การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชน ในการบริหารงานขององค์การบริหารส่วนตำบลบักได อำเภอพนมดงรัก จังหวัดสุรินทร์

ผู้แต่ง

  • พระวรเชษฐากรณ์ ชาครธมฺโม มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์
  • พระมหาวิศิต ธีรวํโส มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์
  • พระครูปริยัติปัญญาโสภณ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์

คำสำคัญ:

การมีส่วนร่วม,, หลักอปริหานิยธรรม 7, การบริหาร

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาระดับการมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการบริหารงานขององค์การบริหารส่วนตำบลบักได อำเภอพนมดงรัก จังหวัดสุรินทร์ 2) เพื่อเปรียบเทียบการมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการบริหารงานขององค์การบริหารส่วนตำบลบักได อำเภอพนมดงรัก จังหวัดสุรินทร์ 3) นำเสนอบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการบริหารงานขององค์การบริหารส่วนตำบลบักได อำเภอพนมดงรัก จังหวัดสุรินทร์ เป็นวิจัยแบบผสานวิธีกลุ่มตัวอย่างได้แก่ประชาชน 383 คน โดยมีผู้ให้ข้อมูลเชิงลึก 11 รูป/คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามและสัมภาษณ์ ซึ่งมีค่าความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 1.00 และค่าความเชื่อมั่น และ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน  การทดสอบค่าที การทดสอบค่าเอฟ และ แบบทางเดียว
ผลการวิจัยพบว่า
1) ระดับการมีส่วนร่วมของประชาชน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( 𝑥̄  = 3.84, S.D. = 0.29)  
2) ผลการเปรียบเทียบ พบว่า ประชาชนที่มี เพศ อายุ รายได้ แตกต่างกัน มีความเห็นต่อการบริหารงานของอบต.บักได แตกต่างกัน จึงปฏิเสธสมมติฐานการวิจัย ประชาชนที่มีการศึกษา อาชีพต่างกันมีความเห็นไม่แตกต่างกัน จึงยอมรับสมมติฐานการวิจัย
3) บูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชน พบว่า (1) หมั่นประชุมกันเนืองนิตย์จัดประชุมสม่ำเสมอ ทั้งสภา ผู้บริหาร และประชาคม (2) พร้อมเพรียงกันทำกิจร่วมมือกันอย่างพร้อมเพรียง ทุกฝ่ายต้องปฏิบัติงานตามมติที่เห็นชอบอย่างจริงจังและเป็นเอกภาพ (3) ถือปฏิบัติมั่นตามกติกายึดมั่นกฎหมายและระเบียบท้องถิ่นอย่างเคร่งครัด สร้างความโปร่งใส (4) เคารพนับถือผู้ใหญ่เคารพและรับฟังความคิดเห็นจากผู้บริหาร ผู้อาวุโส และบุคลากรผู้มีประสบการณ์ (5) ไม่ข่มเหงบังคับสตรีบริหารด้วยความยุติธรรม ไม่ใช้อำนาจผิด (6) สักการะปูชนียสถานอนุรักษ์ บำรุงรักษา ศาสนสถาน โบราณสถาน (7) อารักขาผู้ทรงศีลธรรมสนับสนุนกิจการศาสนา และปกป้องคนดีผู้ทำคุณประโยชน์ต่อชุมชน เพื่อเป็นแบบอย่าง

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

จตุพล สิงห์มรกต. (2562). การบริหารการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของเทศบาลตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ณัฐนรี ศรีทอง. (2552). การเพิ่มศักยภาพภาวะความเป็นผู้นำในงานพัฒนาชุมชม. กรุงเทพฯ: พิมพ์ที่โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์.

ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2555). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS. พิมพ์ครั้งที่ 13.กรุงเทพฯ: บิสซิเนสอาร์แอนด์ดี.

พรเพ็ญ อยู่บำรุง. (2563). การพัฒนาการบริหารจัดการเทศบาลตำบลกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์. (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

พระเกรียงศักดิ์ กิตฺติปฺญโญ (รักสนิท). (2560). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการกําหนดนโยบายการพัฒนาชุมชนขององค์การบริหารส่วนตําบลประสงค์ อําเภอท่าชนะ จังหวัดสุราษฏร์ธานี.(รัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระจอม จารุวณฺโณ (หงษ์ทอง). (2556).ประสิทธิผลในการบริหารงานของผู้บริหารองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านม่วง อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์).บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระปลัดสุระ ญาณธโร (จันทึก). (2559). รูปแบบการบริหารงานแบบมีส่วนร่วมตามหลักอปริหานิยธรรมของเทศบาลตำบลในจังหวัดสุรินทร์. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาสิทธิศักดิ์ สิทฺธาภิรโต (เสนา). (2561). การบริหารงานแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์ของเทศบาลเมือง เพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์. (สารนิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พีระภัฒน์ ระรื่นรมย์. (2561). การบริหารจัดการการให์บริการด้านเทคโนโลยีสารสนเทศของเทศบาลเมืองไร่ขิง จังหวัดนครปฐม. (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.

ว่าที่ร้อยตรี สิริพงษ์ ชูชื่นบุญ. สัมภาษณ์ ปลัดองค์การบริหารส่วนตำบลบักได อำเภอพนมดงรักจังหวัด สุรินทร์. ข้อมูล ณ วันที่ 12 สิงหาคม 2566.

วารุต มาลาแวจันทร์ และ วราภรณ์ เทพสัมฤทธิ์พร. (2559). แนวทางการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาท้องถิ่น องค์การบริหารส่วนตำบลเชิงทะเล อำเภอถลางจังหวัดภูเก็ต. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต, 12(1): 104.

วิไลวรรณ พ่วงทอง. (2559).ประสิทธิผลการพัฒนาชุมชนขององค์การบริหารส่วนตำบลทับใต้ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน.

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. พระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ.2537. แก้ไขเพิ่มเติมจนถึง ฉบับที่ 7 พ.ศ. 2562.

สุวิมล สังวรณ์. (2561). การบริหารจัดการปัญหาอุทกภัยขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดสิงห์บุรี. (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

อนุวัฒน์ ศรีษะเกษ. (2563). การประยุกต์ใช้หลักอปริหานิยธรรม 7 เพื่อการทำงาน: กรณีศึกษาอำเภอหนองนาคำ จังหวัดขอนแก่น.วารสาร MBUISC Journal. 1(2): 68.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-07-16

รูปแบบการอ้างอิง

ชาครธมฺโม พ., ธีรวํโส พ. ., & พระครูปริยัติปัญญาโสภณ. (2026). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชน ในการบริหารงานขององค์การบริหารส่วนตำบลบักได อำเภอพนมดงรัก จังหวัดสุรินทร์. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 13(2), 31–44. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/Vanam_434/article/view/287520

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย