พฤติกรรมการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติดภายใน เรือนจำจังหวัดมุกดาหาร
คำสำคัญ:
พฤติกรรม, ยาเสพติด, พฤติกรรม ยาเสพติด เรือนจำ, จังหวัดมุกดาหารบทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการกระทำ ผิดซ้ำและแนวทางการป้องกันแก้ไขปัญหาของผู้ต้องขังคดียาเสพติดในเรือนจำจังหวัดมุกดาหาร กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยนักโทษที่กระทำผิดซ้ำ 116 คน ผู้ให้ข้อมูลสำคัญเป็นผู้บริหารและผู้เชี่ยวชาญด้านต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการควบคุม และการพัฒนาพฤติกรรมของผู้ต้องขัง จำนวน 15 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า
1. พฤติกรรมการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติดภายในเรือนจำจังหวัดมุกดาหาร ที่มีผลจากปัจจัย 5 ด้าน โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านโอกาสใน การประกอบอาชีพ และด้านสังคม มีผลในระดับมาก ส่วนด้านเศรษฐกิจ และด้านสภาพแวดล้อมมีผลในระดับปานกลาง ในขณะที่ด้านครอบครัวมีผลอยู่ในระดับน้อย
2. แนวทางในการป้องกันและแก้ไขการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติดภายในเรือนจำจังหวัดมุกดาหาร 1) ด้านครอบครัว ให้ความรู้แก่ครอบครัวเกี่ยวกับผลกระทบของยาเสพติดทั้งด้านสุขภาพ เศรษฐกิจ และสังคม เพื่อให้ครอบครัวตระหนักถึงความสำคัญของการสนับสนุนผู้ต้องขังหลังพ้นโทษ 2.2) ด้านสภาพแวดล้อมและด้านสังคม สภาพแวดล้อมในเรือนจำที่เหมาะสม จะช่วยเสริมสร้างความรู้และทักษะที่จำเป็นต่อการดำเนินชีวิต สังคมภายนอกควรให้โอกาส และการยอมรับเพื่อไม่ให้ผู้พ้นโทษกลับไปสู่พฤติกรรมเสี่ยงอีกครั้ง 2.3) ด้านเศรษฐกิจ การเสริมสร้างทักษะอาชีพ การสนับสนุนเงินทุน และการสร้างโอกาสในการประกอบอาชีพ จะช่วยให้ผู้พ้นโทษสามารถดำเนินชีวิตอย่างมั่นคงและลดความเสี่ยงในการหวนกลับไปกระทำผิดซ้ำได้ 2.4) ด้านโอกาสในการประกอบอาชีพ จัดหลักสูตรฝึกอบรมวิชาชีพที่สอดคล้องกับความต้องการของตลาดแรงงานในพื้นที่ สนับสนุนทุนประกอบอาชีพเริ่มต้น ให้คำปรึกษาและติดตามผลการดำเนินงาน สร้างเครือข่ายภาคเอกชน เพื่อเปิดโอกาสให้ผู้พ้นโทษได้รับการจ้างงาน
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ชวลิต กลิ่นแข และคณะ. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการกระทําผิดซ้ำของผู้ต้องขังในเรือนจําของจังหวัดแม่ฮ่องสอน, วารสารวิชาการ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค. 6(3), 253-261.
ตฤณห์ โพธิ์รักษา และอุนิษา เลิศโตมรสกุล. (2563). เส้นทางชีวิตของนักโทษหญิงที่กระทำผิดซ้ำคดียาเสพติด, วารสารสหศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. 20(2), 44-56.
นิติทัศน์ แสนบุญศรีี และจอมเดช ตรีเมม. (2566). การศึกษาปัจจัยการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติดให้โทษ เรือนจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์, วารสารกระบวนการยุติธรรม, 16(2), 95-96.
ประเสริฐ แก้วจันทร์ และโกศล สอดส่อง. (2565). ปัจจัยการกระทําผิดซ้ำของผู้ต้องขังในเรือนจําจังหวัดหนองคาย. วารสารพุทธมัคค์ ศูนย์วิจัยธรรมศึกษา สํานักเรียนวัดอาวุธวิกสิตาราม. 7(2), 170-182.
ไพรวัลย์ สุนทรา. (2565). ปัจจัยที่มีผลต่อการกระทำผิดซ้ำคดียาเสพติดของผู้ต้องขังในเรือนจำจังหวัดยโสธร. (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต) บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ภานุวัฒน์ มีเพียร และบุญเหลือ บุบผามาลา. (2564). ปัจจัยที่ทำให้มีการกระทำผิดซ้ำในคดียาเสพติดของ ผู้ต้องขังเรือนจำกลางอุดรธานี. Journal of Kaensarn Academi. 7(3), 17-32.
โรจนศักดิ์ การุณ. (2563). ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องหาคดียาเสพติดในเรือนจำจังหวัดสกลนคร. (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สุธาสินี ดอกชะเอม. (2552). ปัจจัยทางสังคมที่มีผลต่อการกระท้าผิดซ้ำของผู้ต้องขังในเรือนจำจังหวัดสุพรรณบุรี. (วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุวรรณา ศรีสุนทร. (2561). ปัจจัยทางเศรษฐกิจและสังคมที่มีผลต่อการกลับไปกระทำผิดซ้ำของผู้ พ้นโทษ, วารสารเศรษฐศาสตร์และสังคม, 22(3), 101-118.
อภิวัฒน์ แก้วเพ็ง. (2561). สาเหตุการกระท้าผิดซ้ำของผู้ต้องขัง กรณีศึกษาเรือนจำพิเศษมีนบุรี. (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
Becker, H. S. (1963). Outsiders: Studies in the Sociology of Deviance. New York: Free Press.
Donald R. Cressey. (1960). The Theory of Differential Association: An Introduction. Social Problems. 8(1), 2-6.
Gordon, J. R. (1998). Organizational Behavior: A Diagnostic Approach 6th ed. Prentice-Hall.
Gottfredson, M. R. and Hirschi, T. (1990). A General Theory of Crime. Redwood City, CA: Stanford University Press.
Krejcie, R.V. and Morgan, D.W. (1970) Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement. 30(3), 607-610.
