Smart Learning พัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาสู่ความเป็นเลิศ

ผู้แต่ง

  • อภัสราพร หงส์วิลัย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • ชื่นอารมณ์ จันทิมาชัยอมร คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

ทักษะการอ่าน, เกมมิฟิเคชั่น, หลักจิตตภาวนา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษารูปแบบการสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาสู่ความเป็นเลิศ 2) เพื่อยกระดับ Smart Learning พัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาสู่ความเป็นเลิศ 3) เพื่อนำเสนอและปรับใช้ Smart Learning พัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาสู่ความเป็นเลิศเป็นรูปแบบเป็นวิธีการวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Methods) ประกอบด้วย การวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) ใช้วิธีการวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) นิสิตทั่วไปที่อาศัยอยู่ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาในกลุ่มตัวอย่าง 330 รูป/คน การวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) กับกลุ่มเป้าหมายเฉพาะ และทำการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) การประชุมกลุ่มเฉพาะ (Focus Group) จำนวน 30 คน/รูป และการวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research) กับผู้ร่วมกิจกรรม 15 คน/รูป ผลการวิจัยพบว่า 1) การศึกษารูปแบบการสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาสู่ความเป็นเลิศ พบว่า ความคิดเห็นของนิสิตโดยภาพรวมมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.03 ซึ่งตามเกณฑ์ที่ตั้งไว้อยู่ในระดับมาก และรูปแบบการสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาสู่ความเป็นเลิศ 2) การวางแผนและออกแบบ Smart Learning ควรบูรณาการเทคโนโลยีอัจฉริยะกับหลักการจัดการเรียนรู้สมัยใหม่และเนื้อหาพระพุทธศาสนาอย่างเป็นระบบ และการสร้างกิจกรรมการเรียนรู้ ควรเน้น Active Learning เปิดโอกาสให้ผู้เรียนสื่อสารจริง แลกเปลี่ยนความคิดเห็น และสะท้อนการเรียนรู้ และ 3) ผลการทดสอบก่อนและหลังเข้าร่วมกิจกรรมที่นิสิตที่เข้าร่วมกิจกรรมมีผลการทดสอบหลังเข้าร่วมกิจกรรม Smart Learning การสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนา (x̄ = 17.00 S.D. = 1.31) สูงกว่าก่อนการเข้าร่วมกิจกรรมSmart Learning การสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ( x̄ = 9.67 S.D. = 1.59) อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05

เอกสารอ้างอิง

จุฑาภรณ์ ภารพบ และฐิตินาร์ถ คำยอด. (2558). “การศึกษารูปแบบการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของผู้ให้บริการคุณภาพการท่องเที่ยวจังหวัดสตูล”. รายงานการวิจัย. สงขลา: คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.

ณัชปภา โพธิ์พุ่ม และคณะ. (2561). “การพัฒนาทักษะสื่อสารภาษาอังกฤษของนักเรียนในจังหวัดสุรินทร์โดยใช้กระบวนการทฤษฎี CLT”. รายงานการวิจัย. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ธิราภรณ์ พลายเล็ก. (2555). “การพัฒนาทักษะการออกเสียงพยัญชนะท้ายคำภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา”. รายงานการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

นฤมล จิตรเอื้อ และเขมมารี รักษ์ชูชีพ. (2012). กลยุทธ์การจูงใจการท่องเที่ยวระยะยาวแบบเปี่ยมสุขของนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุชาวต่างประเทศ. RMUTT Global Business and Economics Review, 7(2).

ประเวศ วะสี. (2541). บนเส้นทางใหม่การส่งเสริมสุขภาพ อภิวัฒน์ชีวิตและสังคม. กรุงเทพมหานคร: หมอชาวบ้าน.

พระกิติพงษ์ นางเมาะ. (2568). “นวัตกรรมการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อเผยแผ่หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล”. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 4(2), 33–42.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตโต). (2546). จะพัฒนาคนกันได้อย่างไร. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.

พระนพดล ปันมะ. (2568). “แนวทางการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการเรียนรู้ภาษาอังกฤษในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา”. วารสารสังคมศึกษาปริทรรศน์, 1(3), 150–160.

พระมหาราชัน จิตฺตปาโล. (2561). “แนวทางการพัฒนาภาษาอังกฤษของพระสงฆ์ไทยเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนา”. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 14(3), 111–123.

พระมหาวราสะยะ วราสยานนท์. (2563). “ภาษาอังกฤษกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในศตวรรษที่ 21”. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(10), 98–112.

เลิศ เกสรคำ. (2541). ไวยากรณ์และเทคนิคภาษาอังกฤษ. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ซีเอ็ดยูเคชั่น จำกัด.

วิจิตร ศรีสอ้าน. (ม.ป.ป.). วิจิตรชี้ช่องการสอนภาษาอังกฤษพัฒนาใหม่เพื่อใช้สื่อสารในระดับภูมิภาคเอเชีย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์บ้านเมือง.

วีรยุทธ พงษ์ศิริ. (2560). “รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนากับชาวต่างชาติของพระสงฆ์ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่”. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 8(2), 34–43.

สายฝน บุษบรรณ์. (2568). “แนวทางการพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาสำหรับพระวิปัสสนาจารย์”. วารสารวิจัยวิชาการ, 8(3), 81–96.

สุริน ร่วมคำ และคณะ. (ม.ป.ป.). การพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวันโดยใช้บทบาทสมมติ. สืบค้นข้อมูล จาก http://www.lannapoly.ac.th/mis/download. php?ResearchID=91

อภิสิทธิ์ อินทปัน. (2569). “การพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษโดยใช้ปัญญาประดิษฐ์สำหรับนักเรียนโรงเรียนบ้านไสดง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 3”. วารสารปราชญ์ประชาคม, 4(1), 189–197.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-29

รูปแบบการอ้างอิง

หงส์วิลัย อ., & จันทิมาชัยอมร ช. (2026). Smart Learning พัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาสู่ความเป็นเลิศ. Journal of Buddhist Education and Research (JBER), 12(S1), 138–151. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jber/article/view/297604