LOCAL IDENTITY TO CREATIVE TOURISM MANAGEMENT
Keywords:
Local Identity, Creative Tourism ManagementAbstract
Creating a unique local identity is important in creating a community identity that is unique, unique, and in tandem with rapid social change. which is in the form of way of life, living, art, culture and cultural products It creates pride for people in the community to feel cherished and belonging to the community. by bringing local wisdom and local identity to create value for income combined with creative tourism management with activities that tourists participate in. There is interaction between each other, exchange of knowledge between cultures. and made an impression on both sides It is also an important tool for strengthening the community, it is essential that appropriate and effective management is required. It requires cooperation from all parties involved as a key driving mechanism that will help build a local identity towards sustainable creative tourism management.
Downloads
References
กรมการท่องเที่ยว. (2560). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวของประเทศ พ.ศ. 2560 – 2564. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: พีดับบลิวปริ้นติ้ง.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). เเผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ.2560 - 2564). กรุงเทพมหานคร: องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2556). รายงานสรุปฉบับผู้บริหาร โครงการศึกษาตลาดท่องเที่ยวกลุ่มประเทศอาเซียน. กรุงเทพมหานคร: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ชลธิชา มาลาหอม. (2555). “อัตลักษณ์ชุมชนรากฐานสู่การศึกษา”. วารสารครุศาสตร์. 9(1),41.
ณฐพงศ์ จิตรนิรัตน์. (2553). อัตลักษณ์ชุมชน : Community Identities. สงขลา: นำศิลป์โฆษณา.
ดวงกมล เวชวงค์. (2554). “กระบวนการนำเสนออัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ยวนในบริบทของการท่องเที่ยวผ่านหอวัฒนธรรมพื้นบ้านและตลาดท่าน้ำ: ศึกษากรณีชุมชนยวนตำบลต้นตาล อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี”. วารสารวิทยบริการ. 22(3), 113.
ตุลยราศรี ประเทพ. (2558). “รูปแบบผลสัมฤทธิ์การบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศแบบมีส่วนร่วม”. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ประสิทธิ์ ลีปรีชา. (2547). การสร้างและสืบทอดอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ม้ง. ในวาทกรรมอัตลักษณ์. กรุงเทพมหานคร: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.
ภัยมณี แก้วสง่า, นิศาชล จานงศรี. (2555). “การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : ทางเลือกใหม่ของการท่องเที่ยวไทย”. Suranaree J. Soc. Sci. 6(1), 93-111.
ยศ สันตสมบัติ. (2551). อำนาจ พื้นที่ และอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์: การเมืองวัฒนธรรมของรัฐชาติในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
สุจรรยา โชติช่วง. (2554). “การศึกษาสภาพการพัฒนาอัตลักษณ์และเอกลักษณ์ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต1”. การศึกษาค้นคว้าอิสระ. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
เสรี พงศ์พิศ. (2553). กินอยู่พอดีมีความสุข. กรุงเทพมหานคร: พลังปัญญา.
อรอุมา เตพละสกุล และ นาฬิก อติภัก (2555). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : การรับรู้ของนักท่องเที่ยวความ พร้อมของเจ้าของกิจกรรม และความเป็นไปได้ของการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในประเทศไทย. (28 เมษายน 2565)สืบค้น จาก http://www.dasta.or.th.
อาภรณ์ จันทร์สมวงศ์. (2544). พลวัตชุมชนไทยในสมัยโลกาภิวัตน์. กรุงเทพมหานคร: โครงการประสานงานวิจัยเพื่อพัฒนาสังคม.
อินทิรา พงษ์นาค. (2557). “อัตลักษณ์ชุมชนเมืองโบราณอู่ทองเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัดสุพรรณบุรี”. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปะศาสตร์มหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Richards, G. (2010a). Creative Tourism and Local Development. In Wurzburger, R. (Ed.). Creative Tourism AGlobal Conversation how to provide unique creative experiences for travelers worldwide: at presentat the 2008 Santa Fe & UNESCO International Conference on Creative Tourism in Santa Fe.(pp. 78–90). New Mexico. USA.
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative Tourism. ALTAS News, 23: 16-20.
