การจัดการเรียนรู้เพื่อสร้างความตระหนักรู้ในอัตลักษณ์ชุมชนชุมแสง ผ่านซีรีส์ “กรงกรรม”
คำสำคัญ:
อัตลักษณ์ชุมชน, ละครโทรทัศน์, ความตระหนักรู้ทางวัฒนธรรมบทคัดย่อ
การค้นคว้าอิสระ เรื่อง การจัดการเรียนรู้เพื่อสร้างความตระหนักรู้ในอัตลักษณ์ชุมชนชุมแสงผ่าน ซีรีส์ “กรงกรรม” มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อออกแบบและจัดการเรียนรู้โดยใช้ซีรีส์ กรงกรรม เป็นสื่อหลัก ในการสร้างความตระหนักรู้ด้านอัตลักษณ์ชุมชน และ 2) เพื่อพัฒนาความเข้าใจและความภาคภูมิใจ ในอัตลักษณ์ท้องถิ่นชุมแสงให้แก่นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ กลุ่มเป้าหมายคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนชุมแสงชนูทิศ จังหวัดนครสวรรค์ ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 30 คน ซึ่งได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้ซีรีส์ “กรงกรรม” เป็นฐาน และแบบสอบถามวัดความตระหนักรู้ในอัตลักษณ์ท้องถิ่นชุมแสง
ผลการวิจัยพบว่า การจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้ซีรีส์ กรงกรรม เป็นฐาน สามารถพัฒนาผู้เรียนได้ครบทั้ง 3 มิติ ได้แก่ ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับอัตลักษณ์ชุมชน ความตระหนักรู้ถึงคุณค่าและความสำคัญของอัตลักษณ์ท้องถิ่น และเจตคติรวมถึงพฤติกรรมที่สะท้อนความภาคภูมิใจในชุมชน โดยนักเรียนสามารถเชื่อมโยงเนื้อหากับบริบทชีวิตจริง เห็นคุณค่าของวัฒนธรรมท้องถิ่น และแสดงออก เชิงสร้างสรรค์ในการสื่อสารอัตลักษณ์ของตนเอง สะท้อนให้เห็นว่าสื่อร่วมสมัยสามารถเป็นเครื่องมือ ที่มีประสิทธิภาพในการเสริมสร้างความตระหนักรู้อัตลักษณ์ชุมชนในบริบทการศึกษาระดับมัธยมศึกษา ได้อย่างชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
Bandura, A. (1977). Social learning theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Buckingham, D. (2003). Media education: Literacy, learning and contemporary culture.
Cambridge: Polity Press.
Buckingham, D. (2007). Media education: Literacy, learning and contemporary culture.
Cambridge: Polity Press.
Burke, P. (2008). What is cultural history? (2nd ed.). Cambridge: Polity Press.
Dewey, J. (1938). Experience and education. New York: Macmillan.
Fisch, S. M. (2004). Children’s learning from television: Sesame Street and beyond.
Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Fogarty, R. (1991). The mindful school: How to integrate the curricula. Palatine, IL:
IRI/Skylight Publishing.
Jenkins, H. (2015). Cultural TV and community identity. Journal of Media Studies, 22(3),
–229.
Jenkins, K. (1991). Re-thinking history. London: Routledge.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and
development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner. Geelong, Australia:
Deakin University Press.
Hall, S. (1997). Representation: Cultural representations and signifying practices.
London: Sage.
Mayer, R. E. (2009). Multimedia learning (2nd ed.). New York: Cambridge University
Press.
Lee, H., & Kim, J. (2015). K-drama as cultural learning tool in education. Seoul: Korean
Cultural Research.
Mayer, R. E. (2009). Multimedia learning (2nd ed.). New York: Cambridge University
Press.
Paivio, A. (1986). Mental representations: A dual coding approach. Oxford: Oxford
University Press.
Singhal, A., & Rogers, E. M. (1999). Entertainment-Education: A Communication Strategy
for Social Change. Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Singhal, A., Cody, M. J., Rogers, E. M., & Sabido, M. (2004). Entertainment-Education
and Social Change: History, Research, and Practice. Mahwah, NJ: Lawrence
Erlbaum Associates.
Slater, M. D., & Rouner, D. (2002). Entertainment-Education and elaboration likelihood:
Understanding the processing of narrative persuasion. Communication Theory,
(2), 173–191.
Seixas, P., & Morton, T. (2013). The big six historical thinking concepts. Toronto: Nelson
Education.
Smith, J. (2010). Film and community identity in Australia. Melbourne: Australian Cultural
Press.
Thompson, E. P. (1963). The making of the English working class. London: Victor
Gollancz.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological
processes. Cambridge, MA: Harvard University Press.
วิภาดา ศรีบุญเรือง. (2563). การใช้สื่อภาพยนตร์เป็นฐานในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อ
เสริมสร้างทักษะการคิดวิเคราะห์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารวิจัยและ
นวัตกรรมการเรียนรู้, 6(1), 101–118.
สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล. (2545). บทนำว่าด้วยวิธีวิทยาประวัติศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมศักดิ์ ศรีบริบูรณ์. (2563). การจัดการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นแบบบูรณาการเพื่อส่งเสริมอัต
ลักษณ์ของผู้เรียน. วารสารครุศาสตร์, 48(2), 87–101.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน
พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
อังคณา สังข์ช่วย. (2563). การบูรณาการประวัติศาสตร์ท้องถิ่นกับกลุ่มสาระสังคมศึกษาเพื่อ
เสริมสร้างอัตลักษณ์ผู้เรียน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 11(2), 23–39.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Journal of Buddhist Education and Research (JBER)
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
