จริยธรรมทางเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2

วิชชุภาส  อำไพลาภสุข; จรีพร  นาคสัมฤทธิ์

ผู้แต่ง

วิชชุภาส อำไพลาภสุข คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
จรีพร นาคสัมฤทธิ์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

คำสำคัญ:

มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ กรุงเทพมหานคร

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับจริยธรรมทางเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 (2) ศึกษาระดับสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 (3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างจริยธรรมทางเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารกับสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 และ (4) ศึกษาจริยธรรมทางเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครูในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 316 คน ได้มาโดยใช้วิธีสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ โดยใช้ขนาดโรงเรียนเป็นชั้นและทำการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ระหว่าง 0.60–1.00 และค่าความเชื่อมั่นสัมประสิทธิ์แอลฟ่าของครอนบาคทั้งฉบับเท่ากับ 0.80 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า (1) ระดับจริยธรรมทางเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาโดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด คือ ด้านความเป็นส่วนตัว (𝑥̅ = 4.17, SD = 0.34) (2) ระดับสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษาโดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด คือ การสอนด้วยเทคโนโลยี (𝑥̅ = 4.24, SD = 0.32) (3) ความสัมพันธ์ระหว่างจริยธรรมทางเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารกับสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับสูงมาก (r = .982) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ (4) จริยธรรมทางเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษาโดยร่วมกันส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษาได้ร้อยละ 98.40 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .001 จึงแสดงให้เห็นว่า จริยธรรมทางเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษามีความสัมพันธ์และสามารถร่วมพยากรณ์สมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษาได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). นโยบายและจุดเน้นการดำเนินงานของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2565: นโยบายเร่งด่วนด้านความปลอดภัยของผู้เรียน. สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.

กลุ่มนิเทศ ติดตาม และประเมินผลการจัดการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2. (2566). รายงานการนิเทศภายใน: ปัญหาการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของครู ขาดแรงจูงใจและการสนับสนุนจากผู้บริหาร. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2.

กิติพงษ์ จันทร์ศักดิ์. (2566). การส่งผ่านของตัวแปรที่เป็นปัจจัยต่อการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของครูในศตวรรษที่ 21 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร]. คลังปัญญา มหาวิทยาลัยศิลปากร.

เกิดศักดิ์ ศิริมาตยาพันธุ์, & รุจิราพรรณ คงช่วย. (2565). ภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษาตามทัศนะของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 13 จังหวัดตรัง. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 6(1), 137–152.

จารุวรรณ ทรงศักดิ์ศรี, & ปิยะนาถ บุญมีพิพิธ. (2567). บทบาทผู้บริหารในการส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัลของครูโรงเรียนเอกชนกลุ่มอนุบาลและประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 11(1), 70–80.

จิรานุช อุบัวบล. (2567). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 1. วารสารรัชต์ภาคย์, 18(57), 237–252.

นัทธีรัตน์ พีระพันธ์, & อิทธิพัทธ์ สุวทันพรกูล. (2561). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็นด้านสมรรถนะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในศตวรรษที่ 21 ของครูสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิจัยทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 13(1), 97–116.

ปิยพร ต่ายตระกูล. (2566). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาปทุมธานี [ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].

พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562. (2562, 27 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา, 136(69 ก), 52–95.

ไพริณ สุระเสียง. (2567). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการส่งเสริมการใช้เทคโนโลยีทางการศึกษาของครูในสถานศึกษากลุ่มดอกคำใต้ 1 [การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยพะเยา]. คลังปัญญามหาวิทยาลัยพะเยา.

ภัทราพร เยาวรัตน์. (2565). การศึกษาสมรรถนะและแนวทางการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 1 [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร].

วิชัย วงษ์ใหญ่, & มารุต พัฒผล. (2563). จากการเรียนรู้ออนไลน์สู่การสร้างสรรค์นวัตกรรม. ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.

ศรีประภา ฮองต้น, & นงลักษณ์ ใจฉลาด. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างบทบาทการบริหารเทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารสถานศึกษากับจริยธรรมการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศของครู. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 13(2), 82–93.

สมใจ มณีวงษ์. (2567). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำในศตวรรษที่ 21 กับแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2. Journal of Integration Social Sciences and Development, 4(1), 13–22.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2. (2566). แผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ 2566. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2561). นโยบายสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปีงบประมาณ พ.ศ. 2562. https://office2021.ksed.go.th/wp-content/uploads/2021/06/OBECPolicy62.pdf

สำนักงานจังหวัดนนทบุรี. (2566). นโยบายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล สำนักงานจังหวัดนนทบุรี. https://ww2.nonthaburi.go.th/content/cate/9

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). กรอบสมรรถนะดิจิทัลสำหรับครู (Digital Competency Framework for Teachers). กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561–2580 (ฉบับปรับปรุง). สำนักนายกรัฐมนตรี.

อรอนงค์ แจ้งพงศ์พันธ์. (2568). จริยธรรมของผู้บริหารในยุคดิจิทัล. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(3), 250–263.

อิทธิฤทธิ์ กลิ่นเดช. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีกับการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยจังหวัดสระบุรี [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี].

Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). Harper & Row.

Flanagan, L., & Jacobsen, M. (2003). Technology leadership for the twenty-first century principal. Journal of Educational Administration, 41(2), 124–142. https://doi.org/10.1108/09578230310464648

Ismail, S. N., Omar, M. N., & Raman, A. (2021). The authority of principals' technology leadership in empowering teachers' self-efficacy toward ICT use. International Journal of Evaluation and Research in Education, 10(3), 878–885. https://doi.org/10.11591/ijere.v10i3.21816

Kozma, R. B. (Ed.). (2003). Technology, innovation, and educational change: A global perspective. International Society for Technology in Education.

Ribble, M., & Park, M. (2019). The digital citizenship handbook for school leaders: Fostering positive interactions online. International Society for Technology in Education.

Schwab, K. (2016). The fourth industrial revolution. Crown Business.

Tondeur, J., Van Braak, J., Ertmer, P. A., & Ottenbreit-Leftwich, A. (2017). Understanding the relationship between teachers' pedagogical beliefs and technology use in education: A systematic review. Educational Technology Research and Development, 65(3), 555–575. https://doi.org/10.1007/s11423-016-9481-2

Vanderlinde, R., & Van Braak, J. (2010). The e-capacity of primary schools: Development of a conceptual model and scale construction from a school improvement perspective. Computers & Education, 55(2), 541–553. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2010.02.016

World Economic Forum. (2023). Top 10 emerging technologies of 2023. World Economic Forum.