ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้พลศึกษาโดยใช้กีฬาตะกร้อวงที่มีต่อการทรงตัวการประสานสัมพันธ์ และเวลาในการตอบสนองของนักเรียนประถมศึกษา

ระวิวรรณ  เขียวโสภา; ปทุมพร  ศรีอิสาณ; ธัญญาวัฒน์  หอมสมบัติ

ผู้แต่ง

ระวิวรรณ เขียวโสภา คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตอุดรธานี, อุดรธานี, ประเทศไทย
ปทุมพร ศรีอิสาณ คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตอุดรธานี, อุดรธานี, ประเทศไทย
ธัญญาวัฒน์ หอมสมบัติ คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตอุดรธานี, อุดรธานี, ประเทศไทย

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้น มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา และเปรียบเทียบคะแนนผลการจัดกิจกรรม การเรียนรู้พลศึกษาโดยใช้กีฬาตะกร้อวงที่มีต่อการทรงตัว การประสานสัมพันธ์ และเวลาในการตอบสนอง ของนักเรียนประถมศึกษา กลุ่มตัวอย่าง เป็นนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 จำนวน 31 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา คือ แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้พลศึกษา จำนวน 8 แผน เป็นเวลา 8 สัปดาห์ แบบทดสอบการทรงตัว การประสานสัมพันธ์ และเวลาในการตอบสนอง สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบ Dependent sample t-test กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ผลการศึกษา พบว่า ทั้งการทรงตัว การประสานสัมพันธ์ และเวลาในการตอบสนองของนักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้พลศึกษาโดยใช้กีฬาตะกร้อวง ระหว่างก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการเปรียบเทียบความแตกต่างรายคู่ของคะแนนรวมผลการทดสอบ พบว่า ทั้งระหว่างก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ จากผลการวิจัยดังกล่าว สรุปได้ว่า การจัดกิจกรรมการเรียนรู้พลศึกษาโดยใช้กีฬาตะกร้อวงสามารถพัฒนาการทรงตัว การประสานสัมพันธ์ และเวลาในการตอบสนอง ของนักเรียนประถมศึกษาให้ดีขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษา ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

เกรียงไกร ชูศักดิ์, และคณะ. (2555). การเปรียบเทียบผลของการฝึกเวลาปฏิกิริยาก่อนและหลังด้วยโปรแกรมป้อนบอลและลูกบอล Reaction ในกีฬาเทเบิลเทนนิส. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและเทคโนโลยี, 12(2), 51–59.

คามิน คมนีย์. (2550). ช่วยกันเตะ… อย่าให้ตาย (พิมพ์ครั้งที่ 2). โรงพิมพ์เดือนตุลา.

ชยานนท์ อวิคุณประเสริฐ, และคณะ. (2563). ผลของการฝึกด้วยโปรแกรมการทรงตัวและการกระโดดในนักกีฬาเซปักตะกร้อระดับเยาวชน. วารสารศิลปศาสตร์และวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 7(2), 30–36.

ธนายุทธ จิตรหาญ, & รุ่งระวี สมะวรรธนะ. (2564). ผลของการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้กีฬาลาครอสที่มีต่อสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับทักษะและความมีน้ำใจนักกีฬาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. An Online Journal of Education, 16(1), 2–13.

ธวัชชัย ไกรทองสุข, & ธวัชชัย กาญจนะทวีกุล. (2565). การเปรียบเทียบเวลาปฏิกิริยาตอบสนองในการเตะขวางลำตัวของนักกีฬาต่อสู้. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 6(1), 118–130.

นุจรินทร์ วาระสิทธิ์. (2564). ผลของการฝึกเชิงซ้อนแบบเฉพาะเจาะจงด้วยขาทีละข้างที่มีต่อความสามารถในการกระโดดขึ้นฟาดในนักกีฬาเซปักตะกร้อเยาวชนชาย [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต].

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.

ภัทร อัญชลีนุกูล, & สุธนะ ติงศภัทิย์. (2561). ผลของการจัดกิจกรรมพลศึกษากีฬาเปตองด้วยกลวิธี Think–Pair–Share ที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. An Online Journal of Education, 13(2), 374–385.

รัฐพล มากพูน. (2563). ผลของการจัดการเรียนรู้พลศึกษาด้วยกิจกรรมการละเล่นพื้นบ้านของไทยที่มีต่อสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].

วายุ กาญจนศร, ธนากร ศรีชาพันธุ์, & โรจพล บูรณรักษ์. (2559). ผลของการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือต่อทักษะการเล่นตะกร้อด้วยข้างเท้าด้านในและความพึงพอใจของนักศึกษาสาขาวิชาพลศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. Journal of Education Khon Kaen University, 39(4), 53–64.

วรพงษ์ พูนสวัสดิ์, สมเกียรติ แสนทวีสุข, & นรินทร์ อินทรักษ์. (2562). ผลของการฝึกตะกร้อวงต่อความสามารถทางกายของนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬา, 10(2), 45–56.

วรศักดิ์ เพียรชอบ. (2548). ปรัชญา หลักการ วิธีสอน และการวัดเพื่อประเมินผลทางพลศึกษา. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สถาพร พาขุนทด. (2565). ผลของการฝึกลูกบอลปฏิกิริยาที่มีต่อเวลาปฏิกิริยาตอบสนองการรับลูกแบบเคลื่อนที่ของนักกีฬาฮอกกี้ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. Journal of Health, Physical Education and Recreation, 48(1), 75–86.

สุนิสา ราชิวงค์, & ภาณุพล รัตนปนัดดา. (2568). ผลของการฝึกซ้อมด้วยโปรแกรมโรบอทเทรนนิ่งร่วมกับการฝึกป้อนลูกที่มีต่อเวลาปฏิกิริยาตอบสนองของผู้เล่นกีฬาเทเบิลเทนนิส. Academic Journal of Thailand National Sports University, 17(2), 73–84.

Bryan, J. (2002). Motor learning and development in youth sports (pp. 71–79). Human Kinetics.

Magill, R. A. (2011). Motor learning and control: Concepts and applications (9th ed.). McGraw-Hill.

Ramli, R., Aji, T., Suwardi, S., Yanti, N., & Hanafi, M. (2023). Eye–foot coordination and balance with serving ability: A correlation study in sepak takraw game. Jurnal SPORTIF, 9(3), 483–495. https://doi.org/10.29407/js_unpgri.v9i3.23574

Rodrigues, P., et al. (2024). Light-based manipulation of visual processing speed during soccer-specific training has a positive impact on visual and visuomotor abilities in professional soccer players. Ophthalmic and Physiological Optics. Advance online publication.

JMIR Serious Games. (2025). FITLIGHT training and its influence on visual-motor reactions and athletes’ performance. https://games.jmir.org/2025/1/e70519