MANAGEMENT OF BUDDHIST MONASTERY
Keywords:
Management Model, Buddhist Monastery, Buddhist ManagementAbstract
The purpose of this thesis is to study the level of satisfaction in the management of Buddhist monasteries, develop the relationship between the application of Buddhist principles and management, and present problems. Obstacles and suggestions related to Buddhist principles in the management of Buddhist monasteries. The research was conducted using a mixed methods research methodology, consisting of in-depth interviews with 8 key informants and distribution of questionnaires to 360 people, which were calculated according to Taro Yamane's formula from the population of Don Kha sub-district, U Thong district, Suphan Buri province.
The results showed that the overall level of satisfaction with the management of Buddhist monasteries was the highest (average 4.22), especially in the field of physical resource management, which received an average of 4.25. It was found that there was a statistically significant positive correlation (R=0.956**) at the level of 0.01 for problems and obstacles. It was found that the area in the temple should be arranged in proportion, such as setting up a cubicle in a closed place. The air is well ventilated and the environment is quiet, including the addition of green spaces and water sources to create a suitable atmosphere for Buddhist practice.
The knowledge gained from the research emphasizes the importance of applying Buddhist principles in the management of monasteries. In addition, it should instill a sense of cleanliness and responsibility for the area among practitioners and visitors. To create sustainability in the management of truly Buddhist monasteries.
Downloads
References
พระมหาสมถวิล ปภาโส (อิหนิม). (2561). การบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมในเขตกรุงเทพมหานคร ตามหลักสัปปายะ 7 . [วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา]. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรชาติ พุทฺธสโร (ภาคพรม). (2561). การศึกษาหลักสัปปายะที่เกื้อกูลต่อการปฏิบัติธรรม ของสำนักปฏิบัติธรรมในเขตจังหวัดสุรินทร์. [วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา]. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูปลัดสัมพิพัฒนธรรมาจารย์ พระมหาชิต โต้งกระโทก และวิโรจน์ คุ้มครอง.(2565). การส่งเสริมความสําเร็จในการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนาตามหลักสัปปายะ. วารสารศิลปะการจัดการ, 6(4). 1908 – 1922.
พระเตวิช โชติญาโณ. การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในเขตเทศบาลเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี. [สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา]. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). อายุยืนอย่างมีคุณค่า. กรุงเทพฯ : ธรรมสภาและสถาบันลือธรรม.
พระครูสังฆรักษ์วุฒิพงษ์ วุฑฒิวํโส และคณะ. “การพัฒนาวัดในประเทศไทยเป็นแหล่งเรียนรู้เชิงพุทธเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอาเซียน”. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 6 (4). 1593-1594.
