การศึกษาวิเคราะห์ตำนานอุรังคธาตุในฐานะมรดกโลกทางวัฒนธรรม ของชุมชนสองฝั่งโขง
คำสำคัญ:
ตำนานอุรังคธาตุ, มรดกทางวัฒนธรรม, ชุมชนสองฝั่งโขงบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อรวบรวมองค์ความรู้ตำนานอุรังคธาตุสองฝั่งโขง 2) เพื่อศึกษาวิเคราะห์ความเชื่อดั้งเดิมของประชาชนสองฝั่งโขงเกี่ยวกับตำนานอุรังคธาตุ และ 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมของประชาชนสองฝั่งโขงเกี่ยวกับตำนานอุรังคธาตุ ผู้ให้ข้อมูลหลักเชิงคุณภาพคือ พระภิกษุสงฆ์ที่เกี่ยวข้องกับวัดพระธาตุพนมและวัดพระธาตุอิงฮัง ปราชญ์ผู้รู้ และปราชญ์ชาวบ้าน นักวิชาการท้องถิ่น ผู้นำท้องถิ่น รวมทั้งหมด 20 รูป/คน โดยพื้นที่ดำเนินการศึกษา ได้แก่บริเวณ องค์พระธาตุพนม และ พระธาตุอิงฮัง โดยใช้แบบสัมภาษณ์ ผลการวิจัยพบว่า 1. ตำนานอุรังคธาตุ (อุรังคนิทาน) จัดเป็นวรรณกรรมเชิงศาสนา เล่าเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนาและบ้านเมืองใน สปป. ลาว และ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ซึ่งผู้คนในท้องถิ่นโดยเฉพาะผู้สูงอายุจะรู้จักตำนานเรื่องนี้ผ่านการบอกเล่าในฐานะ “ตำนาน” ที่บันทึกเรื่องราวต่าง ๆ ของพระพุทธศาสนาที่เผยแผ่เข้ามาในดินแดนสองฝั่งโขง 2. ความเชื่อดั้งเดิมของชุมชนใกล้เคียงวัดพระธาตุพนม และ พระธาตุอิงฮัง มีความเชื่อที่สัมพันธ์กัน นั่นคือ การเสด็จมาของพระพุทธเจ้าสู่ภูกำพร้า เพื่อภารกิจในการพยากรณ์สถานที่สำหรับประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่ภูกำพร้า 3. ความเชื่อปรากฏในรูปแบบของการสร้างพุทธศิลป์แบบเจดีย์ และการบูชาสักการะด้วยวิธีการในโอกาสต่าง ๆ ที่เหมาะสม และความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมของประชาชนสองฝั่งโขงเกี่ยวกับตำนานอุรังคธาตุ ได้แก่ งานนมัสการพระธาตุสองฝั่งโขง งานบุญประเพณีบุญผะเหวด และงานบุญประเพณีสงกรานต์ งานบุญประเพณีแข่งเรือ งานบุญประเพณีไหลเรือไฟ งานบุญประเพณีบุญกฐิน และงานบุญประเพณีลอยกระทง เป็นต้น
เอกสารอ้างอิง
นาฎวิภา ชลิตานนท์. (2524). ประวัติศาสตร์นิพนธ์ไทย. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษย์ศาสตร์: 107- 120.
พิเศษ เจียจันทพงษ์. (2532). บทนำ ใน กรมศิลปากร. อุรังคธาตุนิทาน ตำนานพระธาตุพนม, กรุงเทพมหานคร: เรือนแก้วการพิมพ์: 13 - 15.
พระครูศรีปริยัติการ (อรุณ อาจวิชัย) (2564). ความเชื่อของชาวพุทธอีสานเกี่ยวกับพุทธสถานที่ปรากฏในอุรังคธาตุนิทาน (ตำนานพระธาตุพนม): ศึกษาเฉพาะกรณีพระธาตุพนมและพระพุทธบาทเวินปลา จังหวัดนครพนม. ดุษฎีนิพนธ์. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระคำพันธ์ ผิวกระจ่าง และ ประยูร แสงใส. (2560). การศึกษาวิเคราะห์พุทธศาสนาผ่านตำนานพระธาตุพนมและพระธาตุเชิงชุม. วารสารพื้นถิ่นโขง ชี มูล ปีที่ 3 ฉบับที่ 2 กรกฎาคม – ธันวาคม 2560: 200-202.
พระมหาสม สุมโน. (2552). จดหมายเหตุท้ายเล่ม, อ้างใน พระธรรมราชานุวัตร (แก้ว อุทุมมาลา ป.ธ. 6), อุรังคธาตุนิทาน ตำนานพระธาตุพนม (พิสดาร). กรุงเทพมหานคร: จูน พับบลิชชิ่ง: 196 - 197.
พระวงศกร สุเมโธ (เทพพนมพร). (2560). ศึกษาวิเคราะห์ความสำคัญของพระธาตุอิงฮังที่มีต่อวิถีชีวิตของประชาชน แขวงสะหวันนะเขต สาธารณรัฐ ประชาธิปไตย ประชาชนลาว. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. บทคัดย่อ.
เพชรสะหมอน พอนวิไลสัก. (2545). ประวัติพระธาตุอิงฮังและฮีต 12 ประเพณีลาว. แขวงคำม่วน: ม.ป.ท.: 5-6.
โสม พระไชยะมิงถุม (สายัน ดินแดง). (2549). ประวัติพระธาตุอิงฮัง. ทำถวาย พ.ศ. 2548 - 2549.
อนุวิทย์ เจริญศุภกุล. (2524). แนวทางการศึกษาและวิจัยสาขาประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: เมืองโบราณ. : 140 - 141.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 Journal of Buddhist Education and Research (Online)

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

