CULTURAL IDENTITY OF KUI LIFE STYLE IN SISAKET PROVINCE
Abstract
The purposes of this article are to examine the cultural identity of the Kui people in Sisaket Province and to analyze the tradition and life style of the Kui people. It is documentary and presented with descriptive analytics. The results of the study are as follows: 1. The cultural Identity of the Kui people had various dimensions such as language cultures, rituals, traditions, beliefs, local that has accumulated and been carried on since the very old time. Everything the people thought up on their own and implemented in problem-solving was the technique in wide and deep constructionism by using the existing potentials in problem-solving and in living the local life style fit to every era 2. The analysis life style of the Kui people in Sisaket Province was found that the Kui people believed in Buddhism simultaneously to the belief in ghosts, giving rise to their own wisdom. Furthermore, they believed in 2 specific ghost spirits: the grandfather ghost and ancestor ghosts in the family line. The belief in Brahminism and superstition is a general belief in the power of spells, witchcraft or the power of sacred beings, amulets and talisman, of which purposes are Iuck, fortune, victory, happiness, life safety and healing the sick etc.
Downloads
References
คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุ. (2544). วัฒนธรรมพัฒนาการทาประวัติศาสตร์เอกลักษณ์และภูมิปัญญาจังหวัดศรีสะเกษ. กรุงเทพมหานคร : คุรุสภา
งามพิศ สัตย์สงวน. (2545). สถาบันครอบครัวของกลุ่มชาติพันธุ์ในกรุงเทพมหานคร : กรณีศึกษาครอบครัวญวน. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
ธวัช ปุณโณทก. (2527). ประวัติเมืองอีสานตอนล่าง พิจารณาด้านวัฒนธรรมและประชาคมในสมบัติอีสานใต้ ครั้งที่ 3 ศูนย์วัฒนธรรมวิทยาครูบุรีรัมย์ งานแสดงศิลปวัฒนธรรมแห่งชาติในเขตอีสานใต้ 14-16 มกราคม 2527. กรุงเทพมหานคร : ห้างหุ้นส่วน จำกัด ภาพพิมพ์.
บุรีรัตน์ สมัตถิยะ. (2541). ชุด “รู้เมืองไทย” ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ดินแดนแห่งอารยธรรมก่อนประวัติศาสตร์. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
ปรานี วงษ์เทศ. (2548). ประเพณี 12 เดือนในประวัติศาสตร์สังคม วัฒนธรรมเพื่อความอยู่รอดของคน. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มติชน.
พระมหามิตร ฐิตปญฺโญ. (2562). “การพัฒนาคุณภาพชีวิตบนความหลากหลายวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ ในภาคอีสานตอนล่างของประเทศไทย”. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 38 (5): 6-7.
พิเชษ สายพันธุ์. (2556). การเปลี่ยนแปลงมุมมองศึกษากลุ่มชาติพันธุ์. เอกสารประกอบสัมมนาวิชาการประจำปี 2556. อีสาน ลาว ขแมร์ ศึกษาในกรอบประชาคมอาเซียน Isan-Laos-Khmer Studies in ASEAN Community. 28-29 พฤศจิกายน 2556 : มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
ไพฑูรย์ มีกุศล. (2545). การพัฒนาสังคมของกลุ่มชาติพันธุ์เขมรป่าดง. นนทบุรี : สาขาวิชาศิลปศาสตร มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ไพฑูรย์ มีกุศล. (2527). “ประวัติศาสตร์สังคมวัฒนธรรมภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยศึกษากรณีหัวเมืองเขมรป่าดอย สุรินทร์ สังขะและขุขันธ์”. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยวอชิงตัน.
ไพฑูรย์ เครือแก้ว. (2515). ลักษณะสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร : เลียงเชียงเจริญ.
ภาษิต จิตรภาษา. (2538). “ส่วยคือใคร. ?”. วารสารศิลปวัฒนธรรม. 13 (9): 62-67.
สมทรง บุรุษพัฒน์. (2537). เรียนภาษาและชีวิตความเป็นอยู่ของชาวกูย-กวย (ส่วย) จากบทสนทนา.สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. กรุงเทพมหานคร : บริษัทสหธรรมมิก จำกัด.
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดศรีสะเกษ. ประวัติจังหวัดศรีสะเกษ. [ออนไลน์], [แหล่งที่มา] : http://province.m- culture.go.th/sisaket/pavatjungvat.htm[ 2 ธันวาคม 2566].
ชกร เวียงคำ. ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. ความหลากหลายแห่งอัตลักษณ์การแต่งกายกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดศรีสะเกษ. [ออนไลน์], [แหล่งที่มา] : https://www.facebook .com/sac.anthropology/[ 25 มกราคม 2567].
อภิชาต ภัทธธรรม. (2556). ชนเผ่ากูย (Kui) กวย (Kuoy) หรือส่วย (Suay). วารสารการจัดการป่าไม้ 7 (14) : 54-63.
สัมภาษณ์ พระครูพิบูลธรรมาภิรัต. (6 มิถุนายน 2567). เจ้าคณะตำบลเมืองคง เจ้าอาวาสวัดใต้. อำเภอราษีไศล จังหวัด ศรีสะเกษ. สัมภาษณ์.
สัมภาษณ์ นายสำราญ บุญธรรม. (6 มิถุนายน 2567). รองผู้อำนวยการโรงเรียนเมืองคง (คงคาวิทยา). อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ. สัมภาษณ์.
สัมภาษณ์ นายประสิทธิ์ ศรีสมุทร. (6 มิถุนายน 2567). ปราชญ์ชาวบ้าน. อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ. สัมภาษณ์.
