การศึกษาการใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่น ในการจัดการเรียนรู้เรื่องการแปรรูปข้าวพื้นบ้าน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเมืองจันทร์วิทยาคม
คำสำคัญ:
ภูมิปัญญาท้องถิ่น, การแปรรูปข้าวพื้นบ้าน, การจัดการเรียนรู้บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลการใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นในการจัดการเรียนรู้เรื่องการแปรรูปข้าวพื้นบ้านสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเมืองจันทร์วิทยาคม และ 2) ศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนในการจัดการเรียนรู้เรื่องการแปรรูปข้าวพื้นบ้าน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6/1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 โรงเรียนเมืองจันทร์วิทยาคม จำนวน 36 คน โดยใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ได้แก่ แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้จำนวน 6 แผน แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบประเมินทักษะการปฏิบัติงาน และแบบสอบถามความคิดเห็นของนักเรียน วิเคราะห์โดยการหาค่าร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้ความเข้าใจ ทักษะการปฏิบัติงาน และชิ้นงานอยู่ในระดับดีมากในค่าร้อยละ 89.19 และ 2) ความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นเรื่องการแปรรูปข้าวพื้นบ้านอยู่ในระดับเห็นด้วยมากในค่าเฉลี่ย 89.19
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษาศาสนาและวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
คณาจารย์ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. (2544). มนุษย์กับสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2560). ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชวลิต ชูกำแพง. (2546). การวิจัยหลักสูตรและการสอน. มหาสารคาม: คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ณรงค์ พ่วงพิศ และ วุฒิชัย มูลศิลป์. (2551). หนังสือเรียนรายวิชาพื้นฐานประวัติศาสตร์ไทย ม.4-6.กรุงเทพฯ: บริษัท อักษรเจริญทัศน์ (อจท.) จำกัด.
ดนัย ไชยโยธา. (2548). ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.
__________. (2550). อารยธรรมไทย. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.
ดารา เอียน และคณะ. (2568). การพัฒนาบทเรียนออนไลน์เรื่องวัฒนธรรมไทย กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 12(11), 157-166.
นิวัฒน์ วิยะ. (2567). การพัฒนาแผนการสอนกลุ่มการงานพื้นฐานอาชีพโดยเน้นภูมิปัญญาท้องถิ่น.(การค้นคว้าแบบอิสระศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เบญจวรรณ นาราสัจจ์. (2554). ประวัติศาสตร์ภูมิปัญญาอีสาน. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ประภัสสร บุญประเสริฐ. (2568). ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พิชาติ แก้วพวง. (2564). ศาสตร์การสอนสังคมศึกษา. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยการฝึกหัดครูมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
พิมพันธ์ เตชะคุปต์ และ พเยาว์ ยินดีสุข. (2559). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21.กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ล้วน สายยศ และ อังคณา สายยศ. (2538). เทคนิคการวิจัยทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: ชมรมเด็ก.
วิภาพรรณ พินลา และ วิภาดา พินลา. (2560). การจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาในศตวรรษที่ 21.กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิยดา อุ่นอ่อน. (2565). ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่ได้รับการสอนแบบสืบเสาะหาความรู้โดยเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นร่วมกับแหล่งวิทยาการในชุมชน. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2567). การวัดและประเมินผลการเรียนรู้.กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สิริยุพิน ศุภ์ธนัชภัคชนา. (2565). ทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 : การออกแบบการเรียนการสอนเพื่อการเรียนรู้. ชลบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยบูรพา.
หัทยา เจียมศักดิ์. (2539). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นเรื่องหัตถกรรมในท้องถิ่นชั้นประถมศึกษาปีที่ 5ของอำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อัจฉรา ภาณุรัตน์. (2554). เอกสารคำสอน : ท้องถิ่นศึกษา. สุรินทร์: มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.
