รูปแบบการพัฒนาการจัดการเรียนรู้วิชาการวิจารณ์วรรณกรรมสมัยใหม่โดยใช้หลักพุทธวิธีการสอน นิสิตระดับปริญญาตรี สาขาวิชาการสอนภาษาไทย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

บทคัดย่อ

การวิจัยและพัฒนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการจัดการเรียนรู้วิชาการวิจารณ์วรรณกรรมสมัยใหม่โดยใช้หลักพุทธวิธีการสอน 2) พัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาการวิจารณ์วรรณกรรมสมัยใหม่โดยใช้หลักพุทธวิธีการสอน 3) ทดลองใช้รูปแบบที่พัฒนาขึ้น และ 4) ประเมินผลการใช้รูปแบบดังกล่าว ดำเนินการวิจัย 4 ระยะ ได้แก่ การศึกษาสภาพปัจจุบัน การพัฒนารูปแบบ การทดลองใช้ และการประเมินผล กลุ่มเป้าหมายประกอบด้วย ผู้บริหาร อาจารย์ผู้สอน นิสิตระดับปริญญาตรีสาขาวิชาการสอนภาษาไทย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ผู้ทรงคุณวุฒิ และผู้บริหารวิทยาลัยสงฆ์ขอนแก่น รวมทั้งสิ้น 119 รูป/คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม แบบประเมินรูปแบบ คู่มือการใช้รูปแบบ แบบทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า สภาพการจัดการเรียนรู้วิชาการวิจารณ์วรรณกรรมสมัยใหม่โดยใช้หลักพุทธวิธีการสอนโดยรวมอยู่ในระดับมาก (x̄ = 3.82) รูปแบบที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการ วัตถุประสงค์ เนื้อหา รูปแบบการจัดการเรียนรู้ และการวัดประเมินผล โดยมีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมาก (x̄ = 4.10) รูปแบบมีประสิทธิภาพเท่ากับ 81.67/84.31 สูงกว่าเกณฑ์ 80/80 ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และผู้เรียนมีความพึงพอใจต่อรูปแบบอยู่ในระดับมาก (x̄ = 4.42) นอกจากนี้ ผลการประเมินการใช้รูปแบบโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (x̄ = 4.68) สะท้อนให้เห็นว่ารูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาการวิจารณ์วรรณกรรมสมัยใหม่โดยใช้หลักพุทธวิธีการสอนมีประสิทธิภาพ สามารถพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและส่งเสริมการเรียนรู้ของนิสิตได้อย่างเหมาะสมในบริบทระดับอุดมศึกษา