคลากรให้เหมาะสมกับภาระงานเท่านั้น แต่ยังต้องมองลึกไปถึงคุณภาพ ความรู้ ความสามารถ และคุณธรรมของบุคลากรแต่ละคนด้วย ผู้บริหารมักส่งเสริมให้ครูและบุคลากรฝึกฝนการตั้งใจในงานที่ทำและรู้จักจัดการเวลาให้มีประสิทธิภาพ ผู้บริหารมุ่งกระตุ้นให้บุคลากรมีความสนใจในการเรียนรู้และพัฒนาตนเองในทุกด้าน เพื่อเสริมความรู้ทางวิชาการและทักษะใหม่ สามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการบริหารคนได้อย่างลึกซึ้งและเหมาะสมกับบริบทของสถานศึกษา

เอกสารอ้างอิง

กรรณิการ์ นิยมศิลป์, และไพบูลย์ สุวรรณโพธิ์ศรี. (2531). การบริหารงานบุคคล (พิมพ์ครั้งที่ 5). โรงพิมพ์ชวนพิมพ์.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). คู่มือการบริหารโรงเรียนขั้นพื้นฐานที่เป็นนิติบุคคล (พิมพ์ครั้งที่ 2). กระทรวงศึกษาธิการ.

กาญจน์เกล้า ถูประกัน. (2566). การบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคาม เขต 3. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 10(1), 238–251.

ธีระศักดิ์ บึงมุม, และพรพิพัฒน์ เพิ่มผล. (2560). การพัฒนาบุคลากรตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 6(1), 49–60.

เนติ์ มโนปัญญา. (2565). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 1 (ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร).

บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น. สุวีริยาสาส์น.

ปรีชญา รูปต่ำ. (2565). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 3 (ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย).

พระครูพิศาลปริยัตยานุกูล (อนันต วฑฺฒโน). (2561). แนวทางการบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษาเขตบางขุนเทียน สังกัดกรุงเทพมหานคร (ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย).

พระครูวินัยธรวรวุฒิ เตชธมฺโม. (2564). รูปแบบการบริหารจัดการตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา เขต 7 (ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย).

พระครูวินัยธรวรวุฒิ เตชธมฺโม, และคณะ. (2566). การวิจัยแบบผสมผสานวิธีทางพุทธบริหารการศึกษา. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 2(2), 60–76.

พระจิณณ์วเรณย์ อคฺคธมฺโม. (2564). การบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดขอนแก่น (ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย).

พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2549). พุทธวิธีการบริหาร. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาบุดดี สุธงษา. (2566). การบริหารงานบุคคลตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา สังกัดสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ จังหวัดเลย. วารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์, 9(1), 105–120.

ภาวิณี วัฒนพรหม. (2565). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำแบบยั่งยืนตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารโรงเรียนเอกชน จังหวัดกำแพงเพชร. The Journal of Research and Academics, 5(3), 179–192.

พัฒนา ยอดสะอึ, สัมฤทธิ์ กางเพ็ง, และศิวกร อินภูษา. (2564). รูปแบบการวิจัยแบบผสมวิธีทางพุทธนวัตกรรมการบริหารการศึกษา. วารสารมจรอุบลปริทรรศน์, 9(1), 1817–1827.

ลัลณ์ลลิน พงษ์ศักดิ์ขจร, และสงวน อินทร์รักษ์. (2567). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนเทพมงคลรังษี จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารธรรมเพื่อชีวิต, 30(1), 236–237.

สมบัติ บุตรแสนคม. (2564). การบริหารงานบุคคลในยุคฐานวิถีชีวิตใหม่ตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษา อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี (ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย).

สุนทร สายคำ, และพระอธิการบุญช่วย โชติวํโส. (2560). ภาวะผู้นำของผู้บริหารในมุมมองของผู้ใต้บังคับบัญชา. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 4(2), 24.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. บริษัทพริกหวานกราฟฟิค.

สำนักนายกรัฐมนตรี. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.