การพัฒนาแบบเรียนทางภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อ โรงเรียนกุดจิกวิทยาคาร จังหวัดกาฬสินธุ์
คำสำคัญ:
การพัฒนาแบบเรียน; ภาษาและวัฒนธรรม; ท้องถิ่นไทญ้อ; ภูมิปัญญาท้องถิ่น; มรดกทางวัฒนธรรมบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อของบ้านกุดจิก อำเภอท่าคันโท จังหวัดกาฬสินธุ์ และ 2) พัฒนาแบบเรียนทางภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อ โรงเรียนกุดจิกวิทยาคาร จังหวัดกาฬสินธุ์ กลุ่มเป้าหมายประกอบด้วยปราชญ์ชาวบ้าน จำนวน 5 คน และผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 7 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ทางภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อ แบบเรียนทางภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อ และแบบประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของแบบเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า ข้อมูลเกี่ยวกับภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อประกอบด้วย 3 ด้านสำคัญ ได้แก่ 1) ประวัติความเป็นมาของชาวไทญ้อ ตำบลกุดจิก และตำนานท้องถิ่นที่สืบทอดกันมา รวมถึงบทบาทของท้าวขุนเชียงปัตถาในฐานะผู้นำและปราชญ์ชาวบ้าน 2) ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับภาษาไทญ้อ ซึ่งมีลักษณะเด่นด้านเสียงสระ “เออ” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ พ.ศ. 2557 และมีลักษณะทางภาษาศาสตร์ประกอบด้วยพยัญชนะ 19 เสียง สระเดี่ยว 18 เสียง สระประสม 3 เสียง วรรณยุกต์ 4 เสียง และพยัญชนะควบกล้ำ 6 เสียง และ 3) ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทญ้อ โดยเฉพาะประเพณี “ฮีต 12 คอง 14” ซึ่งเป็นแนวปฏิบัติและจารีตประเพณีที่สืบทอดจากบรรพบุรุษ ผลการประเมินแบบเรียนทางภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อโดยรวมอยู่ในระดับมาก (x̄ = 3.92) เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านความเป็นประโยชน์มีค่าเฉลี่ยสูงสุด (x̄ = 4.02) รองลงมาคือด้านความเหมาะสม (x̄ = 3.88) และด้านความเป็นไปได้ (x̄ = 3.85) ตามลำดับ แสดงให้เห็นว่าแบบเรียนที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมและสามารถนำไปใช้ในการอนุรักษ์และส่งเสริมภาษาและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทญ้อได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. (2552). เอกสารทางวิชาการ. กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). เอกสารทางการศึกษา. กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2543). เอกสารชุดเทคนิคการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนสำคัญที่สุด การบูรณาการ. โรงพิมพ์การศาสนา กรมศาสนา.
กาญจนา คุณารักษ์. (2540). การสอนแบบบูรณาการ. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
คณาจารย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2559). ภาษากับการสื่อสาร. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
จันทิมา อังคพณิชกิจ. (2561). การวิเคราะห์ข้อความ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดิลก ดิลกานนท์. (2534). การสร้างแบบฝึกทักษะการคิด เพื่อส่งเสริมความสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 [ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].
ธำรง บัวศรี. (2532). ทฤษฎีหลักสูตร: การออกแบบพัฒนา. เอราวัณการพิมพ์.
ประเวศ วะสี. (2542). รายงานการปฏิรูปการศึกษาของประเทศฝรั่งเศส. พี.ที.พริ้นท์.
มรดกภูมิปัญญาอีสาน. (2562). กลุ่มสงวนรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. สถาบันวัฒนธรรมศึกษา กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554.
สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ. (2541). แนวทางส่งเสริมภูมิปัญญาไทยในการจัดการศึกษา. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำลี รักสุทธี. (2544). เทคนิคการเขียนหลักสูตร. เรืองแสงการพิมพ์.
สิทธิศักดิ์ จำปาแดง. (2551). การปรับปรนและเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมของชาวไทญ้อ จังหวัดมหาสารคาม [วิทยานิพนธ์, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].
สุวิทย์ มูลคำ และคณะ. (2550). ผลงานทางวิชาการสู่...การเลื่อนวิทยฐานะ. สำนักพิมพ์อี เค บุคส์.
อธิราชย์ นันขันตี. (2558). การนับถือผีของชาวไทยญ้อ: ความสัมพันธ์ด้านความเชื่อและนิเวศวิทยาวัฒนธรรม [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].
เสริมแสง พันธุมสุต. (2530). พัฒนาการของแบบเรียนหลักภาษาไทย: วิเคราะห์เฉพาะแบบเรียนหลักภาษาชั้นต้น. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Arnold, M. (1869). Culture and anarchy. Smith, Elder and Co.
Dewey, J. (1993). How we think: A restatement of the relation of reflective thinking to the educative process. D. C. Heath.
Goodall, J. (1986). The chimpanzees of Gombe: Patterns of behavior.
Goodman, K. S. (1989). Will psycholinguistics reading in secondary. Journal of Reading, 4–5.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Authors

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

