การพัฒนาหลักสูตรให้สอดคล้องกับความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ในสายบริหารธุรกิจ
คำสำคัญ:
พัฒนาหลักสูตร, ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย, หลักสูตรบริหารธุรกิจบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาหลักสูตรบริหารธุรกิจให้สอดคล้องกับความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในสายบริหารธุรกิจ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบปรากฏการณ์วิทยาเก็บข้อมูลจากการวิจัยเชิงเอกสาร โดยการทบทวนและวิเคราะห์เนื้อหาจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง ศึกษาจาก การสัมภาษณ์รายบุคคลแบบมีโครงสร้าง และการอภิปรายกลุ่ม ผลการวิจัยพบว่า แนวทางการพัฒนาหลักสูตรบริหารธุรกิจให้มีคุณภาพ ประกอบด้วยการมุ่งเน้นตอบสนองความต้องการของตลาดแรงงานผ่านการออกแบบรายวิชาที่เตรียมความพร้อมนักศึกษาสู่โลกธุรกิจและส่งเสริมการเรียนรู้เชิงปฏิบัติที่เชื่อมโยงกับภาคส่วนต่าง ๆ ควบคู่ไปกับการเสริมสร้างทักษะที่หลากหลายและอัตลักษณ์เฉพาะตัวของบัณฑิต ทั้งในด้านความคิดสร้างสรรค์ การสื่อสาร และการใช้เทคนิคการเรียนรู้ผ่านโครงงาน นอกจากนี้ยังต้องให้ความสำคัญกับกระบวน การคัดเลือกและระบบการประเมินผลที่ครอบคลุมทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติ เพื่อพัฒนาบุคลิกภาพ จริยธรรม และทัศนคติที่เหมาะสมต่อวิชาชีพ ผ่านการร่วมกิจกรรมประกอบการเรียนการสอนและสิ่งสนับสนุนการเรียนรู้ที่เหมาะสมและเพียงพอ เพื่อสร้างแรงจูงใจและเพิ่มประสิทธิภาพในการเรียนรู้ของนักศึกษาหลักสูตรบริหาร ธุรกิจ
เอกสารอ้างอิง
ธีรนันท์ ตันพานิชย์, ศุภวรรณ วงศ์สร้างทรัพย์, และต่อศักดิ์ แก้วจรัสวิไล. (2567). การศึกษาความคาดหวังและความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่มีต่อหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษา. วารสารศาสตร์การศึกษาและการพัฒนามนุษย์, 8(1), 40-54.
นาวา มาสวนจิก, อัจฉรพร เฉลิมชิต, พรวดี รักษาศรี, กชนิภา วานิชกิตติกูล, สุนทรียา ไชยปัญหา, ศิรินทร เลียงจินดาถาวร, และสมใจ จอมหงษ์. (2568). ความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียต่อการพัฒนาหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 9(1), 555-567.
มูลนิธิสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. (2564). รายงานฉบับสมบูรณ์ ประเทศไทยในอนาคต Future Thailand มิติที่ 3 การศึกษาไทย Future Thailand: Education. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่ง ชาติ.
วัชราภรณ์ ขายม, ประวิทย์ พุ่มพา, ขจรจิตร์ ธนะสาร, และสรวงภรณ์ สัจภาพพิชิต. (2568). การวิเคราะห์ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเพื่อพัฒนาหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต แขนงวิชาการตลาด มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก. วารสารศิลปการจัดการ, 9(5), 281-295.
วารีรัตน์ แก้วอุไร. (2564). การพัฒนาหลักสูตร: จากการเรียนรู้สู่การปฏิบัติ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ศิรินธร เอี๊ยบศิริเมธี, ประภากร อุ่นอินทร์, กิตติยา ปริญญาสุรเดช, จตุรวิทย์ ศศิธรานนท์, และฌานนพ สืบพิลา. (2567). ความคิดเห็นของผู้มีส่วนได้เสียต่อการจัดการศึกษาหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการโลจิสติกส์ วิทยาลัยนครราชสีมา. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 18(3), 249–266.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. (2569). สถานการณ์ประชากรไทยปี 2569 “พลิกวิกฤตเกิดน้อย-สังคมสูงวัย”. สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2558). เกณฑ์มาตรฐานหลักสูตร ระดับบัณฑิตศึกษา พ.ศ. 2558. สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม, กองยุทธศาสตร์และแผนงาน. (2568). แผนปฏิบัติราชการรายปี พ.ศ. 2569. สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
สำนักนโยบายและแผนการอุดมศึกษา. (2559). แผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษา ฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2555 – 2559). สำนักนโยบายและแผนการอุดมศึกษา.
Taba, H. (1962). Curriculum Development: Theory and Practice. Harcourt, Brace & World.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. University of Chicago Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Journal of Buddhist Education and Research (JBER)

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

