THE EFFECTS OF POSITIVE SELF-TALK TRAINING PROGRAM ON SELF-EFFICACY OF EMPLOYEES
Keywords:
Positive self-talk training program, Self-efficacy, EmployeesAbstract
This experimental research aimed to study the effects of a positive self-talk training program on employees' self-efficacy. The samples were professional and general management position employees of Suranaree University of Technology, Nakhon Ratchasima Province, Thailand, totaling 24 people, which were obtained by cluster random sampling and voluntary participation in the research, then drew lots to the experimental group and the control group. The research instruments were the positive self-talk training program 8 times, 1 hour at a time total of 8 hours and the questionnaire of self-efficacy. The statistical analysis was t-test.The results showed that after the experiment, self-efficacy of the experimental group was significantly higher than before the experiment at the .01 level and significantly higher than control group at the .01 level.
Downloads
References
ขวัญจิต มหากิตติคุณ. (2548). “ผลของโปรแกรมการฝึกพูดกับตัวเองทางบวกต่อภาวะซึมเศร้าในเด็กวัยรุ่น”. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
คมกริช นันทะโรจพงศ์. (2564). “การสร้างพฤติกรรมเป็นผู้ประกอบการภายในองค์การของ
ธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมมีนวัตกรรม : อิทธิพลของการรับรู้ความสามารถของ
ตนเอง”. วารสารการบัญชีและการจัดการ. 13(1): 44-65.
ปวิมล มหายศนันท์ และคณะ (2563). “ผลของโปรแกรมการฝึกพูดกับตัวเองทางบวกต่อภาวะซึมเศร้า ในผู้ป่วยวัยรุ่นโรคเรื้อรัง”. วิทยานิพนธ์ครุศาสตามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พชร สันทัด. (2562). “การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อการทํางานในยุคประเทศไทย 4.0.”.
วารสารอาชญากรรมและความปลอดภัย. 1(1): 45-57.
พุทธชาด วูโอริ. (2563). “การพัฒนาโปรแกรมฝึกพูดกับตนเองเชิงบวกเพื่อส่งเสริมความฉลาด
ทางอารมณ์และการเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัย
ราชภัฏสุราษฎร์ธานี”. NRRU Community Research Journal. 15(1): 123-133.
สุทัตตา พานิชวัฒนะ. (2560). “การรับรู้ความสามารถของตนเอง ทรัพยากรในงาน และความ
ผูกพันในงาน โดยมีความต้องการของงานที่ท้าทายเป็นตัวแปรกำกับ”. วิทยานิพนธ์
ครุศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุนทรี ศักดิ์ศรี. (2554). “ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการรับรู้ความสามารถของตนเองของพนักงานที่ทํางานในองค์การเสมือนจริง”. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย:มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
อรพรรณ การค้า. (2556). “ผลของโปรแกรมการฝึกพูดกับตนเองเชิงบวกที่มีต่อความฉลาดทาง
อารมณ์ของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยราชภัฎนครราชสีมา”. วิทยานิพนธ์
ครุศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
Bandura, A. (1997). Self-Efficacy: The Exercise of Control. New York: W.H. Freeman and Company.
Nelson-Jones, R. (1990). Thinking skills: managing and preventing personal problems. Pacific Grove. California: Brooks/Cole Publications.
________. (2004). Effect Thinking skill. 4th ed. London: SAGE.
Weiss, M. R. (1995). The provisions of social relationships. Englewood Cliffs, NJ:
Prentice Hall.
