การพัฒนาแบบเรียนทางภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อ โรงเรียนกุดจิกวิทยาคาร จังหวัดกาฬสินธุ์

ผู้แต่ง

  • พระกิตติวิโรจน์ ภูริภทฺทสิริ (เลิกนอก) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น
  • พชรกฤต ศรีบุญเรือง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น
  • อัจฉราพร ใครบุตร มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น

คำสำคัญ:

การพัฒนาแบบเรียน; ภาษาและวัฒนธรรม; ท้องถิ่นไทญ้อ; ภูมิปัญญาท้องถิ่น; มรดกทางวัฒนธรรม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อของบ้านกุดจิก อำเภอท่าคันโท จังหวัดกาฬสินธุ์ และ 2) พัฒนาแบบเรียนทางภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อ โรงเรียนกุดจิกวิทยาคาร จังหวัดกาฬสินธุ์ กลุ่มเป้าหมายประกอบด้วยปราชญ์ชาวบ้าน จำนวน 5 คน และผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 7 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ทางภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อ แบบเรียนทางภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อ และแบบประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของแบบเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า ข้อมูลเกี่ยวกับภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อประกอบด้วย 3 ด้านสำคัญ ได้แก่ 1) ประวัติความเป็นมาของชาวไทญ้อ ตำบลกุดจิก และตำนานท้องถิ่นที่สืบทอดกันมา รวมถึงบทบาทของท้าวขุนเชียงปัตถาในฐานะผู้นำและปราชญ์ชาวบ้าน 2) ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับภาษาไทญ้อ ซึ่งมีลักษณะเด่นด้านเสียงสระ “เออ” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ พ.ศ. 2557 และมีลักษณะทางภาษาศาสตร์ประกอบด้วยพยัญชนะ 19 เสียง สระเดี่ยว 18 เสียง สระประสม 3 เสียง วรรณยุกต์ 4 เสียง และพยัญชนะควบกล้ำ 6 เสียง และ 3) ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทญ้อ โดยเฉพาะประเพณี “ฮีต 12 คอง 14” ซึ่งเป็นแนวปฏิบัติและจารีตประเพณีที่สืบทอดจากบรรพบุรุษ ผลการประเมินแบบเรียนทางภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อโดยรวมอยู่ในระดับมาก (x̄ = 3.92) เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านความเป็นประโยชน์มีค่าเฉลี่ยสูงสุด (x̄ = 4.02) รองลงมาคือด้านความเหมาะสม (x̄ = 3.88) และด้านความเป็นไปได้ (x̄ = 3.85) ตามลำดับ แสดงให้เห็นว่าแบบเรียนที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมและสามารถนำไปใช้ในการอนุรักษ์และส่งเสริมภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เอกสารอ้างอิง

กรมวิชาการ. (2552). เอกสารทางวิชาการ. กระทรวงศึกษาธิการ.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). เอกสารทางการศึกษา. กระทรวงศึกษาธิการ.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2543). เอกสารชุดเทคนิคการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนสำคัญที่สุด การบูรณาการ. โรงพิมพ์การศาสนา กรมศาสนา.

กาญจนา คุณารักษ์. (2540). การสอนแบบบูรณาการ. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.

คณาจารย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2559). ภาษากับการสื่อสาร. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

จันทิมา อังคพณิชกิจ. (2561). การวิเคราะห์ข้อความ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ดิลก ดิลกานนท์. (2534). การสร้างแบบฝึกทักษะการคิด เพื่อส่งเสริมความสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 [ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].

ธำรง บัวศรี. (2532). ทฤษฎีหลักสูตร: การออกแบบพัฒนา. เอราวัณการพิมพ์.

ประเวศ วะสี. (2542). รายงานการปฏิรูปการศึกษาของประเทศฝรั่งเศส. พี.ที.พริ้นท์.

มรดกภูมิปัญญาอีสาน. (2562). กลุ่มสงวนรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. สถาบันวัฒนธรรมศึกษา กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554.

สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ. (2541). แนวทางส่งเสริมภูมิปัญญาไทยในการจัดการศึกษา. กระทรวงศึกษาธิการ.

สำลี รักสุทธี. (2544). เทคนิคการเขียนหลักสูตร. เรืองแสงการพิมพ์.

สิทธิศักดิ์ จำปาแดง. (2551). การปรับปรนและเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมของชาวไทญ้อ จังหวัดมหาสารคาม [วิทยานิพนธ์, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].

สุวิทย์ มูลคำ และคณะ. (2550). ผลงานทางวิชาการสู่...การเลื่อนวิทยฐานะ. สำนักพิมพ์อี เค บุคส์.

อธิราชย์ นันขันตี. (2558). การนับถือผีของชาวไทยญ้อ: ความสัมพันธ์ด้านความเชื่อและนิเวศวิทยาวัฒนธรรม [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].

เสริมแสง พันธุมสุต. (2530). พัฒนาการของแบบเรียนหลักภาษาไทย: วิเคราะห์เฉพาะแบบเรียนหลักภาษาชั้นต้น. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

Arnold, M. (1869). Culture and anarchy. Smith, Elder and Co.

Dewey, J. (1993). How we think: A restatement of the relation of reflective thinking to the educative process. D. C. Heath.

Goodall, J. (1986). The chimpanzees of Gombe: Patterns of behavior.

Goodman, K. S. (1989). Will psycholinguistics reading in secondary. Journal of Reading, 4–5.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-05-29

รูปแบบการอ้างอิง

ภูริภทฺทสิริ (เลิกนอก) พ., ศรีบุญเรือง พ., & ใครบุตร อ. (2026). การพัฒนาแบบเรียนทางภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อ โรงเรียนกุดจิกวิทยาคาร จังหวัดกาฬสินธุ์. Journal of Buddhist Education and Research (JBER), 12(S1), 40–48. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jber/article/view/296455