Application of Buddhist principles in solving economic problems in the consumerism
Keywords:
Buddhadhamma, economy, consumerismAbstract
The purpose of this article is to study the concepts of consumerism in Buddhism and the application of Buddhist principles in solving economic problems in the consumerism era. Data has been researched from documents (Documentary Research), data analysis from content analysis (Content Analysis) in accordance with Buddhist principles in Buddhism.
From the results of the study, it was found that the concept of consumerism in Buddhism is a factor of 4, namely clothing, food, housing and medicine. People who use it must know how to use it appropriately and adequately. Application of Buddhist principles must be applied to solve economic problems in consumerism by using the principle of consumption estimates and current benefits. These are used to solve the current extravagance of commodities to help spending problems
Downloads
References
กัลยา กนกกุศลพงศ์. (2547). บริโภคนิยมของเด็ก: ศึกษากรณีความต้องการและการได้มาซึ่งสิ่งของจากพ่อแม่ในเขตกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ : วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เกษม เพ็ญภินันท์ ( ) สู่พรมแดนความรู้ เรื่องวัฒนธรรมบริโภคความเป็นปกติวิสัยของการบริโภควัฒนธรรมในชีวิตประจำวัน
จำนง ทองประเสริฐ. (2533). ปรัชญาตะวันตกสมัยโบราณ. พิมพ์ครั้งที่ 7, กรุงเทพฯ : มหาจุฬาลงกรณราชมหาวิทยาลัย.
บุญศักดิ์ แสงระวี, (แปลและเรียบเรียง), สัจธรรมของสังคมมนุษยชาติ วัตถุนิยมประวัติศาสตร์, กรุงเทพฯ : หจก.เอมี่ เทรดดิ้ง, 2544 และดูเพิ่มเติมใน http : // www . Marxist .org. เข้าถึงข้อมูลเมื่อ,(8/8/2008)
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (มปป.). วิสุทธิมรรคแปล ภาค 1 ตอน 2. กรุงเทพฯ มหามกุฏราชวิทยาลัย.
นันทวรรณ แตงน้อง. (2552). ศึกษาการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมที่เกี่ยวกับการบริโภคมาใช้ในสังคมไทยปัจจุบัน. ปทุมธานี : บัณฑิตวิทยาลัย พุทธศาสนามหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเดโช). (2551). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพระพุทธศาสนา. พิมพ์ครั้งที่ 3, กรุงเทพฯ : ธรรมสภาและสถาบันบันลือธรรม.
พรรณทิพย์ ศิริวรรณบุศย์. (2547). ทฤษฎีจิตวิทยาพัฒนาการ. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัฒน์ สุจำนง. (2541). สังคมกับปัญหาสภาวะแวดล้อม. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.
พุทธทาส. (2548) . ศีลธรรมกับการแก้ปัญหาสังคม. กรุงเทพฯ : ตถตาพับบิเคชั่น.
ราชบัณฑิตยสถาน (2546). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2542. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์ พบลิเคชั่นส์.
สมภาร พรมทา. (2538).กิน : มุมมองในพุทธศาสนา. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา, ปีที่ 10 ฉบับที่ 3 กันยายน – ธันวาคม 2546.
สุริชัย หวั่นแก้ว. (2540). การวิจัยเพื่อฟื้นฟูชุมชน : มิติใหม่ของสังคมไทย. กรุงเทพฯ : ศูนย์การศึกษาการพัฒนาสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวรรณาสถาอานันท์. (2541) . เงินกับศาสนาเทพยุทธแห่งยุคสมัย. กรุงเทพฯ : มูลนิธิโกมลคีมทอง.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์. (2539). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช.
อภินันท์ จันตะนี, ทับทิม วงค์ประยูร. (2537). มนุษย์กับเศรษฐกิจ. กรุงเทพฯ : ภาควิชาเศรษฐศาสตร์.
Andrew Arato and EikeGebhardt, Eds, (1978). The Essential Frankfurt School Reader. Oxford : Basil Blackwell.
JonathamCrowther, Editor (1995). Oxford Advanced Learner’s Dictionary. Fifth edition, England : Oxford University Press.
Vielo, Frank Robert, (1987) Cultural Anthropology Handbook. New York :McGrawHill.
Wilkie.William L. (7990) Consumer Behavior. New York: John Wiley&Sons.
