บทบาทของภาษาในการพัฒนาสังคม: การวิเคราะห์จากการศึกษาและวิจัยทางภาษาศาสตร์ ในช่วงปี พ.ศ. 2523 จนถึง ปี พ.ศ. 2564
คำสำคัญ:
ภาษา, การพัฒนาสังคม, การบูรณาการศาสตร์บทคัดย่อ
บทความฉบับนี้เป็นการนำเสนอผลการศึกษาบทบาทของภาษาในด้านของการพัฒนาสังคม โดยการวิเคราะห์ข้อมูลจากการศึกษาและการวิจัยทางภาษาศาสตร์เกี่ยวกับบทบาทของภาษากับการพัฒนา ที่เกิดขึ้นในบริบทของสังคมไทยจำนวน 10 เรื่อง จากการศึกษาบทบาทของภาษาในการพัฒนาสังคมดังกล่าว ทำให้ได้ข้อสรุปทั้งหมดใน 4 ด้าน คือ 1) ภาษากับการสร้างจิตสำนึกทางสังคม ได้แก่ การกำหนดความจริงของโลก การกำหนดกรอบประเด็นทางสังคม การสร้างอัตลักษณ์ร่วมกัน และการโน้มน้าวจิตใจ 2) ภาษามีผลกระทบต่อโครงสร้างทางสังคม ได้แก่ การกำหนดช่วงชั้นทางสังคม การส่งเสริมอำนาจและสิทธิอำนาจ การกำหนดบทบาททางเพศ และการเชื่อมโยงและแบ่งแยกสังคม 3) ภาษากับการพัฒนามุมมองที่มีต่อโลก ได้แก่ บรรทัดฐานทางสังคมและค่านิยมของสังคม และ 4) ภาษาทำให้เกิดความคิด ได้แก่ การกำหนดรูปแบบทางความคิด การแสดงออกทางสัญลักษณ์ และการส่งต่อทางวัฒนธรรม กล่าวได้ว่าการวิเคราะห์บทบาทของภาษาในการพัฒนาทำให้เห็นถึงอิทธิพลของภาษาที่มีต่อการพัฒนาสังคม
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กุลกนิษฐ์ ทองเงา. (2561). การพัฒนาหนังสือเสียงเรื่องสุภาษิตสอนหญิง เพื่อส่งเสริมคุณค่าในตัวเองของหญิงไทยแบบร่วมสมัย. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 13(3). 153-162.
เกรียงศักดิ์ ชัยดรุณ. (2557). ศัพทานุกรมภาษาโบราณที่พบในจารึกล้านนา. พะเยา: นครนิวส์การพิมพ์.
คณะแพทยศาสตร์. (2567). การรับสมัครสอบคัดเลือกนักเรียนที่มีความถนัดทางภาษาอังกฤษ เข้าศึกษาต่อในคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปีการศึกษา 2568. https://admission.md.chula.ac.th/
index_en.html
ชุติพงศ์ คงสันเทียะ. (2566). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาสังคม. ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลทรัพยภิญโญ.
ทวี ส่องสว่าง และคณะ. (2533). ภูมิศาสตร์ประเทศไทย. ศูนย์ส่งเสริมวิชาการ.
ทัศนีย์ เมฆถาวรวัฒนา. (2556). บทวัฒนธรรมของการขอโทษในภาษาไทย. วารสารคณะมนุษยศาสตร์และ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 27(2). 28-49.
บุญคิด วัชรศาสตร์. (2538). คนเมือง อู้กำเมือง. ธาราทองการพิมพ์.
ประชาไท. (2566, 12 พฤษภาคม). ปราศรัยใหญ่พรรคเพื่อไทยชูสโลแกน 'เลือกเพื่อไทยแลนด์สไลด์ประเทศไทยเปลี่ยนทันที. http://prachatai.com/journal/2023/05/104080.
พจนี ศิริอักษรสาสน์. (2545). ภาษาถิ่นของไทย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พัชลินจ์ จีนนุ่น. (2560). คุณสมบัติของหญิงดีในสุภาษิตสอนหญิงภาคใต้ที่สัมพันธ์กับความคิดความเชื่อทางพระพุทธศาสนา. วารสารศรีนคริทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา, 9(17), 160-175.
ศิรวัตร ไทยแท้. (2562). การตัดสินความสุภาพจากถ้อยคําการตอบกลับการตําหนิในภาษาไทย: มุมมองจากคนสองวัย. วารสารอักษรศาสตร์. 48(1), หน้า 77-96
ศูนย์วัฒนธรรม และศูนย์ศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่. (2539). พจนานุกรมภาษาถิ่นภาคเหนือ. ส. ทรัพย์การพิมพ์.
สมเกียรติ เขียวสอาด. (2556). กว่าจะเป็นเพลงชาติไทย. วารสารสถาบันวิชาการการป้องกันประเทศ, 4(2), 42-45.
อาจารีย์ ศรีหล้า. (2564). การศึกษาและเปรียบเทียบคําสุภาพภาษาจีนและภาษาไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 12(2). 258-271.
Concepcion, G, L. ana Tancinco, N.T. (2016). Social Issues and Concerns and their Influences on the Academic Performance of Social Acience Students of Naval State University, Naval, Biliran, Philippines. International Journal of Sciences: Basic and Applied Research, 28(1), 263-279.
Landes, D. (1969). The unbound prometheus: technological change and industrial development in western Europe from 1750 to the Present. https://webpages.cs.luc.edu/~dennis /106/106-Bkgr/20-Industrial-Rev.pdf
Phuong, V, T. and Dung, V.V. (2024). The role of language in the development of social consci-
iousness in Karl Marx’s philosophy. https://dialnet.unirioja.es/ descarga/articulo/9334328
Syahrin, A. (2018). Culture repertoire in expressive written language: Study of hypothesis of Edward Sapir and Benyamin Lee Whorf. Budapest International Research and Critics in Linguistics and Education Journal. 1(1), 23-28.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ใน “วารสารข่วงผญา” ถือเป็นลิขสิทธิ์ของสำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจาก สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
2. เนื้อหาบทความที่ปรากฏในวารสารเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
