THE RESULTS OF ACTIVE LEARNING MANAGEMENT INTEGRETED WITH SSCS PROBLEM SOLVING MODEL ON MATHEMATICS ACHIEVEMENT AND MATHEMATICAL PROBLEM SOLVING ABILITY OF GRADE 11 STUDENTS
Keywords:
Active Learning Management Integrated with SSCS Problem Solving Model, Mathematics Achievement, Mathematics Problem Solving AbilityAbstract
The purposes of this research were; 1) to compare mathematical learning achievement of grade 11 students after using active learning management integrated with SSCS problem solving model of 70 percent criterion, and 2) to compare mathematical problem-solving ability of grade 11 students after using active learning management integrated with SSCS problem solving model of 70 percent criterion. The sample of this research were 38 students of grad 11 from 1 classroom in the first semester of the 2024 academic year at Piboonbumpen Demonstration School, Burapha University. They were randomly selected by cluster random sampling. The instrument used in this research were; 1) three lesson plans, 2) mathematics achievement test, and 3) mathematical problem solving ability test. The data were analyzed by mean, standard deviation and t-test for one sample. The findings were as follows:
- The mathematics achievement of grade 11 students after obtaining active learning management integrated with SSCS problem solving model was higher than the 70 percent criterion at .05 level of significance.
- The mathematical problem solving ability of grade 11 students after obtaining active learning management integrated with SSCS problem solving model was higher than the 70 percent criterion at .05 level of significance.
Downloads
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้ แกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กษิตินาถ จันทุมา. (2565). ผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีการแบบเปิดร่วมกับรูปแบบ SSCS ที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. (วิทยานิพนธ์ศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนคณิตศาสตร์): คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยบูรพา.
นพพร แหยมแสง และ อุไร ซิรัมย์. (2564). พฤติกรรมการสอนคณิตศาสตร์ 1. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
บัญญัติ ชำนาญกิจ. (2549). จึงจำเป็นต้องจัดการเรียนรู้แบบใฝ่รู้ในระดับอุดมศึกษา. วารสารการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 1(1), 3-7.
เบญจวรรณ ภักดีพงษ์. (2557). ผลการจัดการเรียนรู้แบบ SSCS ที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ เรื่อง อสมการของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. (วิทยานิพนธ์ศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนคณิตศาสตร์), คณะศึกษาศาสตร์: มหาวิทยาลัยบูรพา.
พัสกร แนวปราณีต. (15 กันยายน 2566), อาจารย์กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์. โรงเรียนสาธิต “พิบูลบำเพ็ญ”มหาวิทยาลัยบูรพา, สัมภาษณ์.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2560). ทักษะ 7C ของครู 4.0. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พูลศรี ทองวิเศษ, ชนิศวรา เลิศอมรพงษ์ และชานนท์ จันทรา. (2562). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้การเรียนรู้เชิงรุกที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์และมโนทัศน์ทางคณิตศาสตร์ เรื่อง อสมการ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรมอุตสาหกรรม, 18(2), 197-206.
วาสนา เจริญไทย. (2557). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เชิงรุกที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ เรื่อง เศษส่วน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต, สาขาวิชาคณิตศาสตร์ศึกษา), คณะวิทยาศาสตร์: มหาวิทยาลัยบูรพา.
เวชฤทธิ์ อังกนะภัทรขจร. (2555). ครบเครื่องเรื่องควรรู้ สำหรับครูคณิตศาสตร์: หลักสูตร การสอนและการวิจัย. กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.
เวชฤทธิ์ อังกนะภัทรขจร. (2558). การสังเคราะห์งานวิจัยเกี่ยวกับรูปแบบการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. ชลบุรี: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
ศศิธร แม้นสงวน. (2559). พฤติกรรมการสอนคณิตศาสตร์ 2. (พิมพ์ครั้งที่2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ. (2566). สรุปผลการทดสอบทางการศึกษา ระดับชาติขั้นพื้นฐาน (O-NET) ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ปีการศึกษา 2565. สืบค้นข้อมูลเมื่อ 10 มีนาคม 2563, จาก https://www.niets.or.th/th/content/view/25620#flipbook-flipbookContainer/1/
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.). (2555). การวัดผลประเมินผลวิทยาศาสตร์. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.). (2565). ผลการประเมิน PISA 2022. สืบค้นข้อมูลเมื่อ 10 มีนาคม 2568 จาก https:// pisathailand.ipst.ac.th/.
สถาพร พฤฑฒิกุล. (2555). คุณภาพผู้เรียน...เกิดจากกระบวนการเรียนรู้ Quality of students derived from active learning process. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา, 6(2), 1-13.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2563). ระบบตรวจ ติดตามและประเมินผล สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการปี 2563 . สืบค้นข้อมูลเมื่อ 10 มีนาคม 2568, จากhttps://sp.moe.go.th/sp_2563/info/?module=page_sch&school_id=142001111.
สุธาสินี นามนวล (2564). การจัดการเรียนรู้ด้วยรูปแบบ SSCS เพื่อส่งเสริมผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ เรื่อง ความน่าจะเป็น ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. (วิทยานิพนธ์ศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน), คณะศึกษาศาสตร์: มหาวิทยาลัยรังสิต.
อัมพร ม้าคนอง. (2554). ทักษะและกระบวนการทางคณิตศาสตร์ :การพัฒนาเพื่อการพัฒนา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อัมพร ม้าคนอง. (2559). ทักษะกระบวนการทางคณิตศาสตร์: การพัฒนาเพื่อพัฒนาการ. พิมพ์ครั้งที่3. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bonwell, C.C.; & Eison.J. A. (1991). Active Learning: Creative Excitement in the Classroom.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient Alpha and the Internal Structure of Tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
Kuder, G. and Richardson, M. (1937). The Theory of Estimation of Test Reliability. Psychometrika, 2(3), 151-160.
Pizzini, E. L., & Shepardson., & Abell, S. K. (1989, September). A Rationale for and Silberman, M. (1996). Active Learning. Boston: Allyn & Bacon.
Pizzini, E. L., Shepardson, D. P., & Abell, S. K. (1989). A rationale for and the development of a problem solving model of instruction in science education. Science Education, 73(5), 523-534.
