ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้พลศึกษาโดยใช้กีฬาตะกร้อวงที่มีต่อการทรงตัวการประสานสัมพันธ์ และเวลาในการตอบสนองของนักเรียนประถมศึกษา

Rawiwan Kiewsopa; Patumporn  Sriisan; Thanyawat  Homsombat

Authors

Rawiwan Kiewsopa Faculty of Education, Thailand National Sports University Udonthani Campus, Udonthani, Thailand
Patumporn Sriisan Faculty of Education, Thailand National Sports University Udonthani Campus, Udonthani, Thailand
Thanyawat Homsombat Faculty of Education, Thailand National Sports University Udonthani Campus, Udonthani, Thailand

Abstract

This preliminary experimental study aimed to investigate and compare the effects of a physical education activity program using circle takraw on balance, coordination, and reaction time among elementary school students. The participants consisted of 31 Grade 5 students, selected through purposive sampling. The instruments used in the study included an 8-week physical education activity plan specifically designed around circle takraw, along with standardized tests measuring balance, coordination, and reaction time. The data were analyzed using descriptive statistics as percentage, mean, and standard deviation and inferential statistics (dependent samples t-test), with the level of statistical significance set at 0.05. The findings demonstrated that the students’ balance, coordination, and reaction time improved significantly as a result of their participation in the circle takraw–based physical education program. Statistically significant differences were observed across the three assessment points—prior to training, after the fourth week, and after the eighth week. Pairwise comparisons further confirmed significant improvements in all measured variables between each set of time points: before and after the fourth week, before and after the eighth week, and between the fourth and eighth weeks. In conclusion, these results indicate that the integration of circle takraw into physical education programs is effective in enhancing balance, coordination, and reaction time among elementary school students.

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษา ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

เกรียงไกร ชูศักดิ์, และคณะ. (2555). การเปรียบเทียบผลของการฝึกเวลาปฏิกิริยาก่อนและหลังด้วยโปรแกรมป้อนบอลและลูกบอล Reaction ในกีฬาเทเบิลเทนนิส. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและเทคโนโลยี, 12(2), 51–59.

คามิน คมนีย์. (2550). ช่วยกันเตะ… อย่าให้ตาย (พิมพ์ครั้งที่ 2). โรงพิมพ์เดือนตุลา.

ชยานนท์ อวิคุณประเสริฐ, และคณะ. (2563). ผลของการฝึกด้วยโปรแกรมการทรงตัวและการกระโดดในนักกีฬาเซปักตะกร้อระดับเยาวชน. วารสารศิลปศาสตร์และวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 7(2), 30–36.

ธนายุทธ จิตรหาญ, & รุ่งระวี สมะวรรธนะ. (2564). ผลของการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้กีฬาลาครอสที่มีต่อสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับทักษะและความมีน้ำใจนักกีฬาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. An Online Journal of Education, 16(1), 2–13.

ธวัชชัย ไกรทองสุข, & ธวัชชัย กาญจนะทวีกุล. (2565). การเปรียบเทียบเวลาปฏิกิริยาตอบสนองในการเตะขวางลำตัวของนักกีฬาต่อสู้. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 6(1), 118–130.

นุจรินทร์ วาระสิทธิ์. (2564). ผลของการฝึกเชิงซ้อนแบบเฉพาะเจาะจงด้วยขาทีละข้างที่มีต่อความสามารถในการกระโดดขึ้นฟาดในนักกีฬาเซปักตะกร้อเยาวชนชาย [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต].

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.

ภัทร อัญชลีนุกูล, & สุธนะ ติงศภัทิย์. (2561). ผลของการจัดกิจกรรมพลศึกษากีฬาเปตองด้วยกลวิธี Think–Pair–Share ที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. An Online Journal of Education, 13(2), 374–385.

รัฐพล มากพูน. (2563). ผลของการจัดการเรียนรู้พลศึกษาด้วยกิจกรรมการละเล่นพื้นบ้านของไทยที่มีต่อสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].

วายุ กาญจนศร, ธนากร ศรีชาพันธุ์, & โรจพล บูรณรักษ์. (2559). ผลของการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือต่อทักษะการเล่นตะกร้อด้วยข้างเท้าด้านในและความพึงพอใจของนักศึกษาสาขาวิชาพลศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. Journal of Education Khon Kaen University, 39(4), 53–64.

วรพงษ์ พูนสวัสดิ์, สมเกียรติ แสนทวีสุข, & นรินทร์ อินทรักษ์. (2562). ผลของการฝึกตะกร้อวงต่อความสามารถทางกายของนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬา, 10(2), 45–56.

วรศักดิ์ เพียรชอบ. (2548). ปรัชญา หลักการ วิธีสอน และการวัดเพื่อประเมินผลทางพลศึกษา. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สถาพร พาขุนทด. (2565). ผลของการฝึกลูกบอลปฏิกิริยาที่มีต่อเวลาปฏิกิริยาตอบสนองการรับลูกแบบเคลื่อนที่ของนักกีฬาฮอกกี้ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. Journal of Health, Physical Education and Recreation, 48(1), 75–86.

สุนิสา ราชิวงค์, & ภาณุพล รัตนปนัดดา. (2568). ผลของการฝึกซ้อมด้วยโปรแกรมโรบอทเทรนนิ่งร่วมกับการฝึกป้อนลูกที่มีต่อเวลาปฏิกิริยาตอบสนองของผู้เล่นกีฬาเทเบิลเทนนิส. Academic Journal of Thailand National Sports University, 17(2), 73–84.

Bryan, J. (2002). Motor learning and development in youth sports (pp. 71–79). Human Kinetics.

Magill, R. A. (2011). Motor learning and control: Concepts and applications (9th ed.). McGraw-Hill.

Ramli, R., Aji, T., Suwardi, S., Yanti, N., & Hanafi, M. (2023). Eye–foot coordination and balance with serving ability: A correlation study in sepak takraw game. Jurnal SPORTIF, 9(3), 483–495. https://doi.org/10.29407/js_unpgri.v9i3.23574

Rodrigues, P., et al. (2024). Light-based manipulation of visual processing speed during soccer-specific training has a positive impact on visual and visuomotor abilities in professional soccer players. Ophthalmic and Physiological Optics. Advance online publication.

JMIR Serious Games. (2025). FITLIGHT training and its influence on visual-motor reactions and athletes’ performance. https://games.jmir.org/2025/1/e70519