การพัฒนาชุดฝึกอบรม เรื่อง การประเมินผลตามสภาพจริงสำหรับทักษะศตวรรษที่ 21 ของครูผู้สอน ในสหวิทยาเขตภูกามยาว สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพะเยา Development of Teachers' Competency in Authentic Assessment The 21st Century Skills of Teachers in Phu Kamyao Cluster The Secondary Educational Service Area Office Phayao
คำสำคัญ:
การพัฒนาชุดฝึกอบรม; การประเมินผลตามสภาพจริง; ทักษะในศตวรรษที่ 21บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed-Method Research) มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างและพัฒนาชุดฝึกอบรมด้วยตนเอง เรื่อง การประเมินผลตามสภาพจริงสำหรับทักษะในศตวรรษที่ 21 ของครูผู้สอน 2) ศึกษาและทดลองผลการใช้ชุดฝึกอบรม และพฤติกรรมการสอนของครูผู้สอนก่อนและหลังศึกษาชุดฝึกอบรมด้วยตนเอง 3) ศึกษาพฤติกรรมการเรียนรู้ของนักเรียน หลังจากครูผู้สอนศึกษาการใช้ชุดฝึกอบรมด้วยตนเอง 4) ศึกษาความพึงพอใจของครูผู้สอนที่มีต่อการใช้ชุดฝึกอบรมด้วยตนเอง และ 5) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการประเมินผลตามสภาพจริงกับทักษะในศตวรรษที่ 21 ของครูผู้สอน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) ประกอบด้วย นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จำนวน 600 คน ครูผู้สอนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จำนวน 50 คน ผู้อำนวยการโรงเรียนและรองผู้อำนวยการ จำนวน 10 คน จากโรงเรียนในสหวิทยาเขตภูกามยาว รวม 9 โรงเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่
1. ชุดฝึกอบรมด้วยตนเอง จำนวน 6 ชุด ประกอบด้วย 1) การประเมินผลทักษะในศตวรรษที่ 21 2) การประเมินตามสภาพจริง 3) การประเมินภาคปฏิบัติ 4) การออกแบบภาระงานสภาพจริง 5) การประเมินแฟ้มสะสมงาน และ 6) เกณฑ์การประเมิน 2. แบบประเมินพฤติกรรมการสอนสำหรับครูผู้สอนและผู้บริหาร 3. แบบประเมินพฤติกรรมการเรียนรู้สำหรับนักเรียนและครูผู้สอน 4. แบบสอบถามความพึงพอใจ และ 5. การนิเทศแบบสนทนากลุ่มเพื่อการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างการประเมินผลตามสภาพจริงกับทักษะในศตวรรษที่ 21 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหาจากการสนทนากลุ่ม
ผลการวิจัยดังนี้
1) ผลการหาประสิทธิภาพของชุดฝึกอบรมด้วยตนเอง เรื่อง การประเมินผลตามสภาพจริงสำหรับทักษะในศตวรรษที่ 21 ของครูผู้สอน มีประสิทธิภาพของกระบวนการระหว่างฝึกอบรม (E1) รวมเฉลี่ยร้อยละ 93.75 และมีประสิทธิภาพของผลลัพธ์หลังใช้ชุดฝึกอบรม (E2) รวมเฉลี่ย ร้อยละ 90.85 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่กำหนดไว้
2) ผลการทดลองการใช้ชุดฝึกอบรม และพฤติกรรมการสอนของครูผู้สอน ก่อนและหลังศึกษาชุดฝึกอบรมด้วยตนเอง มีคะแนนเฉลี่ยร้อยละก่อนเรียนชุดฝึกอบรมด้วยตนเอง (26.78 คะแนน) และหลังเรียนชุดฝึกอบรมด้วยตนเอง (36.34 คะแนน) พฤติกรรมการสอนของครูผู้สอน โดยครูผู้สอนประเมินตนเอง
และผู้บริหารประเมินครูผู้สอน เมื่อพิจารณาครูผู้สอนประเมินตนเอง ในภาพรวมมีค่าเฉลี่ย 4.55 ของระดับผลการประเมิน อยู่ในระดับมากที่สุด
3) ผลการศึกษาพฤติกรรมการเรียนรู้ของนักเรียน หลังจากครูผู้สอนศึกษาการใช้ชุดฝึกอบรมด้วยตนเอง พฤติกรรมการเรียนรู้ของนักเรียนโดยนักเรียนประเมินตนเอง และครูผู้สอนประเมินนักเรียน เมื่อพิจารณาค่าเฉลี่ย นักเรียนประเมินพฤติกรรมการเรียนรู้ของตนเองในภาพรวม มีค่าเฉลี่ย 4.43 ของระดับผลการประเมิน
อยู่ในระดับมาก
4) ผลการศึกษาความพึงพอใจของครูผู้สอนที่มีต่อการใช้ชุดฝึกอบรมด้วยตนเอง ชุดฝึกอบรมที่ 1 - 6 ในภาพรวม มีค่าเฉลี่ย 4.59 ของระดับผลการประเมินอยู่ในระดับมากที่สุด
5) ผลการนิเทศแบบสนทนากลุ่ม ความสัมพันธ์ระหว่างการประเมินผลตามสภาพจริงกับทักษะในศตวรรษที่ 21 ของครูผู้สอน ผลการสำรวจความสัมพันธ์ของชุดฝึกอบรมด้วยตนเองกับการประเมินผลตามสภาพจริงสำหรับทักษะในศตวรรษที่ 21 ภาพรวม มีค่าเฉลี่ยร้อยละ 80.25 ทำให้ครูผู้สอนมีความเข้าใจสำหรับทักษะในศตวรรษที่ 21 เพิ่มขึ้นจริง ผลการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงสัมพันธ์และสรุปเนื้อหาเชิงบรรยายแสดงข้อคิดเห็นของการประเมินผลตามสภาพจริงกับทักษะในศตวรรษที่ 21 ทั้งหมด 4 ประเด็น (1) ด้านการเรียนรู้และนวัตกรรม (2) ด้านทักษะสารสนเทศ สื่อ เทคโนโลยี (3) ด้านทักษะชีวิตและอาชีพ (4) ความสัมพันธ์ระหว่างการประเมินผลตามสภาพจริงกับทักษะในศตวรรษที่ 21
This study adopted a mixed-method research approach with the following objectives: (1) to design and develop self-instructional training modules on authentic assessment for 21st century skills for teachers; (2) to examine the effects of implementing the self-instructional training modules on teachers’ instructional practices by comparing teaching behaviors before and after the intervention; (3) to investigate students’ learning behaviors following teachers’ implementation of the self-instructional training modules; (4) to assess teachers’ satisfaction with the use of the self-instructional training modules; and (5) to explore the relationship between authentic assessment practices and teachers’ 21st century skills.The research participants were selected using purposive sampling and consisted of 600 Grade 11 students, 50 Grade 11 teachers, and 10 school administrators (principals and vice principals) from 9 schools within the Phu Kamyao Cluster. The research instruments comprised: (1) six self-instructional training modules, including (a) assessment of 21st century skills, (b) authentic assessment, (c) performance-based assessment, (d) authentic task design, (e) portfolio assessment, and (f) assessment rubrics; (2) an instructional behavior evaluation form for teachers and school administrators; (3) a learning behavior evaluation form for students and teachers; (4) a teacher satisfaction questionnaire; and (5) focus group supervision and discussions employed to analyze the relationship between authentic assessment practices and 21st century skills. Data were analyzed using descriptive statistics, including percentages, means, and standard deviations, along with content analysis derived from focus group discussions.
The research findings can be summarized as follows:
1. The efficiency of the self-instructional training modules on authentic assessment for teachers’ 21st century skills indicated that the instructional process efficiency (E1) averaged 93.75%, while the post-training outcome efficiency (E2) averaged 90.85%. Both values exceeded the predetermined efficiency criteria.
2. The experimental results concerning the implementation of the self-instructional training modules and teachers’ instructional behaviors revealed an increase in mean percentage scores from 26.78 points prior to the intervention to 36.34 points after the intervention. Teachers’ instructional behaviors were evaluated through self-assessment by teachers and assessment by school administrators. Based on teachers’ self-assessments, the overall mean score was 4.55, which was interpreted as being at the highest level.
3. The analysis of students’ learning behaviors following teachers’ implementation of the self-instructional training modules showed that learning behaviors were assessed by both students and teachers. Overall, students’ self-assessments yielded a mean score of 4.43, indicating a high level of learning behavior.
4. The results of the evaluation of teachers’ satisfaction with the use of Training Modules 1–6 demonstrated that, overall, the mean satisfaction score was 4.59, reflecting the highest level of satisfaction.
5. Findings from the focus group supervision revealed a significant relationship between authentic assessment practices and teachers’ 21st century skills. The survey results regarding the relationship between the self-instructional training modules and authentic assessment for 21st century skills showed an overall mean of 80.25%, indicating a substantial improvement in teachers’ understanding of 21st century skills. Furthermore, content analysis and descriptive synthesis identified perspectives on authentic assessment and 21st century skills across four key domains: (1) learning and innovation skills, (2) information, media, and technology skills, (3) life and career skills, and (4) the integration between authentic assessment and 21st century skills.
เอกสารอ้างอิง
กมล ภู่ประเสริฐ. (2554). การประเมินผลการเรียนรู้: แนวคิดและการปฏิบัติ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทวีศักดิ์ ปันคำมูล. (2558). วิธีประยุกต์การประเมินผลตามสภาพจริงให้สอดคล้องกับหลักการประเมินผู้เรียน. วารสารสารบันการพลศึกษา, 24(1), 1–15.
นุชวนา เหลืองอังกูร. (2550). การวางแผนพัฒนาแฟ้มสะสมงานเพื่อให้สอดคล้องกับการประเมินผลตามสภาพจริง. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ประยงค์ มาแสง. (2561). การพัฒนาชุดฝึกอบรมครูเพื่อพัฒนาทักษะแนวคิดของนักเรียนชั้นอนุบาลปีที่ 3 ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 1. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 1.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2565). ครูไทยในศตวรรษที่ 21: บทบาทและสมรรถนะ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภัทรา นิคมานนท์. (2553). การวัดและประเมินผลการเรียนรู้. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรรณ์ดี แสงประทีป. (2561). แนวทางการประเมินผลการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารวิจัยและประเมินผลอุบลราชธานี, 3(1), 1–10.
ศศิธร บัวทอง. (2560). การวัดและประเมินทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 10(2), 1856–1880.
สำนักบริหารงานการมัธยมศึกษาตอนปลาย. (2559). แนวทางการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักบริหารงานการมัธยมศึกษาตอนปลาย. (2560). การจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) สำหรับครูมัธยมศึกษา. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สิทธิยา บุญเรือง. (2559). การจัดการเรียนรู้ด้วยตนเองในศตวรรษที่ 21. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุนีย์ จำปาเงิน, สุวพัชร์ ช่างพินิจ. (2558). แนวทางการแก้ปัญหาการประเมินผลตามสภาพจริงของเด็กที่มีความต้องการพิเศษในโรงเรียนแกนนำจัดการเรียนร่วม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาพิษณุโลก เขต 1. วารสารครุพิบูล, 2(2), 74–86.
Mueller, J. (2018). Authentic assessment toolbox. North Central College.
OECD. (2013). Innovative learning environments. OECD Publishing.
Partnership for 21st Century Skills. (2019). Framework for 21st century learning. P21.
Wiggins, G. (1998). Educative assessment: Designing assessments to inform and improve student performance. Jossey-Bass.







