พฤติกรรมทางการเมืองของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานครต่อการเลือกตั้ง ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565
คำสำคัญ:
พฤติกรรมทางการเมือง, การเลือกตั้งบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ความคิดเห็นต่อพฤติกรรมทางการเมืองของประชาชนในพื้นที่แขวงบางบำหรุ เขตบางพลัด กรุงเทพมหานครกับการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565 2) พฤติกรรมการเปิดรับข่าวสารทางการเมืองของประชาชนในพื้นที่แขวงบางบำหรุ เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ ประชาชนในพื้นที่แขวงบางบำหรุ เขตบางพลัด กรุงเทพหมานคร จำนวน 392 ท่าน เป็นการเก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุ 36 – 45 ปี การศึกษาระดับปริญญาตรี ประกอบอาชีพรับราชการ/รัฐวิสาหกิจ และมีรายได้ไม่เกิน 15,000 บาท สถานภาพสมรส มีความคิดเห็นเกี่ยวกับพฤติกรรมทางการเมืองของประชาชนในพื้นที่แขวงบางบำหรุ เขตบางพลัด กรุงเทพมหานครกับการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565 โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง เรียงลำดับจากมากไปหาน้อยได้ดังนี้ ด้านการลงคะแนนเลือกตั้ง ด้านการติดตามข้อมูลข่าวสารทางการเมือง ด้านการไปใช้สิทธิเลือกตั้งทั่วไป ด้านสนับสนุนพรรคการเมือง และด้านการเข้าไปเป็นแนวร่วมทางการเมือง ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพ และสถานภาพ มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมทางการเมืองของประชาชนในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565 การวิเคราะห์พฤติกรรมการเปิดรับข่าวสารทางการเมืองของประชาชนในพื้นที่แขวงบางบำหรุ เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร พบว่า สื่อสังคมออนไลน์ เช่น facebook, Twitter หรือ X, Instagram, google, Youtube, Tiktok, Line เป็นต้น เป็นสื่อที่ประชาชนใช้ติดตามข่าวสารทางการเมืองมากที่สุด และรองลงมาคือ สื่อโทรทัศน์ และพฤติกรรมการเปิดรับข่าวสารทางการเมืองมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมทางการเมืองของประชาชนในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565
เอกสารอ้างอิง
จตุรงค์ ศรีสุมล. (2566). พฤติกรรมในการออกเสียงลงคะแนนเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานครของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งในพื้นที่เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง].
ณัฐพงศ์ บุญเหลือ. (2564). ความเคลื่อนไหวทางการเมืองและพฤติกรรมการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 2562 จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารรามคำแหง ฉบับรัฐประศาสนศาสตร์, 4(1), 167–180.
นันทวัชร โคตรรวงค์, วิทยาธร ท่อแก้ว, และกานต์ บุญศิริ. (2564). การสื่อสารเพื่อสร้างความนิยมทางการเมืองของว่าที่ผู้สมัครนายกองค์การบริหารส่วนตำบลดงชน จังหวัดสกลนคร. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ปวีณ์นุช ยิ้มภักดี, และธำรงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์. (2563). ปัจจัยในการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร วันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562: กรณีศึกษาจังหวัดปทุมธานี เขตเลือกตั้งที่ 4 [รายงานวิจัย, มหาวิทยาลัยรังสิต].
ปิยะรัตน์ สนแจ้ง. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร: ศึกษากรณีประชาชนกรุงเทพมหานคร ปี พ.ศ. 2562 [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเกริก].
ศุทธิกานต์ มีจั่น. (2565). การเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565. สืบค้น 25 ธันวาคม 2566 จาก http://www.wiki.kpi.ac.th
อรทัย ก๊กผล. (2565). กรุงเทพมหานคร. สืบค้น 25 ธันวาคม 2566 จาก http://www.wiki.kpi.ac.th
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 (พิมพ์ครั้งที่ 2). ราชบัณฑิตยสถาน.
พระสังวาน เขมปญโญ (สายเนตร), พระสิริชัย ธมมจาโร (สายสิงห์), สมนึก จันทร์โสดา, และศราวุธ ขันธวิชัย. (2565). การสื่อสารทางการเมือง. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระอธิการวรวุฒิ สุเมโธ. (2563). พฤติกรรมของประชาชนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2562 ในจังหวัดนครราชสีมา เขตเลือกตั้งที่ 5 [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง].
ภวัต พัฒนนิภากร. (2563). รูปแบบพฤติกรรมทางการเมืองในระดับท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ในพื้นที่จังหวัดภาคเหนือตอนล่าง 1 ภายใต้อิทธิพลของพลวัตทางการเมือง [วิทยานิพนธ์, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].
ยุทธพร อิสรชัย. (2550). รายงานการสังเคราะห์องค์ความรู้เกี่ยวกับขบวนการเคลื่อนไหวทางการเมืองในการเมืองไทย ช่วง พ.ศ. 2547–2559. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
รัชฎากร เอี่ยมอำไพ, ธัชชนันท์ อิศรเดช, และสุรพล สุยะพรหม. (2564). รูปแบบการพัฒนาทางการเมืองของประชาชนที่มีผลต่อการตัดสินใจในการเลือกตั้งทั่วไป. วารสารสิรินธรปริทรรศน์, 22(2), 195–210.
วรัญญา ประเสริฐ. (2559). การสื่อสารทางการเมืองในรายการคืนความสุขให้คนในชาติ: ศึกษาระหว่างปี พ.ศ. 2557–2559 [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
วีระศักดิ์ จินารัตน์. (2565). องค์ประกอบลักษณะบุคลิกภาพและภาพลักษณ์ส่วนบุคคลของนักการเมืองที่มีผลต่อความไว้วางใจทางการเมืองและการไปออกเสียงเลือกตั้งของกลุ่มคนเจนเนอเรชัน X, Y และ Z ในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย [วิทยานิพนธ์, มหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น].
ศักดิ์สิน อุดมวิทยไพศาล, ยุภาพร ยุภาศ, และสัญญา เคณาภูมิ. (2562). กรอบแนวคิดเชิงทฤษฎีพฤติกรรมทางการเมืองของประชาชน. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
สกลรัตน์ สร้างสมวงษ์. (2557). บทวิเคราะห์ระบบรัฐสภาและระบบการเลือกตั้งเพื่อปรับใช้กับระบบการเมืองของราชอาณาจักรไทย. จุลนิติ, 11(6), 47–48.
สุดารัตน์ สุดสมบูรณ์. (2563). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ในระบอบประชาธิปไตยไทย. วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้.
อาลี คาน. (2566). นวัตกรรมการสื่อสารกับการมีส่วนร่วมทางการเมืองวิถีใหม่. วารสาร มจร เลยปริทัศน์, 4(2), 4–15.
เอกบุญ วงศ์สวัสดิ์กุล. (2557). การเลือกตั้ง: ดัชนีชี้วัดความเป็นประชาธิปไตย. เอกสารวิชาการส่วนบุคคล, วิทยาลัยศาลรัฐธรรมนูญ.
Pye, L. W. (1972). Introduction. In Communication and political development. Princeton University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Journal of Buddhist Education and Research (JBER)
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
