ภาวะผู้นำร่วมสมัยมิติใหม่ของการพัฒนาองค์กรของผู้บริหารสถานศึกษายุคใหม่

ผู้แต่ง

  • บรรจง ลาวะลี มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด
  • พระครูชัยรัตนากร มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด
  • ฉัตรชัย ชมชารี มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด

คำสำคัญ:

ภาวะผู้นำร่วมสมัย, การพัฒนาองค์กร, ผู้บริหารสถานศึกษายุคใหม่

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาวะผู้นำร่วมสมัยมิติใหม่ของการพัฒนาองค์กรของผู้บริหารสถานศึกษายุคใหม่ จากการศึกษาพบว่า การเปลี่ยนแปลงองค์กรอย่างรวดเร็วและซับซ้อน ผู้บริหารสถานศึกษาจำเป็นต้องก้าวข้ามภาวะผู้นำแบบดั้งเดิมสู่ภาวะผู้นำร่วมสมัย ซึ่งเป็นมิติใหม่ของการพัฒนาองค์กรที่เน้นความยืดหยุ่นและการปรับตัว ผู้นำยุคใหม่ต้องเป็นผู้ขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลงอย่างมีวิสัยทัศน์ สามารถสร้างวัฒนธรรมแห่งการเรียนรู้และนวัตกรรม รวมถึงพัฒนาศักยภาพบุคลากรให้เติบโตไปพร้อมกับองค์กร ภาวะผู้นำร่วมสมัยครอบคลุมคุณลักษณะสำคัญหลายประการ คือ ความฉลาดทางอารมณ์ การเป็นผู้โค้ชและที่ปรึกษา การส่งเสริมการทำงานร่วมกัน การมีวิสัยทัศน์ที่ชัดเจน และการเปิดรับความหลากหลาย นอกจากนี้ยังต้องมีสมรรถนะเชิงกลยุทธ์ในการนำการเปลี่ยนแปลง สมรรถนะด้านการพัฒนาคนและสร้างนวัตกรรม ควบคู่ไปกับสมรรถนะด้านจริยธรรมและความรับผิดชอบต่อสังคม การประยุกต์ใช้ภาวะผู้นำเหล่านี้ในการบริหารสถานศึกษาจะช่วยให้สามารถกำหนดวิสัยทัศน์ร่วมกัน ส่งเสริมวัฒนธรรมการเรียนรู้ ใช้เทคโนโลยีอย่างชาญฉลาด สร้างเครือข่ายความร่วมมือ และนำพาองค์กรให้เผชิญกับความท้าทายได้อย่างมั่นคง การพัฒนาภาวะผู้นำร่วมสมัยอย่างต่อเนื่องคือหัวใจสำคัญในการยกระดับคุณภาพการศึกษาและสร้างสถานศึกษาที่ยั่งยืนในอนาคต

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กรรณิการ์ ลิมันตาภรณ์. (2559). ภาวะผู้นำร่วม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2559). ผู้นำในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.

ชัยเสฏฐ์ พรหมศรี. (2557). ภาวะผู้นำร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: ปัญญาชน.

ทิพวรรณ ประสาทพร. (2560). ภาวะผู้นำเพื่อการเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธนากร ธัญญะผล. (2560). การบริหารจัดการความหลากหลายในองค์กร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

นันทวัน วงศ์ขจรประสาท. (2564). การพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

ปิยาภรณ์ เชื่อมทอง. (2561). ภาวะผู้นำในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พงษ์ชัย หาญยุทธ. (2563). ภาวะผู้นำแห่งการปรับตัวและความยืดหยุ่น. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภิรญา สายศิริสุข. (2561). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรม. วารสารการบริหารและพัฒนา. 2(2). 28-35.

วรรณดี สุทธินรากูล. (2562). ภาวะผู้นำทางการศึกษายุคใหม่ในการขับเคลื่อนโรงเรียนสู่คุณภาพ. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา. 13(1). 1–14.

วิจารณ์ พานิช. (2556). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรีสฤษดิ์วงศ์.

สมยศ นาวีการ. (2558). การบริหารองค์การและภาวะผู้นำ. กรุงเทพฯ: บรรณากิจ 1991.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). รายงานผลการติดตามและประเมินผลการปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง (พ.ศ. 2552–2561). กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

สิทธิชัย วงษ์ธนทักษ์. (2563). การสร้างคุณค่าร่วม: มิติใหม่ของภาวะผู้นำ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

สุทธิรัตน์ วงศ์สว่าง. (2562). ความฉลาดทางอารมณ์กับการพัฒนาภาวะผู้นำ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.

สุรพล โอภาสเอี่ยมขจร. (2562). ทักษะการโค้ชสำหรับผู้นำ. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.

อดิศร ขันทอง. (2561). จริยธรรมและภาวะผู้นำในยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

อนุชิต อนุพันธ์. (2562). ภาวะผู้นำกับการสร้างนวัตกรรมในองค์กร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

อภิชญา พรรณศรี, ธนกร ดรกมลกานต์ และ ไพฑูรย์ สวนมะไฟ. (2567). บทบาทสตรี : ภาวะผู้นำร่วมสมัย. วารสารเสฏฐวิทย์ปริทัศน์. 4(1). 1–12.

Bennis, W., & Nanus, B. (2007). Leaders: Strategies for taking charge. (2nd ed.). New York: Harper Business.

Brown, B. (2018). Dare to lead: Brave work. Tough conversations. Whole hearts. New York: Random House.

Covey, S. R. (2008). The 7 habits of highly effective people: Powerful lessons in personal change. (25th anniv. ed.). New York: Free Press.

Frei, F., & Morriss, A. (2020). Unleashed: The unapologetic leader’s guide to empowering everyone around you. Boston: Harvard Business Review Press.

Fullan, M. (2001). Leading in a culture of change. San Francisco: Jossey-Bass.

George, B. (2007). True north: Discover your authentic leadership. San Francisco: Jossey-Bass.

Goldsmith, M. (2007). What got you here won’t get you there: How successful people become even more successful. New York: Hyperion.

Goleman, D. (1995). Emotional intelligence. New York: Bantam Books.

Goleman, D., Boyatzis, R., & McKee, A. (2013). Primal leadership: Unleashing the power of emotional intelligence. (10th ed.). Boston: Harvard Business Review Press.

Heifetz, R., Grashow, A., & Linsky, M. (2009). The practice of adaptive leadership. Boston: Harvard Business Press.

Kanter, R. M. (2004). Confidence: How winning streaks and losing streaks begin and end. New York: Crown Business.

Kotter, J. P. (2012). Leading change. Boston: Harvard Business Review Press.

Northouse, P. G. (2019). Leadership: Theory and practice. (8th ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE.

Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. New York: Doubleday.

Yukl, G. (2013). Leadership in organizations. (8th ed.). Boston: Pearson.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-30

รูปแบบการอ้างอิง

ลาวะลี บ., พระครูชัยรัตนากร, & ชมชารี ฉ. (2025). ภาวะผู้นำร่วมสมัยมิติใหม่ของการพัฒนาองค์กรของผู้บริหารสถานศึกษายุคใหม่. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 12(2), 373–386. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/Vanam_434/article/view/285203

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ